Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 256/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on easement acquisition, citing lack of legal issues and obvious merit.

Numero d'incarto IV CSK 256/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by K. B. and S. B. against the lower court's ruling on the acquisition of a servitude. The appellants argued that the court's interpretation of the law constituted law-making and lacked legal basis, claiming the appeal was obviously meritorious. The court rejected these arguments, finding no significant legal issues or obvious merit in the appeal, and thus refused to accept the case for review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną tylko przy wystąpieniu istotnego zagadnienia prawnego, potrzebie wykładni budzącej wątpliwości, nieważności postępowania lub oczywistej zasadności skargi; brak tych przesłanek skutkuje odmową przyjęcia skargi do rozpoznania.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal servitude acquisition legal interpretation obvious merit Supreme Court procedural dismissal costs of proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wskazali na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art.
art. 520 § 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 520 § 2 w związku z art.
art. 391 § 1 k.p.c.
520 § 2 w związku z art. 391 § 1 i art.
art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 5 pkt 3 i § 10 ust.
§ 5 pkt 3 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
oraz § 5 pkt 3 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.
art. 3989 § 1 k.p.c
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wskazali na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
art. 3983 § 1 k.p.c
Powołując się na obie podstawy określone w art. 3983 § 1 k.p.c., wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosku, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
W art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Skarżący, powołując się na przesłankę opisaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CSK 433/13
Supreme Court quashes appeal for failure to prove state ownership transfer required for prescription of easement.
IV CSK 514/14
Supreme Court dismisses appeal; plaintiff lacks right to remove energy lines on land with perpetual use rights.
II CSK 639/15
Supreme Court dismisses claim for compensation after landowner loses ownership via prescription easement.
II CSK 112/06
Supreme Court allows acquisition of easement by prescription for industrial utility increasing owned property's usefulness.
II CSK 119/06
Supreme Court dismisses appeal, upholding easement acquisition by prescription for energy infrastructure use.
III CSK 73/08
Supreme Court dismisses claim for easement by prescription due to insufficient possession duration and state ownership status.
I CSK 157/11
Supreme Court allows easement acquisition by prescription when visible markers indicate gas pipeline route, even if not on servient land.
V CSK 190/11
Supreme Court quashes lower court ruling on easement compensation, requiring individual assessment of damages based on property impact.
II CSK 752/11
Supreme Court allows easement acquisition by prescription when underground pipeline was known to landowner.
II CSK 626/12
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding easement acquisition by prescription before specific statutory codification. The court held that the lower court correctly applied existing law principles. The decision clarifies that prescription applies to analogous rights established prior to new codification dates.
V CSK 525/12
Supreme Court allows easement prescription by counting municipal ownership period as predecessor's possession under Civil Code.
II CSK 853/14
Supreme Court quashes lower court decision, allowing servitude acquisition by prescription via state-to-company transfer.
V CSK 224/15
Supreme Court partially allowed appeal regarding easement prescription, ruling possession by state-owned enterprise does not constitute acquisition against state treasury.
I CSK 226/15
Supreme Court remands gas pipeline easement case for re-evaluation of continuous possession requirements under Civil Code.
IV CSK 509/15
Supreme Court quashes appeal for easement dispute, ruling state enterprise had legal title via privatization, not prescription. Case remanded to lower court.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 256/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z wniosku E. Spółki Akcyjnej w G. ‎przy uczestnictwie K. B. i S. B. ‎o stwierdzenie zasiedzenia służebności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w S. ‎z dnia 30 grudnia 2015 r., sygn. akt IV Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od uczestników K. B. i S. B. na rzecz E. S.A. w G. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Uczestnicy, K.

B. i S. B., złożyli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 30 grudnia 2015 r., którym Sąd Okręgowy zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w M. z dnia 31 sierpnia 2015 r. i stwierdził zasiedzenie służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu. Powołując się na obie podstawy określone w art. 3983 § 1 k.p.c., wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosku, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wskazali na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Twierdzili, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, dotyczące możliwości zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej w swej treści służebności przesyłu na rzecz przedsiębiorcy, pomimo braku przepisów materialnoprawnych regulujących taką instytucję.

