Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 165/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue, procedural defect, or obvious merit under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 165/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a company against a lower court's ruling on acquisitive prescription. The appellant argued that the second-instance proceedings were invalid due to the exclusion of co-owners from participation and claimed an important legal question regarding administrative decisions. The court found that the appellant failed to demonstrate a genuine legal issue, a procedural defect, or obvious merit as required by the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.; The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists, a serious interpretation need arises, or the proceedings were invalid, and the appeal must be substantiated with precise legal argumentation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal important legal issue procedural defect acquiescence Civil Procedure Code substantiation requirement administrative decision

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Nie wystąpiły także żadne inne okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności postępowania przed Sądem drugiej instancji.Skarżący nie wykazał przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 39813 § 1 k.p.c.
3989 § 1 pkt 3 k.p.c., którą Sąd Najwyższy na podstawie art. 39813 § 1 k.p.c. bierze pod uwagę z urzędu.
art. 3989 § 2 k.p.c.
75).Wobec niestwierdzenia okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [aw]
art. 3989 § 1 k.p.c
Nie wystąpiły także żadne inne okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności postępowania przed Sądem drugiej instancji.Skarżący nie wykazał przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c
3989 § 1 k.p.c.Skarżący nieskutecznie powołał się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c., którą Sąd Najwyższy na podstawie art.
art. 39813 § 1 k.p.c
3989 § 1 pkt 3 k.p.c., którą Sąd Najwyższy na podstawie art. 39813 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Nie wystąpiły także żadne inne okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności postępowania przed Sądem drugiej instancji.Skarżący nie wykazał przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
(IV CSK 672/12, niepubl.) wypowiedział się już miarodajnie w tej materii w związku z uchyleniem poprzedniego postanowienia Sądu odwoławczego.Niewykazana pozostała także przesłanka przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 165/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku P. […] Spółki Akcyjnej z siedzibą w L.‎przy uczestnictwie J. A. i P. [X.] Spółki Akcyjnej w R. Oddziału w Z.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 września 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania J. A.od postanowienia Sądu Okręgowego w Z.‎z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt I Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

UZASADNIENIE

Uczestnik postępowania J. A. uzasadnił wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Z. z dnia 17 października 2013 r., wydanego w sprawie o zasiedzenie, powołując się na nieważność postępowania przed Sądem drugiej instancji z powodu niedopuszczenia do udziału w sprawie, a przez to pozbawienie możności obrony swych praw M. A. oraz S. A. będących współwłaścicielami nieruchomości, na której ma znajdować się objęta wnioskiem o nabycie przez zasiedzenie służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu część sieci energetycznej wraz z jednym z jej elementów podtrzymujących.

Uzasadnieniem przyjęcia skargi do rozpoznania miało być także występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do odpowiedzi na pytanie: „czy możliwe jest zasiedzenie służebności przesyłu (służebności gruntowej odpowiadającej treści służebności przesyłu), w sytuacji gdy przedsiębiorca przesyłowy legitymował się prawem wynikającym z decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. - o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczaniu nieruchomości”.

Za przyjęciem skargi do rozpoznania miała ponadto przemawiać jej oczywista zasadność wynikająca z rażącego naruszenia części z powołanych w niej przepisów.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez stronę odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący nieskutecznie powołał się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c., którą Sąd Najwyższy na podstawie art. 39813 § 1 k.p.c. bierze pod uwagę z urzędu.

Wbrew poglądowi skarżącego, niewzięcie przez osobę zainteresowaną udziału w sprawie rozpoznawanej w postępowaniu nieprocesowym nie oznacza pozbawienia jej możliwości obrony swych praw i nie prowadzi do nieważności postępowania. Zagadnienie to zostało wyjaśnione w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2010 r. (III CZP 112/09, OSNC 2010, nr 7-8, poz.98), której nadano moc zasady prawnej. Nie wystąpiły także żadne inne okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności postępowania przed Sądem drugiej instancji.Skarżący nie wykazał przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. W przypadku powołania się na tę przesłankę konieczne jest precyzyjne sformułowanie określonego problemu prawnego o charakterze abstrakcyjnym, powołanie przepisów, które stanowiły źródło jego powstania, zaprezentowanie argumentacji przekonującej o istnieniu na jego tle rozbieżnych ocen prawnych, a także świadczącej o poważnych trudnościach w jego rozwiązaniu, ponadto wskazanie, dlaczego jest ono istotne (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 12 grudnia 2013 r., IV CSK 384/13, niepubl.).Skarżący nie wskazał istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., ograniczając się do postawienia pytania stanowiącego wyraz jego wątpliwości co do trafności stanowiska Sądu drugiej instancji w przedstawionej w skardze kwestii i nie przedstawiając wymaganej argumentacji prawnej.

Uczestnik pominął przy tym, że Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 czerwca 2013 r. (IV CSK 672/12, niepubl.) wypowiedział się już miarodajnie w tej materii w związku z uchyleniem poprzedniego postanowienia Sądu odwoławczego.Niewykazana pozostała także przesłanka przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżący nie uzasadnił twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego postanowienia oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, skarżący, pomijając całkowicie aspekt „oczywistości" zarzucanych naruszeń prawa, ograniczył się do powtórzenia części zarzutów skargi oraz fragmentów ich uzasadnienia. Uczestnik błędnie utożsamił wymaganie uzasadnienia wniosku z wymaganiem przytoczenia i uzasadnienia podstaw skargi, choć jak to zostało już wielokrotnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśnione, uzasadnienia te pełnią odmienną rolę i wymagają przedstawienia właściwej dla nich argumentacji prawnej, stanowiąc niezależne i samodzielne elementy skargi, które nie mogą być traktowane zamiennie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).Wobec niestwierdzenia okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [aw]