Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 154/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against military officer's liability and rejects foreign precedent comparison.

Numero d'incarto IV CSK 154/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the State's cassation appeal and refused to accept the military officer's appeal against a civil judgment awarding damages for service-related injuries. The officer argued that foreign court practices should be compared to determine appropriate compensation amounts under the Civil Code. The court rejected this because the officer failed to meet procedural requirements for admitting a cassation appeal, specifically regarding the formulation of the legal issue and the demonstration of its general importance to judicial practice.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o Prokuratorii; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: The State is exclusively represented by the General Prosecutor's Office before the Supreme Court, and a cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to clearly demonstrate the obvious merit of the appeal or the general importance of the legal issue for judicial practice.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility State representation Supreme Court military service injury compensation foreign precedent comparison civil code damages

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa
trwały uszczerbek na zdrowiu, za odpowiednią, w rozumieniu art. 445 § 1 k.c.,
Art. 8b ust. 1 ustawy o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa
Ponadto zgodnie z art. 8b ust.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
na przesłance wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 należy podnieść, że oczywista
Art. 3984 § 2 k.p.c.
wymagań z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy poprzestanie na uzasadnieniu
Art. 22 ust. 4 ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową
art. 445 § 1 k.c
trwały uszczerbek na zdrowiu, za odpowiednią, w rozumieniu art. 445 § 1 k.c.,
art. 3984 § 2 k.p.c
wymagań z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 77 Konstytucji RP
z art. 77 Konstytucji RP, OTK-A 2003/8/80) w sprawach przeciwko byłym

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 154/12

POSTANOWIENIE

Dnia 26 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa A. D.

przeciwko K. Ł. i Skarbowi Państwa - Dowódcy Batalionu Dowodzenia

Wielonarodowej Brygady (część polska) następcy prawnemu Jednostki Wojskowej

/…/

o zadośćuczynienie, rentę i ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 czerwca 2012 r.,

na skutek dwóch skarg kasacyjnych pozwanych: K. Ł. oraz Skarbu Państwa Dowódcy Batalionu Dowodzenia Wielonarodowej Brygady następcy prawnego

Jednostki Wojskowej /…/

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 listopada 2011 r.,

1) odrzuca skargę kasacyjną Skarbu Państwa - Dowódcy

Batalionu Dowodzenia Wielonarodowej Brygady (część polska)

następcy prawnego Jednostki Wojskowej /…/ ,

2) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanego K. Ł.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelacje

pozwanych K. Ł. i Skarbu Państwa – Dowódcy Batalionu Dowodzenia

Wielonarodowej Brygady (część polska) następcy prawnemu Jednostki Wojskowej

/…/ skierowane do wyroku uwzględniającego powództwo A. D. o zadośćuczynienie

za doznaną krzywdę oraz rentę w związku z obrażeniami jakich doznał na skutek

zachowania K. Ł. w czasie odbywania zasadniczej służby wojskowej.

Od tego wyroku skargi kasacyjne wnieśli obaj pozwani. Skarga Kasacyjna

pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Dowódcę Batalionu /…/

została sporządzona i wniesiona przez radcę prawnego ustanowionego przez tę

jednostkę organizacyjną. Pozwany K. Ł. w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania wskazał, na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej oraz

wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego a mianowicie, czy jako kryterium

uznania sumy, którą przyznano poszkodowanemu tytułem zadośćuczynienia za

trwały uszczerbek na zdrowiu, za odpowiednią, w rozumieniu art. 445 § 1 k.c.,

może być jej porównanie z praktyką orzeczniczą sądów zagranicznych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kwestie

zastępstwa

procesowego

Skarbu

Państwa

przed

Sądem

Najwyższym reguluje art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm. dalej jako ustawa

o Prokuratorii). Przewiduje on wyłączne zastępstwo Skarbu Państwa przed Sądem

Najwyższym przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa z zastrzeżeniem art.

8b ust. 5. W związku z wniesieniem przedmiotowej skargi kasacyjnej po wejściu

w życie ustawy z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy o Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 79, poz. 660), nie wchodzą już w rachubę przewidziane

wcześniej w art. 4 ust. 4 w ustawie o Prokuratorii przedmiotowe wyłączenia tej

reprezentacji przed Sądem Najwyższym. Ponadto zgodnie z art. 8b ust. 1 ustawy

o Prokuratorii możliwość przekazania przez Prokuratorię Generalną zastępowania

Skarbu Państwa innemu podmiotowi dotyczy tylko przypadków zastępstwa

obowiązkowego, o których mowa w art. 8 ust. 1 tej ustawy, a zatem nie obejmuje

przedmiotowej sprawy. Tym samym nie ma zastosowania uregulowany w art. 8b

ust. 5 wyjątek dotyczący zastępstwa procesowego Skarbu Państwa przed Sądem

Najwyższym, przewidziany w art. 4 ust. pkt 1 ustawy o Prokuratorii. Oznacza to, że

w sprawie niniejszej do wniesienia skargi kasacyjnej w imieniu Skarbu Państwa

uprawniona jest wyłącznie Prokuratoria Generalna, przy czym kwestie związane ze

współdziałaniem podmiotów reprezentujących Skarb Państwa w postępowaniu

przed sądami powszechnymi z Prokuratorią Generalną reguluje art. 12 ust. 2

ustawy o Prokuratorii (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada

2009 r. I CZ 66/09, niepubl.).

