Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue already settled by prior precedent regarding defamation and civil rights.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the defendant's cassation appeal for examination. The defendant argued that a prior criminal conviction for defamation automatically established the unlawfulness of the publisher's civil tort, citing Article 3989 § 1 of the Code of Civil Procedure. The court rejected this, noting that the legal issue was already resolved in previous decisions establishing that criminal liability does not automatically equate to civil unlawfulness in defamation cases.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is not accepted for examination if the legal issue raised has already been settled by prior Supreme Court precedent, as the appeal fails to demonstrate a serious legal doubt or necessity for interpretation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 269/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa M. P.przeciwko C. R. W.o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 października 2013 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.), a obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej pozwany powołał się na jej oczywistą zasadność w związku z nierozpoznaniem przez Sąd Apelacyjny istoty sprawy (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) oraz na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), sprowadzającego się do pytania, jaki jest zakres związania sądu cywilnego w procesie o ochronę dóbr osobistych prawomocnym wyrokiem skazującym sądu karnego stwierdzającego winę pozwanego popełnienia czynu z art. 212 k.k. W zakresie oczywistej zasadności skargi jako podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania należy wskazać, że skonfrontowanie uzasadnienia wyroku z uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozawala stwierdzić, żeby skarga była oczywiście uzasadniona, a więc już na pierwszy rzut oka i bez potrzeby przeprowadzania bardziej złożonych rozumowań (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 24 stycznia 2011 r., IV CSK 485/10, nie publ. oraz z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).
O tym, jak należy rozumieć „istotę sprawy” rozpoznawanej w postępowaniu cywilnym Sąd Najwyższy wypowiedział się ostatnio w uzasadnieniu postanowienia z 16 listopada 2012 r., III CZ 83/12 (nie publ.). Sądy obu instancji niewątpliwie rozpoznały istotę tej sprawy, którą powód przedstawił im do rozstrzygnięcia. W zakresie drugiej z przesłanek wskazać należy, że zagadnienie sformułowane przez pozwanego było już analizowane przez Sąd Najwyższy. Przykładowo, w wyroku z 29 marca 2012 r., I CSK 370/11 (OSNC 2012, nr 11, poz. 133) Sąd Najwyższy stwierdził, że skazanie dziennikarza prawomocnym wyrokiem za tzw. przestępstwo zniesławienia medialnego (art. 212 § 2 k.k.), polegające na opublikowaniu w dzienniku ogólnopolskim serii artykułów pomawiających powoda o postępowanie i właściwości, które mogły poniżyć go w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu, nie przesądza w sprawie o naruszenie dóbr osobistych bezprawności działania wydawcy i redaktora naczelnego tego dziennika.
W uzasadnieniu wyroku z 12 maja 2005 r., SK 43/05 (OTK-A 2008, nr 4, poz. 57), którym art. 212 § 2 k.k. uznany został za zgodny z Konstytucją, Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. na potrzebę utrzymywania dwóch reżimów ochrony dóbr osobistych, tj. ich ochrony według przepisów kodeksu karnego (art. 212 § 1 k.k.) i przepisów prawa cywilnego oraz prawa prasowego. Konsekwencją tego stanu rzeczy może być m.in. inne ujęcie bezprawności (karalności) zachowania polegającego na naruszeniu dóbr osobistych publikacją prasową w sferze prawa karnego i w sferze prawa cywilnego.
Sąd karny ocenia materiał prasowy z punktu widzenia tego, czy dziennikarz zawarł w nim „dokładne i wiarygodne informacje, nie wypaczające rzeczywistości i oparte na faktach” (rzetelność w dotarciu do faktów). W procesie o naruszenie dóbr osobistych publikacją prasową, sądy meriti rozważają, czy naruszenie dóbr osobistych było bezprawne dlatego, że dziennikarz pozwanego wydawcy nie działał jednak m.in. w uzasadnionym interesie publicznym i nie dokonał przed publikacją odpowiednich czynności weryfikacyjnych (art. 12 ust. 1 prawa prasowego).
Skazanie zatem dziennikarza w procesie karnym na podstawie art. 212 § 2 k.k. nie przesądza automatycznie bezprawności działania podmiotów odpowiedzialnych na podstawie art. 38 prawa prasowego, tj. wydawcy i redaktora naczelnego gazety. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu. awjw