Dodali, że „…interpretacja prawa w zakresie omawianego przedmiotu dokonywana ostatnimi czasy przez Sąd Najwyższy nosi cechy prawotwórstwa i w opinii dużej części praktyki nie znajduje oparcia w całokształcie norm obowiązującego prawa, a nawet pozostaje z nim w sprzeczności. Niezbędna jest zatem wykładnia przepisów w tym zakresie…”. Poza tym, zdaniem skarżących, złożona skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczyli argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania.

W art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. chodzi o zagadnienie prawne obejmujące poważną wątpliwość prawną, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie jest potrzebne do rozstrzygnięcia. Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie tego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej.

Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym. Zasygnalizowane przez skarżących zagadnienia prawne były już niejednokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. Przykładowo tylko można wskazać na uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2011 r., III CZP 10/11 (OSNC 2011, nr 12, poz. 129), uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 79/02 (OSNC 2003, nr 11, poz. 142), z dnia 7 października 2008 r., III CZP 89/08 (Biuletyn SN 2008, nr 10, s. 8), z dnia 21 stycznia 2011 r., III CZP 124/10 (OSNC 2011, nr 9, poz. 99), z dnia 22 maja 2013 r., III CZP 18/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 139), z dnia 27 czerwca 2013 r., III CZP 31/13 (OSNC 2014, nr 2, poz. 11), z dnia 6 czerwca 2014 r., III CZP 107/13 (OSNC 2015, nr 3, poz.

29) i z dnia 23 marca 2016 r., III CZP 101/15 (nie publ.), wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2004 r., III CK 496/02 (nie publ.), z dnia 11 marca 2005 r., II CK 489/04 (Izba Cywilna 2006, nr 5, s. 49), z dnia 31 maja 2006 r., IV CSK 149/05 (nie publ.), z dnia 12 grudnia 2008 r., II CSK 389/08 (nie publ.), z dnia 25 kwietnia 2014 r., II CSK 433/13 (nie publ.), z dnia 21 maja 2015 r., IV CSK 514/14 (nie publ.) i z dnia 15 czerwca 2016 r., II CSK 639/15 (nie publ.) oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2006 r., II CSK 112/06 (Monitor Prawniczy 2006, nr 19, s. 1016), z dnia 4 października 2006 r., II CSK 119/06 (Monitor Prawniczy 2006, nr 21, s. 1128), z dnia 10 lipca 2008 r., III CSK 73/08 (nie publ.), z dnia 6 lipca 2011 r., I CSK 157/11 (OSNC-ZD 2012, nr B, poz. 45), z dnia 18 kwietnia 2012 r., V CSK 190/11 (nie publ.), z dnia 26 lipca 2012 r., II CSK 752/11 (Glosa 2013, nr 1, s. 58), z dnia 26 czerwca 2013 r., II CSK 626/12 (nie publ.), z dnia 27 listopada 2013 r., V CSK 525/12 (nie publ.), z dnia 15 października 2015 r., II CSK 853/14 (nie publ.), z dnia 13 stycznia 2016 r., V CSK 224/15 (nie publ.), z dnia 15 kwietnia 2016 r., I CSK 226/15 (nie publ.), z dnia 12 maja 2016 r., IV CSK 509/15 (nie publ.) i z dnia 15 czerwca 2016 r., II CSK 639/15 (nie publ.).

Skarżący ograniczyli się do ogólnikowego wyrażenia krytycznej oceny utrwalonego orzecznictwa, lecz nie przytoczyli argumentów jurydycznych przekonujących o potrzebie zajęcia przez Sąd Najwyższy po raz kolejny stanowiska w kwestii dopuszczalności nabycia przez zasiedzenie służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu. Skarżącym nie chodzi więc o rozstrzygnięcie istotnych i niewyjaśnionych dotąd abstrakcyjnych zagadnień prawnych, budzących poważne wątpliwości i mających znaczenie dla praktyki sądowej, lecz o poddanie zaskarżonego postanowienia kontroli kasacyjnej.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie.

Skarżący, powołując się na przesłankę opisaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie może powtarzać uzasadnienia podstaw kasacyjnych; powinien wykazać, że zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, a więc dostrzegalna prima vista oraz że każdy prawnik bez przeprowadzania wnikliwej analizy powinien dojść do wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe.

Skarżący nie przytoczyli argumentów świadczących o tak rozumianej oczywistej zasadności wniesionej skargi kasacyjnej, nie są nimi bowiem argumenty mające uzasadniać podstawy kasacyjne.Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżących przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 520 § 2 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 5 pkt 3 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). jw