Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 237/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal on personal rights claim, ruling legal questions were not new or universal.

Numero d'incarto IV CSK 237/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal regarding a claim for protection of personal rights and damages. The appellant argued that a judge's obviously unjust ruling constituted 'judicial illegality' and that the defendant's silence implied admission of wrongdoing. The court determined that these arguments did not present new legal issues requiring a Supreme Court ruling, as the matter of judicial liability was already settled in prior precedent. Consequently, the appeal was rejected, and the appellant was ordered to pay the procedural costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c. - A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue of universal value that has not been previously resolved; mere disagreement with a lower court's application of established law or abstract theoretical questions do not constitute such an issue.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility judicial liability standards personal rights protection significant legal issue procedural law requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Pierwsze z pytań nie stanowi więc zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Nie może stanowić przyczyny przyjęcia skargi drugie z „zagadnień” z tego przede wszystkim względu, że nie formułuje problemu, który można by uznać za wywołujący poważne wątpliwości prawne.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Przyczyną kasacyjną w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania wywołanego wniesieniem skargi orzekając stosownie do art. 98; 1 i 108 § 1 w zw.
Art. 108 § 1 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
Art. 391 § 2 k.p.c.
art. 6 k.c
art. 110 § 1 k.p
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Przyczyną kasacyjną w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 39813 § 1 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 237/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa J. K.‎przeciwko E. P.‎o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie‎z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I ACa 635/14, I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 14 stycznia 2015 r., opartej na podstawie naruszenia prawa materialnego – art. 24 § 1, art. 24 § 1 w zw. z art. 6 k.c. oraz art. 24 § 1 w zw. z art. 110 § 1 k.p.p.w. (tak w skardze) powód J.K. uzasadnił wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania występującymi w sprawie zagadnieniami prawnymi, które ujął w formie pytań „czy w postępowaniu o ochronę dóbr osobistych można samodzielnie ustalać, jako przesłankę naruszenia dóbr osobistych, że poprzez wydanie oczywiście niesłusznego wyroku nakazowego w postępowaniu wykroczeniowym doszło do ‘bezprawia judykacyjnego?” oraz „czy w sprawie o naruszenie dóbr osobistych można nie uznać całkowitego milczenia pozwanego co do przytoczonych przez powoda twierdzeń i faktów, wykazujących bezprawność działania pozwanego, za przyznanie przez pozwanego tych twierdzeń i faktów?”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Przyczyną kasacyjną w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, co należy wykazać w drodze wywodu, przekonującego w drodze argumentacji prawnej o poważnych trudnościach w jego rozwiązaniu, o tym, że ma ono walor uniwersalny a także o tym, że jest to zagadnienie nowe, które nie znalazło dotychczas rozwiązania i wymaga zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy. Takiego wywodu nie może zastąpić - tak jak to zostało ujęte przez skarżącego – przedstawienie własnego poglądu, w opozycji do stanowiska zajętego przez Sąd, uzasadnionego w sposób odpowiedni dla uzasadnienia podstaw skargi; wyraźnym świadectwem takiego ujęcia uzasadnienia wniosku przez skarżącego jest jego konkluzja:

„a zatem nie może uznać za prawidłowe stanowisko przyjęte przez Sąd drugiej instancji, iż konieczny jest prejudykat”. Ponadto, kwestia zasad odpowiedzialności sędziego za naruszenie dóbr osobistych przy wykonywaniu władzy sądowniczej została wyjaśniona w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2014 r., II CSK 407/13 (OSNC 2015, nr 4, poz. 47). W świetle tego orzeczenia, a także wyroku z dnia 2 grudnia 2010 r. I CSK 110/10, należy odróżnić przesłanki odpowiedzialności sędziego od przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa za naruszenie prawa przez sąd; w niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny ostatecznie dokonał oceny według kryteriów wskazanych w pierwszym z tych orzeczeń i na podstawie ustaleń faktycznych uznał brak podstaw do stwierdzenia, by orzeczenie mające stanowić źródło naruszenia dóbr osobistych powoda było dotknięte wskazywanymi przezeń kwalifikowanymi wadami.

Twierdzenia skarżącego, stanowiące podstawę wniosku oraz zarzutów skargi, abstrahują od tych wiążących ustaleń, opierają się na własnej wersji skarżącego, i to odwołującej się do orzeczenia innej treści, aniżeli to, które zostało wydane przez pozwaną. Pierwsze z pytań nie stanowi więc zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Nie może stanowić przyczyny przyjęcia skargi drugie z „zagadnień” z tego przede wszystkim względu, że nie formułuje problemu, który można by uznać za wywołujący poważne wątpliwości prawne.

Ponadto, wadą wniosku jest to, że chociaż – też niewątpliwie wadliwie – nie precyzuje on przepisu, do którego ma się odnosić, to z uzasadnienia wniosku wynika wyraźnie, że odnosi się on nie tyle do kwestii rozkładu ciężaru dowodu, ile do kwestii natury procesowej; z powodu braku powołania w skardze podstawy naruszenia przepisów postępowania, przy uwzględnieniu kognicji Sądu Najwyższego (art. 39813 § 1 k.p.c.), kwestie te wykraczałyby poza granice rozpoznania skargi, a tym samym – nie mogłyby stanowić przyczyny jej przyjęcia.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania wywołanego wniesieniem skargi orzekając stosownie do art. 98; 1 i 108 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 2 k.p.c.