Cassation appeal dismissed for lack of obvious merit under Polish Civil Procedure Code Article 3989.1.4.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by third parties against a lower court's order establishing a necessary way. The appellants argued that the property had public access, but the court found their claims lacked obvious merit as they merely repeated lower court arguments without citing specific legal provisions. Consequently, the court ruled that the appeal did not meet the statutory threshold for review under Article 3989 of the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates obvious merit, requiring arguments that make the legal error apparent without deep analysis, and the court is bound by the factual findings of the second instance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 227/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku A. A. i B. A.przy uczestnictwie M. G., A. X. i małoletniej M. A.o ustanowienie drogi koniecznej,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 września 2013 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczek od postanowienia Sądu Okręgowego w O.z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I Ca […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. orzeka, że wnioskodawcy i uczestniczki ponoszą koszty związane ze swoim udziałem w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 28 listopada 2012 r., wydanego w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej, uczestniczki postępowania M. G., M. A. i A. X., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 145 § 1 i art. 287 k.c., wniosły o przyjęcie skargi do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność. W odpowiedzi na skargę wnioskodawcy A. A. i B. A. wnieśli o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania oraz o zasądzenie od uczestniczek solidarnie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek uczestniczek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż nie wykazały one przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Uzasadnienie wniosku zostało oparte na przedstawionej przez skarżące własnej wersji stanu faktycznego sprawy oraz jego ocenie, które nie znajdują oparcia w podstawie zaskarżonego orzeczenia.
Uczestniczki wprost kwestionują ustalenia Sądów obu instancji, twierdząc, że nieruchomość wnioskodawców ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Sąd Najwyższy, który jest, zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c., związany poczynionymi przez Sąd drugiej instancji w sprawie ustaleniami faktycznymi, nie może odnosić się do kwestii nieobjętych lub różniących się od podstawy zaskarżonego orzeczenia. Uczestniczki nie wykazały oczywistej zasadności skargi kasacyjnej także ze względu na sposób, w jaki uzasadniły swoje twierdzenie.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowiskiem, o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej można mówić jedynie wówczas, gdy jest ona widoczna już na pierwszy rzut oka, a zatem bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy sprawy oraz podniesionych w skardze zarzutów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). W tym też kierunku powinny zmierzać argumenty prawne mające służyć wykazaniu tej przesłanki, lecz w skardze ich nie powołano. Skarga nie zawiera argumentów, które mogłyby wskazywać na oczywisty charakter zarzucanych naruszeń prawa.
Uczestniczki, ograniczając się do powtórzenia niektórych zarzutów skargi oraz części ich uzasadnienia, i to bez wskazania konkretnych przepisów prawa, które miały zostać naruszone, nie uzasadniły skutecznie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność. Zarzuty skargi wraz z ich uzasadnieniem samodzielnie służą jedynie wykazaniu zasadności skargi, nie zaś jej zasadności kwalifikowanej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Z omówionych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., rozstrzygając o kosztach postępowania w oparciu o art. 520 § 1 k.p.c. awdb