Cassation appeal dismissed for failure to meet procedural requirements under Polish Civil Procedure Code. Appeal rejected due to lack of public law grounds and irrelevance of civil code interpretation. Court ruled cassation inadmissible per statutory provisions. Appeal dismissed for failure to meet procedural requirements under Polish Civil Procedure Code. Appeal rejected due to lack of public law grounds and irrelevance of civil code interpretation. Court ruled cassation inadmissible per statutory provisions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal without examining its merits, citing a failure to meet procedural requirements under the Civil Procedure Code. The appellants argued that Article 5 of the Civil Code required judicial interpretation due to conflicting case law regarding the abuse of rights doctrine. The court rejected this, noting that the case concerned acquisitive prescription, which operates by operation of law and does not involve the subjective abuse of rights regulated by Article 5.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to cite and justify public law grounds, or if the cited grounds are irrelevant to the case as the legal issue arises directly from statutory operation rather than the interpretation of a civil code provision.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 188/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku S.S. i P.W. przy uczestnictwie M.S., W.S., Z.Ł., Z.K., K.W., I.T., H.W. i M.W.o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy P.W. i uczestniczki postępowania K.W. od postanowienia Sądu Okręgowego w R.z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt IV Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.
W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. należy wskazać, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).Skarżący uzasadniają potrzebę wykładni art. 5 k.c. poważnymi wątpliwościami i rozbieżnością w orzecznictwie sądów co do zasad powoływania się na zarzut nadużycia prawa przez wykonywanie go w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, a z uzasadnienia wniosku wynika, że wątpliwość dotyczy tego, czy strona zgłaszająca zarzut zobowiązana jest wskazać normę współżycia społecznego naruszoną przez wykonywanie prawa przez drugą stronę.
Po pierwsze brak potrzeby wykładni w tym zakresie z uwagi na dominujące obecnie stanowisko Sądu Najwyższego, zgodnie z którym nie jest wymogiem zastosowania art. 5 k.c. sprecyzowanie naruszonej zasady współżycia społecznego, a odwołanie się do zasad słuszności oraz etycznego i uczciwego postępowania wymaga wskazania okoliczności faktycznych, z których taki wniosek można wywieść. Taki pogląd wyraził Sąd Najwyższy w przytoczonym przez pozwanego wyroku z dnia 8 maja 2014 r., V CSK 322/13 i odwołał się do szeregu orzeczeń kontynuując tę linię orzeczniczą.
Ponadto umknęło uwadze skarżących, że art. 5 k.c. reguluje instytucję nadużycia prawa podmiotowego. Sprawa niniejsza jest sprawą o zasiedzenie udziału we współwłasności nieruchomości, co wyłącza możliwość zastosowania tego przepisu z tej przyczyny, że zasiedzenie prawa własności następuje ex lege, a nie w wyniku realizacji prawa kształtującego (uchwała pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2007 r., III CZP 30/07, OSNC 2008 r., nr 5, poz. 43, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2016 r., I CSK 750/15, nie publ.).
Dokonanie wykładni art. 5 k.c. nie miałoby zatem żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a na inne przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący się nie powołują.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). jw