Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 132/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet statutory admissibility requirements under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 132/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for review, citing non-compliance with statutory admissibility criteria. The appellant argued for acceptance based on alleged procedural violations and the existence of a significant legal issue, but failed to distinguish between the separate requirements for filing and substantive grounds. The court ruled that the appellant's arguments conflated the request for admissibility with the merits of the case, thereby failing to satisfy the specific conditions outlined in the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 k.p.c.: A cassation appeal must be separately justified for admissibility under Art. 3989 and for the merits; failure to clearly distinguish these elements or to demonstrate a significant legal issue results in rejection of the appeal for non-admissibility.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility Civil Procedure Code requirements significant legal issue separate justification elements procedural violation argument public law function Supreme Court review azione di manutenzione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3984 § 1 k.p.c.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej stanowią niezależne elementy konstrukcyjne tego środka zaskarżenia (art. 3984 § 1 pkt 2 oraz 3984 § 2 k.p.c.), toteż konieczne jest ich wyraźne wyodrębnienie (por.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej stanowią niezależne elementy konstrukcyjne tego środka zaskarżenia (art. 3984 § 1 pkt 2 oraz 3984 § 2 k.p.c.), toteż konieczne jest ich wyraźne wyodrębnienie (por.
Art. 3989 k.p.c.
Realizacji powyższej funkcji służy uregulowana w art. 3989 k.p.c. instytucja przedsądu.
Art. 398 § 3 k.p.c.
Realizacji powyższej funkcji służy uregulowana w art. 3989 k.p.c.
art. 3989 k.p.c
Realizacji powyższej funkcji służy uregulowana w art. 3989 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Realizacji powyższej funkcji służy uregulowana w art. 3989 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Realizacji powyższej funkcji służy uregulowana w art. 3989 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c
Uzasadnienie skargi nie świadczy także o jej oczywistej zasadności, lecz sprowadza się do przytoczenia wybranych tez orzeczeń SN, w ramach argumentacji zmierzającej do niedopuszczalnego na etapie skargi kasacyjnej zakwestionowania ustaleń faktycznych i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 20 października 2005 r., II CZ 89/05
postanowienie Sądu Najwyższego z 20 października 2005 r., II CZ 89/05).
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2001 r., V CZ 189/02
postanowienie Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2008 r., II PK 278/07
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01).
II PK 278/07
SN z: 10 stycznia 2001 r., V CZ 189/02 oraz 23 stycznia 2008 r., II PK 278/07).
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 132/19 POSTANOWIENIE Dnia 23 września 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z wniosku Gminy K. ‎przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Starosty Powiatu K., (…) Gospodarki Komunalnej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. i W. R. ‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 września 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania W. R. od postanowienia Sądu Okręgowego w R.‎z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarżący W. R. wniósł o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w R., w którym to postanowieniu oddalono apelację W. R. od postanowienia Sądu Rejonowego w K., stwierdzającego nabycie przez Gminę K. w drodze zasiedzenia bliżej określonej nieruchomości gruntowej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna to nadzwyczajny środek zaskarżenia o celu przede wszystkim publicznoprawnym. Celem tym jest zapewnienie jednolitości orzecznictwa oraz spójności i prawidłowości wykładni prawa.

Realizacji powyższej funkcji służy uregulowana w art. 3989 k.p.c. instytucja przedsądu. Stosownie do ww. przepisu Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Podejmowanie odrębnej decyzji w przedmiocie przyjęcia sprawy do rozpoznania ma również na celu realizację zasady szybkości postępowania oraz pozwala zaakcentować wysoce sformalizowany charakter postępowania przed Sądem Najwyższym, o czym świadczą określone wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej.Zgodnie z art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona (ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części), przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany, a także wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie.

Nadto skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania przewidziane dla pisma procesowego i być wzbogacona o bliżej określone odpisy (art. 398 § 3 zd. 1 in fine k.p.c.). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno korespondować z przesłankami określonymi w art. 3989 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 20 października 2005 r., II CZ 89/05). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej stanowią niezależne elementy konstrukcyjne tego środka zaskarżenia (art. 3984 § 1 pkt 2 oraz 3984 § 2 k.p.c.), toteż konieczne jest ich wyraźne wyodrębnienie (por. post.

SN z: 10 stycznia 2001 r., V CZ 189/02 oraz 23 stycznia 2008 r., II PK 278/07). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ma podstawowe znaczenie na etapie oceny dokonywanej w ramach przedsądu. Uzasadnienie takie ma bowiem za zadanie wyjaśnić, dlaczego przedmiotem badania przez Sąd Najwyższy powinna być skarga kasacyjna wywiedziona w sprawie, która została już rozpoznana i rozstrzygnięta przez Sądy powszechne. Z kolei uzasadnienie podstaw kasacyjnych służy innemu celowi, w postaci dokonania merytorycznej oceny zasadności skargi, co do której uprzednio stwierdzone już zostały podstawy do jej przyjęcia.

Analiza tego uzasadnienia może być wprawdzie pomocna w rozważeniu, czy okoliczności sprawy świadczą o zaistnieniu skonkretyzowanych przez ustawodawcę przyczyn przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jednak zasadniczy cel wywodów strony skarżącej jest w tym przypadku ukierunkowany na wyjaśnienie zaistnienia takich naruszeń przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego, które uzasadniają wnioski skargi: o uchylenie zaskarżonego orzeczenia albo o jego uchylenie i stosowną do żądania strony zmianę.Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał nieznaną przepisom Kodeksu postępowania cywilnego przyczynę przyjęcia skargi w postaci „naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy”, z jednoczesnym przywołaniem art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., nieadekwatnym do cytowanej (nieistniejącej) podstawy przyjęcia skargi (s. 4 skargi).

Jako drugą przyczynę określił natomiast istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego; jeśli jednak uwzględnić jednoczesne przytoczenie art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., należałoby uznać, że skarżący w istocie odniósł się do „istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów”. Z kolei w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, sformułowanym w sposób łączący to uzasadnienie z przytoczeniem i uzasadnieniem podstaw skargi kasacyjnej, skarżący powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.

W związku z powyższym wymaga podkreślenia, że naruszenie przez orzeczenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy nie stanowi zawartej w ustawie przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uzasadnienie skargi nie świadczy także o jej oczywistej zasadności, lecz sprowadza się do przytoczenia wybranych tez orzeczeń SN, w ramach argumentacji zmierzającej do niedopuszczalnego na etapie skargi kasacyjnej zakwestionowania ustaleń faktycznych i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.). Z motywów skargi nie wynika również, by w sprawie występowało istotne zagadnienie prawne.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem odwołanie się do tej przesłanki wymaga poprawnego zidentyfikowania zagadnienia prawnego, w tym odniesienia go do konkretnych przepisów. Konieczne jest także przedstawienie argumentów prowadzących do rozbieżnych ocen (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01). Istotność danego zagadnienia wyraża się w tym, że jego rozstrzygnięcie miałoby znaczenie dla praktyki orzeczniczej sądów, gdyż tylko wówczas może być realizowana publicznoprawna funkcja skargi kasacyjnej. Żadne zagadnienie tego rodzaju nie zostało we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania sformułowane ani tym bardziej przedstawione w sposób czyniący zadość tym wymaganiom.Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznał, że w skardze kasacyjnej nie wykazano, by zachodziły przyczyny określone art. 3989 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Z uwagi na powyższe orzeczono, jak w sentencji postanowienia. jw l.n