Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 191/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal as facts were already established by lower court.

Numero d'incarto IV CSK 191/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against the appellate court's decision to reject the lawsuit. The plaintiff argued that the lower court incorrectly interpreted civil law regarding an employee's unauthorized act and improperly bound itself by a prior criminal judgment. The court ruled that such arguments constitute inadmissible factual disputes prohibited at the cassation stage.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: Cassation complaints challenging factual findings of the second instance court are inadmissible as they violate the principle that cassation reviews legal errors, not factual determinations.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility factual findings review second instance court civil law interpretation criminal judgment binding force

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3983 § 1 k.p.c.
na obu podstawach kasacyjnych (art. 3983 § 1 k.p.c.), zarzucał naruszenie art.
art. 430 k.c.
i jednoznacznej wykładni art. 430 k.c., jednoznacznej wykładni art.
art. 11 k.p.c.
podstawy zarzucał mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 11 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.
wskazał na oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.).
art. 3983 § 3 k.p.c.
Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być
art. 3986 § 3 k.p.c.
Wobec powyższego, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł
art. 3983 § 1 k.p.c
na obu podstawach kasacyjnych (art. 3983 § 1 k.p.c.), zarzucał naruszenie art.
art. 430 k.c
i jednoznacznej wykładni art. 430 k.c., jednoznacznej wykładni art.
art. 11 k.p.c
podstawy zarzucał mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 11 k.p.c.
art. 156 § 1 pkt 2 k.k
przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 191/09

POSTANOWIENIE

Dnia 24 czerwca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa A.A.

przeciwko Parafii Rzymsko - Katolickiej […]

o zapłatę i ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 czerwca 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt [...],

1) odrzuca skargę kasacyjną

2) nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu

na rzecz strony pozwanej.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2008 r. Sąd Apelacyjny, na skutek apelacji

pozwanej, zmienił wyrok Sądu Okręgowego w O. z dnia 29 maja 2008 r. w ten

sposób, że oddalił powództwo i odstąpił od obciążenia powoda kosztami procesu

za obie instancji w sprawie z powództwa A.A. przeciwko Parafii Rzymsko –

Katolickiej o zapłatę i ustalenie.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł powód. W skardze, opartej

na obu podstawach kasacyjnych (art. 3983 § 1 k.p.c.), zarzucał naruszenie art. 430

k.c. poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie,

że zachowanie J.L. należy określić jako bezprawny eksces, jakiego dopuścił się on

przy okazji wykonywania zleconych mu obowiązków mimo, że z materiału

dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy jednoznacznie wynika, iż J.L.

spowodował

powstanie

znacznego

uszczerbku

na

zdrowiu

powoda

przy

wykonywaniu obowiązków powierzonych mu przez pozwanego. W ramach drugiej

podstawy zarzucał mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 11 k.p.c.

polegające na przyjęciu, że Sąd Apelacyjny rozpoznając sprawę był związany

wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 12 kwietnia 2005 r. w ten sposób, iż

popełnienie przez J.L. przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. powoduje jednocześnie

uznanie, że jego zachowanie musi być uznane za bezprawny eksces, jakiego

dopuścił się on przy okazji wykonywania zleconych czynności.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się

na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, potrzebę pełnej

i jednoznacznej wykładni art. 430 k.c., jednoznacznej wykładni art. 11 k.p.c. oraz

wskazał na oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

kasacyjna

jest

kwalifikowanym

środkiem

prawnym,

którego

rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej

doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi

raczej w interesie powszechnym (por. wyrok SN z dnia 23 lutego 2006 r., II CSK

126/05, LEX nr 179973).

Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być

zarzuty dotyczące ustalenia faktów, a każdy zarzut skargi kasacyjnej, który ma na

celu polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu drugiej instancji, chociażby pod

pozorem błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania określonych przepisów

prawa materialnego, z uwagi na jego sprzeczność z art. 398 3 § 3 k.p.c. jest a limine

niedopuszczalny, a jeżeli skarga oparta była tylko na takich zarzutach, podlegała

odrzuceniu (por. m.in. wyrok SN z 4 stycznia 2007 r., V CSK 364/06,

LEX

nr 238975).

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 430 k. c., przez jego błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie, skarżący podnosił, że Sąd bezpodstawnie przyjął,

iż J.L. dopuścił się czynu przy okazji wykonywania powierzonych mu obowiązków,

podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie,

zdaniem skarżącego, wynikało, że czynu tego dopuścił się on przy wykonywaniu

powierzonych obowiązków. Tak sformułowany zarzut stanowi bezpodstawną i

niedopuszczalną na etapie postępowania kasacyjnego polemikę z ustaleniami

faktycznymi, które poczynił Sąd drugiej instancji.

Za niedopuszczalny należało uznać również zarzut naruszenia art. 11 k.p.c.,

który skarżący uzasadniał podnosząc, że Sąd Apelacyjny, uznając moc wiążącą

wyroku karnego, przyjął, iż popełnienie przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.

powoduje uznanie, że czyn ten popełniony był przy okazji wykonywania zleconych

czynności. W rzeczywistości wnioski w tym zakresie Sąd oparł na własnej, wnikliwej

ocenie materiału dowodowego i własnych rozważaniach prawnych.

Skarżący

formułując

wskazane

wyżej

zarzuty

w

istocie

oparł

je

o zrekonstruowany przez siebie stan faktyczny, pozostający w sprzeczności

z przyjętym przez Sąd. Tak sformułowane zarzuty należało uznać za jawnie

zmierzające do zakwestionowania poczynionych przez Sąd Apelacyjny ustaleń

faktycznych i oceny dowodów.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji.