Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of serious legal issues or interpretative doubts under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a plaintiff against a municipal court's refusal to order a declaration of will for property transfer. The plaintiff argued that the lower court misinterpreted the Real Estate Law regarding the necessity of a valuation report for negotiations, but failed to demonstrate serious legal doubts or conflicting case law. The court ruled that the plaintiff merely sought a general review of the judgment without meeting the strict statutory requirements for admitting a cassation appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.: A cassation appeal is admitted only if it raises a serious legal issue unresolved in case law or requires interpretation of provisions causing significant interpretative doubts or judicial inconsistencies, which the appellant must substantiate with specific arguments.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 113/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 lipca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa B. J.przeciwko Gminie L.o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lipca 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego poniesionymi przez stronę pozwaną, 3. przyznaje adw. R. C. od Skarbu Państwa (Sąd Apelacyjny w […]) kwotę 2.700 zł (dwa tysiące siedemset złotych), zwiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 29 sierpnia 2013 r. oddalającego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 10 grudnia 2012 r., którym oddalono powództwo o zobowiązanie pozwanej Gminy do złożenia oświadczenia woli o przeniesieniu na powódkę własności oznaczonego lokalu mieszkalnego wraz z określonym udziałem w użytkowaniu wieczystym gruntu oraz w częściach wspólnych budynku, powódka – powołując się na podstawę wskazaną w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. – wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie zgodnie z żądaniem pozwu.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca twierdziła, że w sprawie zachodzi konieczność wypowiedzenia się przez Sąd Najwyższy w kwestii interpretacji art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst: Dz.U. z 2014 r, poz. 518 ze zm.) w związku z art. 71 k.c. i rozstrzygnięcia, czy twierdzenie pozwanej, że tylko sporządzenie operatu szacunkowego stanowiłoby o rozpoczęciu rokowań pomiędzy stronami, znajduje oparcie w treści obowiązujących przepisów prawa.Analiza wywodów zawartych skardze kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania.
Wskazanie na potrzebę wykładni przepisów prawnych i rozstrzygnięcia opisanej kwestii pozwala przyjąć, że intencją skarżącej było powołanie się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.W art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. chodzi o zagadnienie obejmujące poważną wątpliwość prawną i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie ma znaczenie dla praktyki sądowej oraz dla rozstrzygnięcia złożonej skargi. Skarżący, wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej.
Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym. Z kolei wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, skarżący powinien wykazać, że przepisy potrzebne do rozstrzygnięcia skargi wywołują poważne wątpliwości interpretacyjne i wyjaśnić, na czym one polegają albo wykazać, że przepisy te wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Skarżąca nie sprostała tym wymaganiom, ograniczyła się bowiem do ogólnikowego zasygnalizowania zagadnienia prawnego, co – oczywiście – nie może być uznane za wystarczające i świadczy o tym, że skarżącej nie chodzi ani o wykładnię przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów ani o rozstrzygnięcie istotnego zagadnienia prawnego, a jedynie o poddanie wyroku kontroli kasacyjnej. Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącą przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, zgodnie z § 19 w związku z § 6 pkt 6, § 13 ust. 4 pkt 2 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 461) przyznał adw. R. C. od Skarbu Państwa koszty pomocy prawnej udzielonej skarżącej w postępowaniu kasacyjnym, a – mając na uwadze trudną sytuację życiową skarżącej – nie obciążył jej kosztami postępowania kasacyjnego poniesionymi przez stronę pozwaną (art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.). [aw]