Supreme Court dismisses cassation appeal on acquisition by prescription due to lack of obvious merit. The court rejects the claim that non-attendance invalidated proceedings. The ruling emphasizes that procedural defects must clearly impact the outcome to be admissible. The decision upholds the lower court's dismissal of the prescription claim. The court finds no obvious legal error justifying cassation review. The judgment clarifies the strict standard for admitting cassation appeals. The ruling maintains that non-attendance does not automatically void proceedings. The court notes the substantive failure to meet prescription requirements. The decision affirms the finality of the lower court's judgment. The appeal is rejected for failing to meet admissibility criteria.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against the lower court's decision denying acquisition of property by prescription. The appellant argued that the lower court erred by not recognizing the owner's non-attendance as a procedural defect warranting cassation review. The court held that such an omission does not invalidate proceedings unless it clearly and significantly affected the outcome, which was not demonstrated here. Consequently, the appeal was rejected for lacking obvious merit and failing to meet the strict admissibility requirements under the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or is obviously meritorious, requiring a prima facie demonstration that a procedural defect or legal error clearly and substantially influenced the case outcome.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 260/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z wniosku M. S.przy uczestnictwie małoletniego M. S., J. S., I. S., J. S. i Skarbu Państwa - Starosty Tomaszowskiegoo stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w Zamościuz dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I Ca 57/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 9 kwietnia 2014 r. wnioskodawca M. S. oraz uczestnik J. S. oparli wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że skarga jest oczywiście uzasadniona.
Ujęta w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ma miejsce wtedy, gdy zasadność podniesionych w niej zarzutów wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera przekonywującego wywodu prawnego o zaistnieniu takiego stanu rzeczy w stosunku do zaskarżonego skargą kasacyjną orzeczenia. Należy mieć bowiem na uwadze, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - zasadą prawną - z dnia 20 kwietnia 2010 r., III CZP 112/09 (OSNC 2010, nr 7-8, poz.
98) niewzięcie przez zainteresowanego udziału w sprawie rozpoznawanej z postępowaniu nieprocesowym nie powoduje nieważności postępowania. Takie uchybienie może być podniesione w skardze kasacyjnej w ramach podstawy określonej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c., tj. gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje, aby niewzięcie udziału w sprawie przez właściciela nieruchomości mogło w sposób oczywisty mieć istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacji, w której w sprawie oddalono wniosek o zasiedzenie z powodu niewykazania przesłanek z art. 172 k.c. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).