Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 118/11 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed for inadmissibility due to lack of standing and obvious merit in civil debt dispute.

Numero d'incarto IV CSK 118/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by defendants A. C. and D. C. against the appellate court's judgment in a joint debt collection case. The court ruled that D. C. lacked standing to appeal the portion of the judgment concerning the separate claim against A. C., while the remaining appeal was rejected for lacking obvious merit. The court emphasized that merely repeating arguments from the cassation petition does not satisfy the requirement of obvious merit, which demands a clear and undeniable basis for rejection without further analysis.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 9 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant lacks standing in the specific part of the judgment or if the appeal lacks obvious merit, as mere repetition of arguments without demonstrating clear legal error does not satisfy the threshold for admissibility.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility lack of standing to appeal obvious merit requirement joint debt collection proceedings civil procedure code provisions

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 3 k.p.c.
kasacyjną na obu podstawach przewidzianych w art. 398 3 § 1 k.p.c.
Art. 398 § 9 k.p.c.
kasacyjną na obu podstawach przewidzianych w art. 398 3 § 1 k.p.c.
art. 217 § 2 k.p.c
z art. 217 § 2 k.p.c., natomiast w ramach podstawy naruszenia
art. 385 k.c
z art. 605 oraz art. 385 k.c. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
art. 3986 § 3 k.p.c
(art. 3986 § 3 k.p.c.). Wyrok ten został w tej części wydany w sprawie z powództwa
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
nie jest właściwą metodą wykazania przesłanki wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4
art. 3989 § 2 k.p.c
nie jest właściwą metodą wykazania przesłanki wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 118/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z powództwa A. Grupa Drobiarska SA z siedzibą w M. Oddział w Z.

przeciwko A. C. i D. C.

o zapłatę kwoty 251.321 złotych

oraz z powództwa A. Grupa Drobiarska SA z siedzibą w M. Oddział

w Z.

przeciwko A. C.

o zapłatę kwoty 260.297 złotych

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 lipca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanych A. C. i D. C.

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 września 2010 r.,

I. odrzuca skargę pozwanej D. C. w części dotyczącej

punktu II zaskarżonego wyroku;

II. odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi pozwanego

oraz skargi pozwanej w pozostałej części.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 października 2009 r. Sąd Okręgowy połączył do

wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę, w której powódka „A.” Grupa

Drobiowa Spółka Akcyjna w M. Oddział w Z. dochodziła zasądzenia solidarnie od

pozwanych A. C. i D. C. kwoty 251.320,27 zł, ze sprawą, w której powódka ta

dochodziła zasądzenia od pozwanego A. C. kwoty 260.296,83 zł.

Wyrokiem z dnia 23 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy na skutek zarzutów obojga

pozwanych w sprawie pierwszej uchylił w całości nakaz zapłaty wydany przeciw

nim w postępowaniu nakazowym przez ten Sąd w dniu 9 lutego 2009 r. i zasądził

od nich kwotę 141.592,20 zł, oddalając powództwo w pozostałej części, natomiast

po rozpoznaniu zarzutów pozwanego w sprawie drugiej utrzymał w całości w mocy

nakaz zapłaty wydany przeciwko niemu w postępowaniu nakazowym przez ten Sąd

w dniu 9 lutego 2009 r.

Wyrokiem z dnia 8 września 2010 r. Sąd Apelacyjny na skutek apelacji

powodowej Spółki w sprawie pierwszej zmienił zaskarżony wyrok Sądu

Okręgowego w ten sposób, że utrzymał w całości nakaz zapłaty wydany przeciwko

pozwanym i uchylił zawarte w tym wyroku postanowienie o kosztach procesu,

w sprawie drugiej natomiast, uwzględniając częściowo apelację pozwanego, uchylił

zaskarżony

wyrok

w

zakresie

rozstrzygnięcia

o

kosztach

postępowania,

w pozostałym zaś zakresie apelację oddalił.

Wyrok Sądu odwoławczego pozwani zaskarżyli w całości, opierając skargę

kasacyjną na obu podstawach przewidzianych w art. 398 3 § 1 k.p.c. W ramach

podstawy naruszenia prawa procesowego skarżący zarzucili uchybienie art. 247

oraz art. 227 w zw. z art. 217 § 2 k.p.c., natomiast w ramach podstawy naruszenia

prawa materialnego art. 6, 38, 65, 76, 77, 84, 87 i art. 89 w zw. z art. 353 1 w zw.

z art. 605 oraz art. 385 k.c. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność pozwani przedstawili

argumentację, którą posłużyli się w celu uzasadnienia części spośród zarzutów

podniesionych w ramach podstaw skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna D. C. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 8 września

2010 r. w części dotyczącej oddalenia apelacji pozwanego od wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 23 lutego 2010 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu

(art. 3986 § 3 k.p.c.). Wyrok ten został w tej części wydany w sprawie z powództwa

„A.” Grupy Drobiowej S.A. w M. Oddział w Z. przeciwko A.C. o zapłatę. Skarżącej

nie przysługiwała w tej sprawie legitymacja do wniesienia środka zaskarżenia.

W zakresie, w jakim skarga jest dopuszczalna (skarga pozwanego oraz

skarga pozwanej w pozostałej części), brak było podstaw przyjęcia jej do

rozpoznania.

Skarżący nie przedstawili żadnych argumentów, które mogłyby świadczyć

o oczywistej zasadności skargi. Powtórzenie części uzasadnienia podstaw skargi

nie jest właściwą metodą wykazania przesłanki wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4

k.p.c. Taki sposób uzasadnienia wystąpienia w sprawie powołanej przesłanki

niewątpliwie wymagałby szczegółowego zbadania podniesionych w skardze

zarzutów, co na obecnym etapie postępowania jest ze względu na jego charakter

niedopuszczalne. Sąd Najwyższy wielokrotnie już wyjaśniał, że o oczywistej

zasadności skargi można mówić jedynie wówczas, gdy zasadność skargi na tle jej

podstaw jest na tyle widoczna i niewątpliwa, że jej stwierdzenie nie wymagałoby

przeprowadzenia głębszej analizy sprawy oraz sformułowanych w skardze

zarzutów (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ

187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 oraz postanowienie SN z dnia 5 października

2007 r., III CSK 216/07, niepubl.). W tym też kierunku powinny zmierzać argumenty

strony mające służące wykazaniu tej przesłanki, w skardze ich jednak brak.

Wobec powyższego, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie

art. 3989 § 2 k.p.c.