Jak przyjmuje się jednolicie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, art. 4 ust. 1

pkt 1 ustawy o Prokuratorii przyznaje zdolność postulacyjną przed Sądem

Najwyższym wyłącznie Prokuratorii Generalnej, pozbawiając jednocześnie tej

zdolności adwokatów i radców prawnych. Przepis art. 87 1 § 3 k.p.c. należy zatem

interpretować w ten sposób, że w sprawach, w których obowiązuje wyłączne

zastępstwo

Skarbu

Państwa

przez

Prokuratorię

Generalną

czynności

podejmowane przed Sądem Najwyższym przez inne podmioty są pozbawione

skuteczności również wówczas, gdy Prokuratoria Generalna nie wykonuje

w sposób czynny zastępstwa procesowego Skarbu Państwa (zob. m. in.

postanowienia z dnia 31 sierpnia 2006 r., I CZ 47/06, OSNC 2007/5/75; z dnia

10 listopada 2006 r., III CSK 327/06, niepubl.; z dnia 12 grudnia 2006 r., I CSK

415/06, niepubl.; z dnia 5 sierpnia 2009 r., II CSK 230/09, niepubl.; z dnia 3 grudnia

2010 r. , IV CSK 415/10, niepubl.; 13 marca 2012 r., V CSK 244/11, niepubl.)

Z tego względu należało odrzucić skargę kasacyjną Skarbu Państwa na

podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.

Przechodząc do skargi kasacyjnej pozwanego i zawartego w niej wniosku

o przyjęcie jej do rozpoznania trzeba podkreślić, że jeżeli skarżący, jako

okoliczność uzasadniającą wniosek wskazał wystąpienie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego, to powinien to zagadnienie przedstawić przez jego

sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało,

a także w oddzielnym wywodzie prawnym powinien przytoczyć argumenty

prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a ponadto powinien wykazać, że jest

to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia

rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11; z dnia

3 października 2002 r., II CKN 447/01, nie publ.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK

585/04, nie publ.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, nie publ.; z dnia

22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, nie publ.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK

108/08, nie publ.; z dnia 2 grudnia 2011 r., III SK 29/11, nie publ.). Dla spełnienia

wymagań z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy poprzestanie na uzasadnieniu

podstaw kasacyjnych, bo choć argumenty zawarte w obu elementach skargi

kasacyjne mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko

wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie

analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III UK 221/10, nie publ.). Należy też mieć

na uwadze, iż Sąd drugiej instancji wskazał przyczyny, dla których uznał za

odpowiednie zadośćuczynienie w wysokości uwzględnionej przez sąd pierwszej

instancji.

W związku z oparciem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

na przesłance wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 należy podnieść, że oczywista

zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu tego przepisu zachodzi wówczas, gdy

z treści skargi, bez potrzeby jej głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań

prawnych

wprost

uwzględnienie

wynika,

że

skargi (tak np.

przytoczone

w

niej

podstawy

uzasadniają

postanowienie

Sądu

Najwyższego

z dnia

5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl; postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 20 czerwca 2007 r. II CSK 184/07, niepubl.).

Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, nie pozwala na uznanie, że przedmiotowa skarga jest w opisany

sposób oczywiście uzasadniona.

Brak jest podstaw do uznania, ze doszło do nieważności postępowania

przed Sądem drugiej instancji. Zważyć bowiem należy, ze przepisy aktualnie

obowiązującej

ustawy

z

dnia

kwietnia

2003

r.

o

świadczeniach

odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających

w związku ze służbą wojskową (Dz. U. Nr 83, poz. 670 ze zm.), a zwłaszcza jej

22 ust. 4, nie wyłączają drogi sądowej (zob. art. 20 ustawy poprzednio

obowiązującej ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. Dz. U. Nr 53, poz. 342 uznany

wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 października 2003 r. za niezgodny

z art. 77 Konstytucji RP, OTK-A 2003/8/80) w sprawach przeciwko byłym

żołnierzom o zadośćuczynienie i wyrównanie szkody powstałej w wyniku wypadku

pozostającego w związku ze służbą wojskową.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 1 i 2

k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej pozwanego K. Ł.

db