Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the defendant's cassation appeal for examination, ruling it inadmissible. The appellant argued that the appellate court obviously violated procedural rules by finding the plaintiff lacked legal interest, but failed to demonstrate this was an obvious error. Consequently, the court dismissed the appeal and ordered the appellant to pay the costs of the cassation proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it is not obviously meritorious, requiring the appellant to prove a qualified violation of law rather than merely repeating arguments.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 104/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 sierpnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa R. G.przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie Lubelskiemuo ustalenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 sierpnia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lubliniez dnia 28 października 2014 r., sygn. akt I ACa 446/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 28 października 2014 r. oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 31 marca 2014 r., którym Sąd Okręgowy ustalił nieistnienie przejścia z mocy prawa - na podstawie art. 2 ust. 1 lit. b dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (jedn. tekst:
Dz.U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm. - dalej: „dekret o reformie rolnej”) - na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości o obszarze 4,46 ha położonych w Kolonii S., objętych księgą wieczystą nr […], oznaczonych obecnie w ewidencji gruntów jako działki: nr […]1 o obszarze 1,47 ha, nr […]2 o obszarze 0,53 ha, nr […]3 o obszarze 1,20 ha, nr […]4 o obszarze 0,34 ha, nr […]5 o obszarze 0,21 ha i nr […]6 o obszarze 0,71 ha. Powołując się na podstawę kasacyjną określoną w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. wniósł o „…uchylenie i zmianę wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 28 października 2014 r., sygn. akt I A Ca 446/14 w całości przez uwzględnienie apelacji i zmianę wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt I C 1201/12 przez oddalenie powództwa…”.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na przesłankę wskazaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Twierdził, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Apelacyjny - przyjmując, że w okolicznościach sprawy powód ma interes prawny w wytoczeniu powództwa o ustalenie, iż Skarb Państwa nie nabył przedmiotowych nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 lit. b dekretu o reformie rolnej - w sposób „oczywisty i rażący” naruszył art. 189 k.p.c.Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczył przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie.
Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Skarżący nie wykazał tak rozumianej oczywistości, ograniczył się bowiem do powtórzenia argumentów przytoczonych w uzasadnieniu powołanej podstawy kasacyjnej, wypełnionej zarzutem naruszenia art. 189 k.p.c. przez przyjęcie, że powód ma interes prawny w wytoczeniu powództwa o ustalenie.
Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącego przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., przyjmując za podstawę określenia ich wysokości § 6 pkt 7 w związku z § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). l.n