Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 122/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on contract classification and damages calculation grounds.

Numero d'incarto IV CSK 122/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court ruling awarding damages for breach of a sales contract. The appellant argued the lower court incorrectly classified the agreement as a sales contract rather than a contract for production, and miscalculated the damages. The court rejected these claims, noting the appeal lacked public interest significance and that factual disputes regarding the contract price fell outside cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises issues of public legal importance or is obviously justified by flagging serious errors; otherwise, it is dismissed.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility contract classification dispute public interest requirement breach of contract damages formal requirements of contract mancata attuazione degli accordi illeciti valore litigioso risarcimento contrattuale del danno

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Art. 98 § 3 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 3, art.
Art. 99 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
z art. 39821 k.p.c. i § 10 ust.
§ 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 71/84
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - zasada prawna z dnia 26 marca 1985 r., III CZP 71/84, OSNCP 1985, nr 11, poz.166, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1957 r., 2 CO 10/57, OSN 1958, poz.
2 CO 10/57
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - zasada prawna z dnia 26 marca 1985 r., III CZP 71/84, OSNCP 1985, nr 11, poz.166, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1957 r., 2 CO 10/57, OSN 1958, poz.
I CKN 576/97
59 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 1998 r., I CKN 576/97, nie publ., z dnia 4 marca 2015 r., IV CSK 437/14, nie publ., i z dnia 14 kwietnia 2016 r., II CSK 445/14, nie publ.).
IV CSK 437/14
Supreme Court allows milk supplier claim against dairy cooperative for damages due to bad faith use of statute of limitations.
II CSK 445/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and obvious justice under Civil Procedure Code.
II CSK 859/14
Supreme Court revokes appeal judgment for oral loan claim, allowing evidence from blank checks as written proof.
IV CSK 110/07
Supreme Court quashes appeal judgment for allowing evidence of stock sale without written form under Civil Code.
IV CKN 290/00
Supreme Court dismisses cassation for allowing witness testimony on an oral loan despite lack of written form.
III CZP 66/95
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 1995 r., III CZP 66/95, oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 1998 r., I PKN 532/97, OSNAPiUS 1999, nr 3, poz.
I PKN 532/97
Supreme Court remands employment contract case to lower court for re-evaluation of service agreement classification.
II CKN 379/98
81, z dnia 8 czerwca 1999 r., II CKN 379/98, OSNC 2000 r., nr 1, poz.
II CKN 351/00
Supreme Court dismisses appeal; termination of indefinite heating supply contract valid if no statutory rule exists.
V CK 670/03
Permanent contract termination with retroactive effect violates the nature of reciprocal obligations and equivalence of performance.
V CSK 36/10
Supreme Court dismissed cassation appeal, upholding contract interpretation excluding green bond revenue from energy sales income.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 122/19 POSTANOWIENIE Dnia 30 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie z powództwa "G." Spółki Akcyjnej w O. ‎przeciwko A. S. i W. S. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 lipca 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego W. S. od wyroku Sądu Okręgowego w L. ‎z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt II Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanego W. S. na rzecz powódki kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 lipca 2018 r. Sąd Okręgowy w L. oddalił apelację pozwanego W. S. od wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 31 stycznia 2017 roku, zasądzającego na rzecz powódki „G.” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. od pozwanego kwotę 67.804,56 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem odszkodowania za nienależyte wykonanie umowy sprzedaży. Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez pozwanego W. S. . Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał, że jest ona oczywiście uzasadniona.

Sąd Okręgowy dokonał bowiem niewłaściwej kwalifikacji stosunku prawnego łączącego strony uznając, że doszło do skutecznego zawarcia ustnej umowy sprzedaży, w sytuacji gdy stosunek prawny łączący strony nosił znamiona umowy kontraktacji, do której skutecznego zawarcia nie doszło z uwagi na niezachowanie formy pisemnej. Ponadto, Sąd Okręgowy błędnie ustalił wysokość poniesionej przez powódkę szkody. W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) należy rozumieć sytuację, w której skarga jest uzasadniona w sposób ewidentny, wskazując na rażące i poważne uchybienia zaskarżonego orzeczenia, które są możliwe do stwierdzenia bez konieczności prowadzenia bardziej złożonych rozumowań.

Jedynie w takim wypadku możliwa jest kontrola prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji w postępowaniu kasacyjnym. Obciążenie go oczywistą i istotną wadą wskazuje, że usunięcie tego orzeczenia z obrotu leży w interesie publicznym - a tym samym, że może dojść do realizacji celu skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 10 kwietnia 2013 r., III CSK 67/13, nie publ. i z dnia 29 września 2017 r., V CSK 162/17, nie publ.). Sytuacja taka w analizowanym przypadku nie występuje.

