Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet statutory admissibility requirements under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the defendant's cassation appeal for non-compliance with Article 3989 of the Civil Procedure Code. The defendant argued that the lower court erred in assessing interest rates and ignored evidence, but the Supreme Court found the appeal lacked a substantive legal question and merely challenged factual findings. Consequently, the court ruled that the appeal was inadmissible because it did not meet the strict statutory prerequisites for cassation review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it fails to raise a substantive legal question of general significance or if it merely contests factual findings and evidence assessment without legal arguments.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 279/17 POSTANOWIENIE Dnia 29 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa L.S. przeciwko M.W. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 listopada 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt V ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Sąd Apelacyjny w (…) w wyniku rozpoznania apelacji pozwanego M.W. od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 26 marca 2013 r. zmienił zaskarżony wyrok tylko w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie świadczenia, w pozostałym zakresie oddalił apelację i zasądził od pozwanego koszty postępowania za instancję odwoławczą. Oddalając apelację Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną orzeczenia Sądu Okręgowego odnośnie do zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda L.S. kwoty 140 000 złotych z tytułu niezwróconej pożyczki udzielonej pozwanemu.W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania, tj. art. 227 i 233 § 1 k.p.c. przez ich błędne zastosowanie i nieuwzględnienie wniosków dowodowych pozwanego, które zostały kolejno wymienione.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pełnomocnik pozwanego wskazał na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych oraz uznał skargę za oczywiście uzasadnioną.Istotne zagadnienie prawne, to według skarżącego takie, które wymaga ponownej oceny przez Sąd Najwyższy, co sprowadza się do ustalenia w toku prowadzonego postępowania dowodowego w sprawach o zapłatę z umowy pożyczki pomiędzy osobami fizycznymi, czy pożyczkodawca miał możliwość udzielenia pożyczki w wysokości wskazanej w umowie.
Konstatacji tej nie towarzyszy jednak żadne zagadnienie prawne, które byłoby sformułowane w postaci pytania, na które miałby odpowiedzieć Sąd Najwyższy. W utrwalonym i znanym orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz w piśmiennictwie, w tym w licznych komentarzach jest wyjaśnione, na czym polega zgłoszenie zagadnienia prawnego, które ma być istotne dla rozpoznania konkretnej sprawy i mieć ogólniejsze znaczenie, ze wskazaniem stanowiska na dany temat orzecznictwa sądowego, poglądów doktryny i przedstawienie własnego stanowiska. Dość powszechne jest przekonanie, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazujący na zagadnienie prawne powinien być formułowany podobnie, jak to czyni sąd drugiej instancji kierujący zapytanie prawne w trybie art. 390 § 1 k.p.c. Nie postawienie zagadnienia w taki sposób, a ma to miejsce w tej sprawie czyni wniosek bezskutecznym wobec nie spełnienia przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Podobnie wygląda uzasadnienie wniosku w kwestii oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.
Sprowadza się ono do podobnego jak uprzednio kwestionowania ustaleń faktycznych i przedstawiania własnej ich wersji oraz do podważania oceny dowodów. To jest natomiast niezgodne z wyłączeniem faktów i oceny dowodów z podstaw kasacyjnych oraz związania Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.). W uzasadnieniu wniosku nie ma żadnych argumentów prawnych świadczących o oczywistości skargi, zgodnie z utrwalonym i znanym stanowiskiem orzecznictwa oraz doktryny, jak powinien wyglądać wniosek dowodzący przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Mając to na uwadze należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu.jw