Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issues under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for examination, ruling that no significant legal issues existed. The appellant argued that Article 651 of the Civil Code required clarification regarding the builder's informational obligation, but the court found these were not serious doubts warranting Supreme Court review. Consequently, the appeal was rejected, and the appellant was ordered to pay the cassation costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may accept a cassation appeal only if it raises a significant legal issue or requires interpretation of provisions causing serious doubts or judicial inconsistencies, which the appellant failed to demonstrate.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 175/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa M. A.przeciwko M. K.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 września 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w G.z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt III Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 22 maja 2013 r., którym Sąd Okręgowy, na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 13 listopada 2012 r., zmienił zaskarżony wyrok i zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 73 727 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 2 sierpnia 2011 r., pozwana – powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c. – wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie apelacji powódki ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na przesłanki przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Twierdziła, że w sprawie ujawniły się istotne zagadnienia prawne, wynikające z wątpliwości związanych z wykładnią art. 651 k.c., zachodzi bowiem potrzeba oznaczenia zakresu obowiązku informacyjnego wykonawcy, okoliczności, które wyłączają ten obowiązek, a także potrzeba wskazania czynności, jakie powinien podjąć wykonawca, aby należycie wypełnić omawiany obowiązek.
Analiza wywodów zawartych skardze kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. W art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. chodzi o zagadnienie obejmujące poważną wątpliwość prawną i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie ma znaczenie dla praktyki sądowej oraz dla rozstrzygnięcia złożonej skargi. Skarżący, wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej.
Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym. Z kolei wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, skarżący powinien wykazać, że przepisy potrzebne do rozstrzygnięcia skargi wywołują poważne wątpliwości interpretacyjne i wyjaśnić, na czym one polegają albo wykazać, że przepisy te wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Skarżąca nie wykazała, by zakres obowiązku wynikającego z art. 651 k.c. lub rodzaj czynności koniecznych do wypełnienia tego obowiązku budził w niniejszej sprawie poważne wątpliwości. Z ustaleń stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku wynika, że ze względu na nieprawidłowe zagęszczenie gruntu na etapie wykonywania prac ziemnych skarżąca, która miała świadomość tych nieprawidłowości, powinna wstrzymać się z wykonaniem dalszych robót budowlanych, a co najmniej uprzedzić powódkę o grożącym niebezpieczeństwie uszkodzenia budynku wzniesionego na tak przygotowanym gruncie.
Skarżąca – jak ustalił Sąd Okręgowy – zamierzała wstrzymać się z tego powodu z wykonaniem robót, lecz ostatecznie tego nie uczyniła. W tej sytuacji rozważanie zakresu obowiązku informacyjnego i rodzaju czynności, jakie powinien podjąć wykonawca, aby wypełnić ten obowiązek, nie jest konieczne do rozstrzygnięcia wniesionej skargi kasacyjnej. Skarżąca nie wykazała też, by wykładnia art. 651 k.c. wywoływała rozbieżności w orzecznictwie sądów.Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącą przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., a także w związku z § 6 pkt 6 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 490). [aw]