Z motywów zaskarżonego orzeczenia nie wynika by ocena łączącego strony stosunku prawnego została przeprowadzona przez Sądy meriti w sposób niezgodny z ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego rozumieniem umowy sprzedaży i kontraktacji oraz kryteriami, które należy stosować w celu ich rozróżnienia. Wyjaśniono w nim, że przedmiotem kontraktacji nie jest dostawa skądkolwiek pochodzącego produktu in genere, lecz wyprodukowanie w gospodarstwie producenta rolnego produktu i jego dostarczenie. Ta podstawowa cecha umowy kontraktacji odróżnia ją w sposób oczywisty od umowy sprzedaży, która obowiązku wyprodukowania przedmiotu sprzedaży nie przewiduje i nie włącza do tzw. essentialia negotii, jak to właśnie ma miejsce w kontraktacji.

Jednak przedmiot sprzedaży nie musi istnieć w chwili zawarcia umowy, ale może dotyczyć rzeczy przyszłej (spodziewanej, emptio rei speratae), albo może polegać tylko na sprzedaży samej tylko szansy, że przedmiot sprzedaży da się uzyskać (emptio spei). Przedmiotem sprzedaży może być zatem rzecz, którą - jak, w rozpoznawanym przypadku - ma wyprodukować dopiero sprzedający. Rzeczywiste odróżnienie umowy kontraktacji od innych umów w obrocie gospodarczym towarami (sprzedaż, dostawa) może zatem tkwić w tym, że kontraktacja przewiduje nie tylko dostarczenie określonego produktu, ale także świadczenia dodatkowe (np. premie pieniężne), które może producentowi rolnemu zapewnić kontraktujący (art. 615 k.c.) oraz obowiązku współdziałania kontraktującego z producentem rolnym, z uwzględnieniem kontroli procesu produkcji (art. 617) (por. m.in. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - zasada prawna z dnia 26 marca 1985 r., III CZP 71/84, OSNCP 1985, nr 11, poz.166, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1957 r., 2 CO 10/57, OSN 1958, poz. 59 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 1998 r., I CKN 576/97, nie publ., z dnia 4 marca 2015 r., IV CSK 437/14, nie publ., i z dnia 14 kwietnia 2016 r., II CSK 445/14, nie publ.).

Wykluczone jest również uznanie skargi za oczywiście uzasadnioną z uwagi na zgłoszony w niej zarzut naruszenia art. 74 § 2 k.c., skoro niezależnie od charakteru umowy łączącej strony i statusu stron, jej zawarcie zostało uprawdopodobnione za pomocą pisma (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2015 r., II CSK 859/14, nie publ., z dnia 28 czerwca 2007 r., IV CSK 110/07, nie publ., i z dnia 8 maja 2001 r., IV CKN 290/00, OSNC 2002, nr 1, poz. 9). Ponadto skarżący nie zgłaszał zastrzeżeń w trybie art. 162 k.p.c. w związku z przeprowadzonymi przed Sądem pierwszej instancji dowodami.

Kwestionując natomiast przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że ustalona przez strony cena jednostkowa wynosiła 5,80 zł netto (nie brutto), skarżący podważa podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, co usuwa się spod kontroli sądu kasacyjnego (art. 3983 § 3 i 39813 § 2 k.p.c.) Sąd ustalenie to poczynił bowiem nie tylko w oparciu o wykładnię dokumentu ale ocenę całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wynika również by dokonując wykładni oświadczeń woli stron Sąd Okręgowy uczynił to sprzecznie z wypracowanymi w orzecznictwie Sądu Najwyższego dyrektywami wykładni oświadczeń woli na tle art. 65 k.c. (por. m.in. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 1995 r., III CZP 66/95, oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 1998 r., I PKN 532/97, OSNAPiUS 1999, nr 3, poz. 81, z dnia 8 czerwca 1999 r., II CKN 379/98, OSNC 2000 r., nr 1, poz. 10, z dnia 7 grudnia 2000 r., II CKN 351/00, OSNC 2001, nr 6, poz. 95, z dnia 8 października 2004 r., V CK 670/03, OSNC 2005, nr 9, poz. 162, z dnia 29 kwietnia 2009 r., II CSK 614/08, nie publ., i z dnia 15 października 2010 r., V CSK 36/10, nie publ.).Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 3, art. 99 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c. i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (jedn. tekst:

Dz. U. z 2018, poz. 265). jw