Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 172/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of clear grounds under Art. 3989 § 1 of CPC.

Numero d'incarto IV CSK 172/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a lower court's decision denying a claim for acquisitive prescription. The applicant argued that the appellate court improperly adopted factual findings without independent analysis and failed to consider official document presumptions. The court rejected these claims because the applicant failed to demonstrate clear grounds for cassation as required by law, noting that decades of delay had rendered necessary evidence unavailable.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must be accepted only if the applicant clearly demonstrates grounds for its admissibility; failure to cite established case law or prove obvious procedural violations results in dismissal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility clear grounds requirement acquisitive prescription procedural violation claim official document presumption evidence availability appellate court review prova della proprietà

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego jest wiele postanowień wskazujących na to, co powinno się znaleźć w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej, jeżeli podnosi się jej oczywistość, o której stanowi art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu.aj
Art. 233 § 1 k.p.c.
Uzasadnienie tego wniosku powołuje się na konieczność rozpatrzenia naruszenia przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art. 233 § 1, art.
Art. 378 § 1 k.p.c.
233 § 1 oraz art. 378 § 1 i art.
Art. 382 k.p.c.
378 § 1 i art. 382 k.p.c., polegające na przejęciu przez Sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego bez jakichkolwiek merytorycznych rozważań w tej kwestii, a także art.
Art. 244 § 1 k.p.c.
382 k.p.c., polegające na przejęciu przez Sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego bez jakichkolwiek merytorycznych rozważań w tej kwestii, a także art. 244 § 1 w związku z art.
Art. 252 k.p.c.
244 § 1 w związku z art. 252 k.p.c. przez nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji domniemania prawdziwości faktów stwierdzonych za pomocą dokumentów urzędowych.
art. 382 k.p.c
378 § 1 i art. 382 k.p.c., polegające na przejęciu przez Sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego bez jakichkolwiek merytorycznych rozważań w tej kwestii, a także art.
art. 252 k.p.c
244 § 1 w związku z art. 252 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
W orzecznictwie Sądu Najwyższego jest wiele postanowień wskazujących na to, co powinno się znaleźć w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej, jeżeli podnosi się jej oczywistość, o której stanowi art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 172/18 POSTANOWIENIE Dnia 12 września 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku S. C.‎przy uczestnictwie K. C., J. C., S. R., J. M., Gminy P., M. C., A. C., J. S., Z. W., A. R., S. P. i U. Ł.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 września 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w O.‎z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt I Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 września 2017 r. Sąd Okręgowy w O. oddalił apelację wnioskodawcy S. C. od postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 27 marca 2017 r., którym oddalony został wniosek o stwierdzenie zasiedzenie przez K.M. z dniem 31 grudnia 1975 r. własności nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, położonej w P., obejmującej dwie działki opisane w postanowieniu. Oddalenie wniosku nastąpiło ze względu na brak jakichkolwiek dokumentów dotyczących własności nieruchomości oraz, mając na uwadze przesłanki zasiedzenia, brak wykazania, aby K.

M. przejawiał jakiekolwiek postawy lub czynności, które mogłyby wskazywać na jego samoistne posiadanie. Rozpoznając apelację wnioskodawcy Sąd drugiej instancji podzielił i uczynił własnymi ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego, podzielając także oceny prawne. Jak stwierdził, w okolicznościach sprawy trudno nawet mówić o posiadaniu nieruchomości przez K. M., a czynienie założeń odnośnie do posiadania przezeń przymiotu samoistności posiadania byłoby całkowicie oderwane od realiów. Samoistne posiadanie manifestowali swoimi zachowaniami przedstawiciele Skarbu Państwa.

Z tego wynikało oddalenie apelacji.W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 oraz art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c., polegające na przejęciu przez Sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego bez jakichkolwiek merytorycznych rozważań w tej kwestii, a także art. 244 § 1 w związku z art. 252 k.p.c. przez nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji domniemania prawdziwości faktów stwierdzonych za pomocą dokumentów urzędowych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na oczywiste uzasadnienie skargi, ponieważ w toku postępowania apelacyjnego i podejmowanych czynności decyzyjnych związanych z wydaniem zaskarżonego orzeczenia nie została zrealizowania zarówno funkcja rozpoznawcza, jak i kontrola Sądu drugiej instancji.

Uzasadnienie tego wniosku powołuje się na konieczność rozpatrzenia naruszenia przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art. 233 § 1, art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c., powtarzając argumenty dotyczące zarzutów skargi.Z uzasadnienia wniosku wynika, że pełnomocnik skarżącego nie zauważył, że uzasadnienie to dotyczy przekonania Sądu Najwyższego co do konieczności uruchomienia nadzwyczajnej procedury, jaką stanowi postępowanie kasacyjne, wszczynane od prawomocnego orzeczenia sadowego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego jest wiele postanowień wskazujących na to, co powinno się znaleźć w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej, jeżeli podnosi się jej oczywistość, o której stanowi art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W uzasadnieniu skarżącego nie znalazło się nic, co świadczyłoby o wykorzystaniu tego jednolitego i ustabilizowanego orzecznictwa w celu wykazania, że w rozpoznawanej sprawie ma się do czynienia z takimi przesłankami, które prima facie wskazują na wadliwość zaskarżonego postanowienia.

Bezpodstawne jest kwestionowanie postępowania dowodowego, zwłaszcza że Sąd drugiej instancji już go nie przeprowadzał, starannie wykazując, iż nie miał żadnych nowych dowodów, decydujących o losach sprawy. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi przywoływane jest orzecznictwo Sądu Najwyższego, ale nie mające znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Z kolei, kilkudziesięcioletnie zwlekanie przez zainteresowanych z uregulowaniem stanu prawnego nieruchomości według ich wyobrażeń spowodowało, że nie było już dowodów, koniecznych do wykazania spełnienia przesłanek nabycia własności przez zasiedzenie przez ich nieżyjącego już poprzednika prawnego.Wobec oczywistego braku wykazania przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu.aj