Supreme Court dismisses appeal for lack of legal reasoning on cassation request acceptance. The appeal was rejected because the lawyer failed to provide a professional legal argument. The court ruled that the appeal did not meet statutory requirements for acceptance. The decision emphasizes the necessity of legal reasoning in cassation requests. The appeal was dismissed due to insufficient legal justification. The court awarded costs to the opposing party. The case highlights procedural requirements for cassation appeals. The decision clarifies the standard for legal reasoning in appeals.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal because the lawyer failed to provide a professional legal argument for accepting the request. Although the lawyer cited specific articles, they did not explain why the lower court's interpretation of the law was incorrect or why a legal issue existed. The court ruled that without such reasoning, the appeal does not meet the statutory requirements for acceptance.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation request must include a reasoned request for acceptance based on specific grounds, requiring a professional legal argument explaining why the lower court's decision violates the law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 127/13
POSTANOWIENIE
Dnia 25 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Irena Gromska-Szuster
w sprawie z wniosku J. P.
przy uczestnictwie M. P.
o podział majątku wspólnego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 25 czerwca 2013 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Okręgowego w B.
z dnia 10 maja 2012 r.,
1) odrzuca skargę kasacyjną;
2) zasądza
od
wnioskodawcy
na
rzecz
uczestniczki
postępowania kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych)
tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Na
wezwanie
Sądu
do
usunięcia
braku
skargi
kasacyjnej
przez
zamieszczenie w niej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz uzasadnienia
tego wniosku - pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. stwierdzając,
że: „prawidłowe zastosowanie art. 43 § 1-3 k.r.o., w ustalonym stanie faktycznym
tej sprawy, stanowiącym element uzasadnienia niniejszego wniosku wymaga
wykładni czy nie zostały pogwałcone przepisy art. 43 § 1-3 k.r.o. Podnieść należy,
że w tej sprawie występuje rażąca niezgodność rzeczywistego stanu z ustaleniami
Sądu obu instancji i to powoduje, że konieczne jest rozstrzygnięcie w drodze skargi
kasacyjnej”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. jednym z konstrukcyjnych wymagań skargi
kasacyjnej jest zamieszczenie w niej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania
oraz jego uzasadnienia. Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy spełnienie tej
przesłanki wymaga wskazania, na której z podstaw przedsądu przewidzianych
w art. 3989 § 1 k.p.c. skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania oraz wykazania, w wyodrębnionym, profesjonalnym wywodzie
prawnym, dlaczego w jego ocenie zachodzi wskazana przesłanka przedsądu.
Treść tego uzasadnienia nie może być dowolna i należy ją oprzeć na argumentacji
jurydycznej (porównaj między innymi postanowienia z dnia 19 czerwca 2008 r.
II UK 55/08, z dnia 13 czerwca 2008 r. III CSK 104/08, z dnia 24 września 2008 r.
II CZ 61/08 i z dnia 8 października 2010 r. II PZ 32/10).
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej
wnioskodawcy nie spełnia tego wymagania. Poprzestano w nim bowiem
na wskazaniu art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., jako podstawy wniosku oraz art. 43 § 1-3
k.r.o., jako przepisu wymagającego wykładni „w okolicznościach faktycznych
sprawy”, natomiast nie przedstawiono żadnego wywodu prawnego, z którego
wynikałoby jakie istotne zagadnienie prawne występuje w sprawie oraz dlaczego
i w jakim zakresie przepis art. 43 § 1-3 k.r.o. wymaga wykładni Sądu Najwyższego.
Nie zostało zatem spełnione wymaganie skargi kasacyjnej przewidziane w art. 3984
§ 2 k.p.c., co prowadzi do odrzucenia skargi na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art.
3986 § 2 k.p.c.
Na marginesie należy zwrócić uwagę, że choć sprawa toczy się
w postępowaniu
nieprocesowym,
profesjonalny
pełnomocnik
wnioskodawcy
zarówno w skardze kasacyjnej jak i w jej uzupełnieniu określa wnioskodawcę jako
„powoda”, a siebie jako „pełnomocnika powoda”, co jest oczywiście błędne.
Na wniosek uczestniczki postępowania zawarty w odpowiedzi na skargę
kasacyjną Sąd Najwyższy zasądził na jej rzecz od wnioskodawcy koszty
postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1
i art. 39821 k.p.c.
jw