Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 134/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as clearly justified grounds are absent under Civil Procedure Code provisions.

Numero d'incarto IV CSK 134/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against the appellate court's decision in an unfair competition case. The appellant argued for the return of allegedly unjustly taken payments based on the Unfair Competition Act, but the Supreme Court found no clear error in the lower courts' assessment of evidence and contract terms. The court determined that the lower courts correctly evaluated whether promotional fees constituted prohibited post-sale discounts or legitimate trade margins, rejecting the appellant's claims without individualizing specific documentary errors.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3983 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is not clearly justified if the lower courts' evaluation of evidence and application of material law regarding promotional fees and trade margins is not manifestly erroneous.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal unfair competition act post-sale discount trade margin analysis clearly justified grounds

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji
Powód wystąpił przeciwko stronie pozwanej o zwrot bezpodstawnie pobranych od niego należności na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3983 § 2 k.p.c.
W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3983 § 2 k.p.c.).
art. 233 § 1 k.p.c.
Należy też zaznaczyć, że przepis art. 233 § 1 k.p.c. nie może stanowić właściwej podstawy skargi kasacyjnej z racji ogólnej reguły wyrażonej w art.
art. 3939 § 3 k.p.c.
nie może stanowić właściwej podstawy skargi kasacyjnej z racji ogólnej reguły wyrażonej w art. 3939 § 3 k.p.c. Dla oceny zastosowania wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego (s.
art. 65 k.c.
W skardze kasacyjnej nie podnoszono zarzutu naruszenia art. 65 k.c. w tym zakresie.
art. 98 k.p.c.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do postanowień art. 98 k.p.c., art.
art. 108 § 1 k.p.c.
98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i §§ 2 pkt 7 i § 10 rozporządzenia MS z dnia 22 października 2015 r.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
art. 233 § 1 k.p.c
Należy też zaznaczyć, że przepis art. 233 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 134/17 POSTANOWIENIE Dnia 11 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z powództwa Z.W. ‎przeciwko E. Spółce Akcyjnej z siedzibą w K.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 października 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powód złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 października 2016 r., w którym oddalono apelację tego powoda od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 5 stycznia 2015 r. uwzględniając apelację strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego, Sąd Apelacyjny zmienił ten wyrok (w pkt I) i powództwa w tym zakresie oddalił. Powód wystąpił przeciwko stronie pozwanej o zwrot bezpodstawnie pobranych od niego należności na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2003 r., nr 153, poz. 1503 ze zm.).W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego.

Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący stwierdził, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z racji oczywistych uchybień Sądu Apelacyjnego, podanych przykładowo w pkt III skargi (s. 4-5).Sąd Najwyższy zważył co następuje:Analizując treść uzasadnienia obu wyroków Sądów meriti, treść skargi kasacyjnej i zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, a także treść odpowiedzi na skargę, Sąd Najwyższy stwierdził, że - wbrew stanowisku skarżącego powoda - w rozpoznawanej sprawie nie występuje przesłanka przyjęcia skargi do rozpoznania przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Nie było bowiem podstaw do twierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Sądy meriti mogły uznać kserokopie odpowiednich dokumentów (ich wydruki komputerowe) za wartościowy materiał dowodowy w kontekście innych dowodów, zachowania się powoda w toku procesu i jego czynności procesowych.

Należy wskazać, że skarżący - eksponując takie uchybienie Sądu Apelacyjnego - nie indywidualizuje wspomnianych kserokopii. Z uzasadnienia Sądu Apelacyjnego wynika, że „wszystkie faktury VAT wystawione przez stronę pozwaną złożone do akt sprawy przez powoda, są podpisane przez powoda” (s. 23 uzasadnienia zaskarżonego wyroku; por. też s. 25 tegoż uzasadnienia). Należy też zaznaczyć, że przepis art. 233 § 1 k.p.c. nie może stanowić właściwej podstawy skargi kasacyjnej z racji ogólnej reguły wyrażonej w art. 3939 § 3 k.p.c. Dla oceny zastosowania wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego (s. 3 skargi) podstawowe znaczenie mają ustalenia dokonane przez Sądy meriti.

W odniesieniu do tzw. opłat promocyjnych (k. 86 i n. akt sprawy) należy zwrócić uwagę przede wszystkim na ustalenia Sądu Apelacyjnego. Sąd ten wyjaśnił, że w umowie stron nie zobowiązano powoda do dokonywania opłat za promocje gazetowe, a jedynie do stworzenia tzw. budżetu promocyjnego, przy czym dodano jeszcze zastrzeżenie, że każdorazowe działania promocyjne będą ustalane pomiędzy stronami i odrębnie rozliczane na podstawie faktur VAT. Co więcej, takie indywidulane ustalenia za zgodą powoda występowały w trakcie współpracy obu kontrahentów (s. 23 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Powód nie miał zatem obowiązku uczestniczenia każdorazowo w akcjach promocyjnych prowadzonych przez stronę pozwaną (s. 25 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Powołując się na treść uchwały Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2015 r., III CZP 73/15 (OSNC 2016, z. 12, poz. 135), Sąd Apelacyjny założył, że w stosunkach handlowych między prowadzącym sieć sklepów a dostawcą nie jest wyłączone uznanie zastrzeżonej w umowie premii pieniężnej, uzależnionej od wielkości obrotów, za rabat posprzedażowy niestanowiący opłaty przewidzianej w art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Podobne stanowisko (odnośnie tzw. premii pieniężnej uzależnionej od wielkości obrotów stanowiącej „rabat posprzedażowy”) wyrażono w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2016 r., I CSK 65/15 (niepubl.). W stosunkach handlowych nie jest wyłączone jednak badanie przez Sąd tego, czy m.in. wspomniany rabat stanowi w określonym stanie faktycznym niedozwoloną, inną niż marża handlowa opłatę za przyjęcie towaru do sprzedaży. Analizując treść umowy z dnia 1 grudnia 2009 r., Sąd Apelacyjny uznał, że przewidziana w niej „opłata miesięczna” ma charakter rabatu w wysokości 1% w stosunku do cennika dostawcy (od obrotu), a strony na takich warunkach współpracowały do 2011 r.

W skardze kasacyjnej nie podnoszono zarzutu naruszenia art. 65 k.c. w tym zakresie. Sąd Apelacyjny wykluczył też istnienie tych okoliczności, które mogłyby wskazywać na ukrywanie pod postacią wspomnianej „opłaty miesięcznej” innej opłaty niż marża handlowa (s. 2 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Ponadto poczynił szersze ustalenia co do tego, że wspomniana opłata nie została narzucona powodowi i mogła być przedmiotem negocjacji stron (s. 21-22 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3983 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do postanowień art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i §§ 2 pkt 7 i § 10 rozporządzenia MS z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności procesowe radców prawnych (Dz.U. z 13 października 2016 r., poz. 1668). aj jw