Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 29/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal for lack of obviousness under Art. 3989 § 1 pkt 4 CPC.

Numero d'incarto IV CSK 29/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by defendants against a final judgment. The defendants argued for admission based on an obvious violation of substantive and procedural law, but the court found their reasoning merely a repetition of lower court arguments without demonstrating an obvious error. Consequently, the appeal was not admitted for review as it required a substantive analysis beyond the scope of a preliminary check.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 39813 § 1, 2 k.p.c.; A cassation appeal based on an obvious violation of law must be argued independently of the merits to avoid requiring a substantive review of the final judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obvious violation procedural law substantive law Supreme Court admission criteria final judgment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 430 k.c.
W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia ‎23 czerwca 2015 r., opartej na podstawach naruszenia art. 430 k.c. i art.
Art. 321 § 1 k.p.c.
i art. 321 k.p.c., pozwani S.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
powołali przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Na uzasadnienie wniosku podali, że zaskarżone rozstrzygnięcie „nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa materialnego w postaci art.
Art. 39813 § 1 k.p.c.
Ponadto, wywody skarżących zostały po części oparte na własnej wersji stanu faktycznego, niemającej oparcia w podstawie faktycznej orzeczenia, którą Sąd Najwyższy jest związany (art. 39813 § 2 k.p.c.), i to w pełnym zakresie, wobec niepowołania – ‎z wyjątkiem art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Ponadto, wywody skarżących zostały po części oparte na własnej wersji stanu faktycznego, niemającej oparcia w podstawie faktycznej orzeczenia, którą Sąd Najwyższy jest związany (art. 39813 § 2 k.p.c.), i to w pełnym zakresie, wobec niepowołania – ‎z wyjątkiem art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
321 k.p.c., podnoszony w apelacji, lecz nieuwzględniony przez Sąd drugiej instancji; nie został on powiązany ‎z zarzutem naruszenia przepisów o postępowaniu odwoławczym.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanych do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 430 k.c
W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia ‎23 czerwca 2015 r., opartej na podstawach naruszenia art. 430 k.c.
art. 321 k.p.c
i art. 321 k.p.c., pozwani S.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
powołali przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 321 § 1 k.p.c
39813 § 2 k.p.c.), i to w pełnym zakresie, wobec niepowołania – ‎z wyjątkiem art. 321 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 29/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa A. K. ‎przeciwko M. S., S. S. i K. J. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 lipca 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanych S. S.i K. J. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt I ACa 172/15, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia ‎23 czerwca 2015 r., opartej na podstawach naruszenia art. 430 k.c. i art. 321 k.p.c., pozwani S. S. i K. J. powołali przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Na uzasadnienie wniosku podali, że zaskarżone rozstrzygnięcie „nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa materialnego w postaci art. 430 k.c. oraz przepisów postępowania w postaci art. 321 § 1 k.p.c., co w konsekwencji spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skarga kasacyjna jako szczególny środek zaskarżenia nie służy weryfikacji prawidłowości podstawy faktycznej i prawnej prawomocnego orzeczenia, a rolą Sądu Najwyższego nie jest usuwanie wszystkich ewentualnych wad i uchybień kwestionowanych rozstrzygnięć.

Nie każde też naruszenie prawa prowadzi do wniosku o oczywistej zasadności skargi. Uzasadnienie wniosku opartego na przyczynie przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstaw skargi kasacyjnej. Zakres badania sprawy w ramach przedsądu nie pozwala Sądowi Najwyższemu na ocenę na tym etapie postępowania zasadności zarzutów podniesionych w skardze.

Z tego względu powołanie się na przesłankę oczywistej zasadności skargi nie może być sformułowane w sposób, który wymagałby takiej oceny, lecz powinno się koncentrować na argumentacji prawnej niezależnej od merytorycznego uzasadnienia skargi, zmierzającej do wykazania „oczywistości” ‎w rozumieniu powołanego przepisu.Założeniom tym nie odpowiada uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi pozwanych, dotyczące obu przepisów objętych podstawami skargi, które nie skupia się na wykazaniu oczywistej zasadności skargi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., lecz stanowi w istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu oraz powtórzenie zarzutów, ze skróconą wersją ich uzasadnienia.

Ocena wskazanych okoliczności byłaby w tej sytuacji równoznaczna z badaniem zasadności skargi. Ponadto, wywody skarżących zostały po części oparte na własnej wersji stanu faktycznego, niemającej oparcia w podstawie faktycznej orzeczenia, którą Sąd Najwyższy jest związany (art. 39813 § 2 k.p.c.), i to w pełnym zakresie, wobec niepowołania – ‎z wyjątkiem art. 321 § 1 k.p.c. – zarzutów procesowych.Okolicznościami uzasadniającymi przyjęcie skargi do rozpoznania są tylko takie, które miałyby znaczenie dla rozstrzygnięcia, zwłaszcza w kontekście podstaw, w granicach których Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę (art. 39813 § 1 k.p.c.) oraz przy uwzględnieniu zasady, że zarzuty natury procesowej powinny się odnosić do sądu drugiej instancji.

W ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania został powołany jedynie zarzut dotyczący art. 321 k.p.c., podnoszony w apelacji, lecz nieuwzględniony przez Sąd drugiej instancji; nie został on powiązany ‎z zarzutem naruszenia przepisów o postępowaniu odwoławczym.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanych do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj