Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 29/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal interpretation issues or obvious justification exist.

Numero d'incarto IV CSK 29/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal without examining the merits of the underlying dispute. The appellant argued that the lower court's decision required a specific legal interpretation regarding property expropriation decisions, but the Court found no conflicting case law or serious doubts about the law. Consequently, the appeal was rejected because the statutory prerequisites for its admission were not met.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 2, 4 k.p.c.; The Supreme Court admits a cassation appeal only if a significant legal issue exists or the appeal is obviously justified, rejecting appeals based on mere personal doubts absent conflicting rulings or clear statutory errors.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admission legal interpretation issues obviously justified appeal conflicting case law property expropriation decision supreme court procedure costs of proceedings diritto per sé stante e permanente

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Wnioskodawczyni we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Wnioskodawczyni we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Wnioskodawczyni we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c.
Art. 520 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1 k.p.c. O wynagrodzeniu należnym ustanowionemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym pełnomocnikowi wnioskodawczyni orzeczono na podstawie § 11 pkt 3 w związku z § 16 ust.
§ 11 pkt 3 w związku z § 16 ust. 4 pkt 2 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
art. 3989 § 1 k.p.c
Wnioskodawczyni we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Nie wystąpiła przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określona w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 520 § 1 k.p.c
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15, OSNC 2016, nr 2, poz.
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2014 r., III CZP 87/13
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15).
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15
III CSK 59/15
Supreme Court dismisses cassation appeal claiming apparent legal inconsistencies regarding joint property division. The court finds no actual divergence in case law. The appeal is rejected because the cited legal inconsistencies are not real.
III CZP 87/13
Performing statutory rights under expropriation law does not lead to acquiring easements by prescription.
I PK 237/10
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious legal error under Art. 3989 § 1 k.p.c.
III PK 44/11
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and inadmissible new facts.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 29/21 POSTANOWIENIE Dnia 10 maja 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku M. P.‎przy uczestnictwie P. Spółki Akcyjnej w K.‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 maja 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt III Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. stwierdza, że każdy z uczestników ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie,3. przyznaje adw. M.G. od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w G.) kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną wnioskodawczyni z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Ta regulacja przesądza, że orzeczenie w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny istnienia przyczyn określonych w powołanym przepisie, tylko one bowiem i ich uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw.

„przedsądu” i decydują o jego wyniku. Jednocześnie przypomnieć trzeba, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i jego rolą nie jest korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Wnioskodawczyni we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. to jest „potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości w zakresie możliwości przyjęcia, że decyzja wydana na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości jest tytułem prawnym dla przedsiębiorcy przesyłowego do stałego korzystania z wymienionych w tej decyzji nieruchomości, pomimo braku odniesienia w treści decyzji do umożliwienia wykonywania czynności odpowiadających treści służebności przesyłu i wyłącznego wyrażenia zgody na wybudowanie linii elektroenergetycznej” oraz, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Nie wystąpiła przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określona w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przyczyną kasacyjną w rozumieniu tego przepisu jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Przez tę rozbieżność należy rozumieć brak zgodności rozstrzygnięć w sprawach o takich samych lub bardzo podobnych stanach faktycznych, w którym mają zastosowanie te same przepisy. Rozbieżności tej nie ma w sytuacji, w której sądy wysnuwają odmienne wnioski prawne, a następnie wydają różne orzeczenia w sprawach o różnym podłożu faktycznym, przy braku tożsamych lub bardzo zbliżonych ustaleń faktycznych.

Nie należy więc zrównywać wielokierunkowości stosowania prawa w niejednakowych stanach faktycznych oraz różnorodności orzecznictwa - naturalnej i uzasadnionej - z rozbieżnością, zasadniczo niepożądaną i wymagającej krytycznej oceny i ewentualnej eliminacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15, OSNC 2016, nr 2, poz. 29). Skarżąca wskazując tę przesłankę nie powołuje zresztą żadnych, różnych co sposobu rozstrzygnięcia orzeczeń sądów, ale wyraża własną wątpliwość co do zakresu oddziaływania na uprawnienia właściciela powołanego art.

35. Warto w związku z tym przypomnieć, że przepis stał się przedmiotem wykładni w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2014 r., III CZP 87/13 (OSNC 2014/7-8/68), w której Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż wykonywanie uprawnień w zakresie wynikającym z decyzji wydanej na podstawie art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (jedn. tekst: Dz.U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm.), stanowiącej tytuł prawny do ich wykonywania, nie prowadzi do nabycia przez zasiedzenie służebności gruntowej odpowiadającej treści służebności przesyłu.Brak jest wystarczających podstaw do przyjęcia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przesłanka ta wystąpi wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa albo wydane zostało w wyniku dostrzegalnej w sposób pewny i niewątpliwy bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15). Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej nie pozwala przyjąć, by była ona - w powyższym rozumieniu - oczywiście uzasadniona.

Z przedstawionych powodów odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania . O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1 k.p.c. O wynagrodzeniu należnym ustanowionemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym pełnomocnikowi wnioskodawczyni orzeczono na podstawie § 11 pkt 3 w związku z § 16 ust. 4 pkt 2 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn.

Dz.U. z 2019 r., poz. 18). jw