Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 123/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal interpretation issues or precedent conflicts exist regarding easement prescription interruption.

Numero d'incarto IV CSK 123/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a company against a lower court's decision on an easement prescription matter. The appellants argued that filing a lawsuit for compensation for unauthorized use of land interrupted the prescription period for the easement, citing specific civil code articles. The court rejected this claim because prevailing judicial precedent establishes that such lawsuits do not interrupt the prescription period for easements, finding no need for further legal interpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.; Art. 292 k.c.; Art. 175 k.c. - Filing a lawsuit for compensation for unauthorized use of land does not interrupt the prescription period for acquiring an easement, and no legal interpretation issues exist requiring Supreme Court review.

Parole chiave

Generato dall'IA
easement prescription interruption of limitation cassation appeal dismissal unauthorized use compensation civil code interpretation prescription period legal precedent uniformity

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.
43; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06; z dnia 30 maja 2005 r., I PK 23/05, nie publ.).Skarżący wskazali, że w sprawie niniejszej zachodzi potrzeba wykładni art. 123 § 1 pkt 1 k.c. w związku z art.
Art. 292 k.c.
w związku z art. 292 k.c. i 175 k.c.
Art. 175 k.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 123 § 1 pkt 1 k.c
43; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06; z dnia 30 maja 2005 r., I PK 23/05, nie publ.).Skarżący wskazali, że w sprawie niniejszej zachodzi potrzeba wykładni art. 123 § 1 pkt 1 k.c.
art. 292 k.c
w związku z art. 292 k.c.
art. 3989 § 2 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II PK 274/11
Supreme Court dismisses cassation appeal for teacher dismissal as no obvious legal error was proven.
I CSK 111/09
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific violated law and explain nature of error.
II PK 220/08
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove a significant legal issue under Labor Code provisions.
II UK 246/07
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, nie publ.; z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz.
I PK 233/07
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, nie publ.; z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz.
IV CSK 246/06
43; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06; z dnia 30 maja 2005 r., I PK 23/05, nie publ.).Skarżący wskazali, że w sprawie niniejszej zachodzi potrzeba wykładni art.
I PK 23/05
43; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06; z dnia 30 maja 2005 r., I PK 23/05, nie publ.).Skarżący wskazali, że w sprawie niniejszej zachodzi potrzeba wykładni art.
III CZP 45/14
Filing a claim for usage fees does not interrupt the prescription period for acquiring an easement.
V CSK 167/13
Supreme Court holds that suing for compensation for unauthorized use does not interrupt the prescription period for acquiring easements by possession.
V CSK 90/14
Filing a lawsuit for usage fees does not interrupt the prescription period for acquiring an easement.
IV CSK 88/13
Supreme Court dismisses appeal; suing for compensation for unauthorized use does not interrupt prescription of easement.
V CSK 320/12
Supreme Court quashes appeal for improper application of prescription rules regarding utility easements on municipal land.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 123/18 POSTANOWIENIE Dnia 9 lipca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku E. Spółki Akcyjnej w G.‎przy uczestnictwie Z. Ś. i T. Ś.‎o zasiedzenie służebności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 lipca 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestników solidarnie na rzecz wnioskodawcy kwotę 360,00 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżący wnieśli o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o drugą spośród wymienionych przesłanek.Uzasadnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się jeszcze wykładni bądź jego niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II PK 274/11, nie publ.).

Skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej zawierającej szczegółowe omówienie wątpliwości interpretacyjnych, a w przypadku istnienia rozbieżności w judykaturze, przytoczenia odpowiednich orzeczeń (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, nie publ.; z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz. 43; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06; z dnia 30 maja 2005 r., I PK 23/05, nie publ.).Skarżący wskazali, że w sprawie niniejszej zachodzi potrzeba wykładni art. 123 § 1 pkt 1 k.c. w związku z art. 292 k.c. i 175 k.c. w kontekście przerwania biegu terminu zasiedzenia poprzez wytoczenie przez właściciela nieruchomości obciążonej powództwa o zasądzenie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości w zakresie odpowiadającym służebności przesyłu.Analiza wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, jego uzasadnienia, a także uzasadnień orzeczeń sądów obu instancji, nie daje podstaw do uznania, że rzeczywiście zachodzi wskazana przez skarżących przesłanka potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Należy podkreślić, że w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że wytoczenie przez właściciela nieruchomości przeciwko posiadaczowi służebności przesyłu, a przed dniem 3 sierpnia 2008 r. przeciwko posiadaczowi służebności gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu, powództwa o zasądzenie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści tej służebności nie przerywa biegu jej zasiedzenia. Pogląd ten obecnie w orzecznictwie należy uznać za dominujący i na nim też zostało oparte zaskarżone orzeczenie (zob. np. uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2014 r., III CZP 45/14, OSNC 2015, nr 5, poz. 54; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 lutego 2014 r., V CSK 167/13, Monitor Prawniczy 2014, nr 18, s. 980; z dnia 20 stycznia 2015 r., V CSK 90/14, nie publ.; z dnia 12 września 2013 r., IV CSK 88/13, nie publ.; a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2013 r., V CSK 320/12, nie publ.).Wobec powyższego nie można przyjąć, że przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).jw