Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 258/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error in inheritance statute interpretation.

Numero d'incarto IV CSK 258/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by H.P. against a lower court's decision to approve a waiver of inheritance declaration deadlines. The appellant argued that the lower court committed a glaring violation of inheritance law by rejecting her claim, but the Supreme Court found no obvious error warranting review. Consequently, the appeal was rejected, and the appellant was ordered to pay the costs of the cassation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 1019 k.c.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates an obvious and glaring violation of law visible without deep analysis, which was not established here.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious legal error inheritance declaration waiver statutory interpretation error Supreme Court review scope

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Stwierdziła, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, z uwagi na to, że sąd dopuścił się rażącego naruszenia art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
39813 § 1 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Art. 520 § 2 k.p.c.
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z zasady przewidzianej w art. 520 § 2 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z zasady przewidzianej w art. 520 § 2 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw
Art. 39813 § 1 k.p.c.
W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, której przyczyny Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu, stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art.
Art. 1019 § 2 k.c.
Stwierdziła, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, z uwagi na to, że sąd dopuścił się rażącego naruszenia art. 1019 § 2 w zw.
Art. 1019 § 3 k.c.
z art. 1019 § 3 k.c. uznając, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku H.P.
art. 3983 § 1 k.p.c
Wnioskodawczyni w skardze kasacyjnej powołała obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 258/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z wniosku K.P., H.P. i B.W. ‎przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Drugiego Urzędu Skarbowego w T. i V. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. ‎o zatwierdzenie uchylenia się od skutków prawnych niezachowania terminu do złożenia oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni H.P. od postanowienia Sądu Okręgowego w T. ‎z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt VIII Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od wnioskodawczyni H.P. na rzecz Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w T. oddalił apelację wnioskodawczyni H.P. oraz uczestnika V. sp. z o.o. w W. od postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 16 grudnia 2015 r., w którym sąd ten zatwierdził wniosek o uchylenie się od skutków prawnych niezłożenia w ustawowym terminie oświadczenia o odrzuceniu spadku przez B.W. i K.P. po ojcu F.P., a oddalił wniosek H.P. w powyższym zakresie. Wnioskodawczyni w skardze kasacyjnej powołała obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Stwierdziła, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, z uwagi na to, że sąd dopuścił się rażącego naruszenia art. 1019 § 2 w zw. z art. 1019 § 3 k.c. uznając, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku H.P. o uchylenie się od skutków prawnych niezłożenia w ustawowym terminie oświadczenia o odrzuceniu spadku po swoim mężu F.P..Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna ukształtowana została jako nadzwyczajny środek prawny, służący od prawomocnych orzeczeń, którego celem jest ochrona interesu publicznego, polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury.

Założenie to może być zrealizowane jedynie poprzez powołanie i uzasadnienie istnienia co najmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie jest rolą Sądu Najwyższego, nie będącego trzecią instancją sądową, korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej sprawie, nawet gdyby w rzeczywistości miały one miejsce.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej objęta art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga od skarżącego wykazania, że zaskarżone orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych dociekań.

Naruszenie prawa powinno mieć charakter szczególny i kwalifikowany (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.). Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Brak w nim przekonywującego wywodu prawnego o zaistnieniu takiego stanu rzeczy w stosunku do zaskarżonego orzeczenia.

Wynik badania wniosku i jego argumentacji, na tle podstawy skargi kasacyjnej oraz motywów zaskarżonego wyroku, nie prowadzi do oceny, iż dokonana przez sąd wykładnia art. 1019 k.c. stanowi konsekwencję jaskrawych błędów w zakresie wykładni prawa materialnego, które współkształtowały treść wydanego orzeczenia. W szczególności nie doszło do oparcia orzeczenia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią, przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał, względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym.

Nie spełniają wymagań oczywistości zarzuty naruszenia przepisów postępowania w kontekście wyłączenia możliwości oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach wskazanych w art. 3983 § 3 k.p.c., jak też motywów zaskarżonego wyroku. W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, której przyczyny Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu, stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z zasady przewidzianej w art. 520 § 2 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw