Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 134/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for challenging factual findings on property status under civil procedure law.

Numero d'incarto IV CSK 134/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court judgment rejecting a claim for payment and ordering a transfer of property title. The appellant argued that the courts incorrectly established he was not misled regarding the land's legal status and infrastructure when signing the conditional sales contract. The court ruled that the appeal violated Article 3983 § 3 of the Civil Procedure Code by challenging factual determinations rather than legal errors.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation appeal based solely on factual findings or evidence assessment without alleging other legal violations is inadmissible as it violates the Supreme Court's status as a court of law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility factual findings review civil procedure code court of law status property status dispute

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.
podstawie z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. ujętej w zarzucie naruszenia art.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
podstawie z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
wyłącza z zakresu podstaw kasacyjnych, podlega odrzuceniu (art. 3986 § 2
Art. 84 k.c.
ujętej w zarzucie naruszenia art. 84 i art.
Art. 86 § 1 k.c.
podstawie z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. ujętej w zarzucie naruszenia art. 84 i art. 86
art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c
podstawie z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 86 § 1 k.c
podstawie z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. ujętej w zarzucie naruszenia art. 84 i art. 86
art. 3983 § 3 k.p.c
podstawie z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c
wyłącza z zakresu podstaw kasacyjnych, podlega odrzuceniu (art. 3986 § 2

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2007 r., II PZ 62/06
III CSK 13/05
Supreme Court dismisses cassation appeal based solely on facts or evidence evaluation as inadmissible under new Civil Procedure Code.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 134/11

POSTANOWIENIE

Dnia 5 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa M. O.

przeciwko W. P. i B. P.

o zapłatę,

oraz z powództwa wzajemnego W. P. i B. P.

przeciwko M. O.

o nakazanie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 sierpnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda (pozwanego wzajemnego)

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 września 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Powód (pozwany wzajemny), M. O. wniósł skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 17 września 2010 r., oddalającego jego apelację od

wyroku Sądu Okręgowego z dnia 15 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił

powództwo skarżącego o zapłatę kwoty 106 685,20 zł z odsetkami ustawowymi

tytułem zwrotu wpłaty na poczet ceny działki oraz naprawienia szkody związanej z

zawarciem umowy sprzedaży warunkowej tej nieruchomości. Uwzględnił natomiast

powództwo wzajemne wniesione przez pozwanych W. P. i B. P. o zobowiązanie

powoda do złożenia oświadczenia woli o wyrażeniu zgody na przeniesienie na jego

rzecz przez pozwanych własności nieruchomości o pow. 1 ha położonej w G. gm.

O. w wykonaniu postanowień warunkowej umowy sprzedaży z dnia 16 października

2008 r. Sądy obydwu instancji uznały, że powód (działający przez pełnomocnika –

matkę D. O.) zawarł umowę warunkową kupna nieruchomości od pozwanych nie

pozostając w wywołanym przez nich błędzie co do statusu działki (rolna, znajdująca

się na terenie nieobjętym planem zagospodarowania przestrzennego, dla którego w

studium

uwarunkowań

i kierunków

zagospodarowania

przestrzennego

przewidziano wiodącą funkcję „budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne”) oraz jej

uzbrojenia. Przed zawarciem umowy powód zapoznał się z dokumentami, w

których status działki był określony w ten sam sposób, co w umowie oraz obejrzał

na działce jakie media i w jaki sposób są na niej dostępne. W rezultacie Sądy nie

podzieliły stanowiska powoda o skutecznym uchyleniu się przez niego od

złożonego oświadczenia woli o zakupie spornej nieruchomości. Przeciwnie,

przyjęły, że oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych tego oświadczenia

nie wywołało żadnych zmian w sytuacji prawnej powoda, na którym ciąży

obowiązek zawarcia rzeczowej umowy przeniesienia własności nieruchomości.

Skarga kasacyjna powoda (pozwanego wzajemnego) została oparta na

podstawie z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. ujętej w zarzucie naruszenia art. 84 i art. 86

§ 1 k.c. przez błędne przyjęcie, że powód w chwili zawierania umowy nie

pozostawał w błędzie co do stanu prawnego i faktycznego nieruchomości,

wywołanym świadomie przez sprzedających.

We wnioskach skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku

i przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu, ewentualnie Sądowi Okręgowemu, do

ponownego rozpatrzenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

kasacyjna

ukształtowana

została

w

przepisach

kodeksu

postępowania cywilnego jako środek odwoławczy o szczególnym charakterze,

nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa

i jednolitości wykładni, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń

nie satysfakcjonujących stron. Realizacji tego celu służy m. in. wyłączenie

z zakresu kontroli kasacyjnej zagadnień związanych z prawidłowością ustalania

faktów i oceny dowodów, stanowiące jeden z przejawów przyznania Sądowi

Najwyższemu statusu sądu prawa, a nie sądu faktu. Wyłączenie to zawiera art.

3983 § 3 k.p.c.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentnie przyjmowana jest

interpretacja tego przepisu, zgodnie z którą skarga kasacyjna ograniczona tylko do

zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów, niewskazująca na inne

naruszenia prawa, jest niedopuszczalna jako nieoparta na ustawowej podstawie,

nawet jeżeli polemika z ustaleniami faktycznymi sądu drugiej instancji ukryta

została w treści zarzutu niewłaściwej wykładni lub niewłaściwego zastosowania

określonych przepisów prawa materialnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006/4/76, czy z dnia 16 lutego

2007 r., II PZ 62/06, OSNP 2008/5-6/84).

Treść i uzasadnienie zarzutów kasacyjnych podniesionych przez powoda

wskazują, że taka sytuacja występuje w rozpatrywanej sprawie. Powód wprawdzie

formułuje wyłącznie zarzuty w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego,

jednak sposób ich ujęcia nie pozostawia wątpliwości, że w istocie zwalcza ustalenia

faktyczne dotyczące jego wiedzy o stanie prawnym i faktycznym nieruchomości

w chwili zawierania umowy, uznając je za błędne. Najbardziej jednoznacznie

ocenę taką uzasadnia fragment uzasadnienia, w którym skarżący stwierdza, po

przytoczenia fragmentu ustaleń Sądu Apelacyjnego oraz ustaleń i oceny dowodów

Sądu Okręgowego, że „dywagacje i kategoryczne ustalenia Sądu Okręgowego

i Apelacyjnego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych orzeczeń – są dowolne,

sprzeczne z rzeczywistym stanem faktycznym sprawy i świadczą (…) o błędnej

interpretacji znajdujących się w aktach sprawy niespornych dokumentów” oraz

w motywach mających uzasadnić wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, w których skarżący stwierdza m. in., że „wydane w sprawie

orzeczenia są nie tylko krzywdzące dla powoda, wydane zostały na skutek

ewidentnie błędnych ustaleń Sądów Orzekających, ale co najważniejsze, są one

niewykonalne”

(twierdzenie

o

niewykonalności

nie

wiąże

się

z

treścią

podniesionych zarzutów lecz z argumentem, że powód nie ma pieniędzy na zapłatę

reszty ceny działki).

W tej sytuacji skarga kasacyjna, jako oparta na zarzutach, które art. 398 3 § 3

k.p.c. wyłącza z zakresu podstaw kasacyjnych, podlega odrzuceniu (art. 3986 § 2

k.p.c.).