Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 103/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of public law grounds regarding church property and easement prescription periods.

Numero d'incarto IV CSK 103/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a Catholic parish against a lower court ruling establishing a transmission easement. The plaintiff argued that the prescription period for the easement should be suspended due to the church's lack of full ownership recovery during a specific historical period. The court rejected this claim because the factual findings established the prescription period began in 1990 and ended in 2009, well after the disputed church property issues of 1989 were resolved. Consequently, the court found no public law ground requiring a new interpretation of the law, as the dispute was irrelevant to the established facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The Supreme Court may only admit a cassation appeal if the appellant raises a public law ground, such as a serious legal doubt or inconsistent judicial interpretation, which is relevant to the case's factual resolution.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility public law grounds requirement easement prescription period church property restitution good faith possession doctrine

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3984 § 1 i 2 k.p.c.
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.
art. 3989 § 2 w zw. z 13 § 2 k.p.c.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z 13 § 2 k.p.c.).
art. 520 § 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 5 pkt 3 i 10 ust.
§ 5 pkt 3 i 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
oraz § 5 pkt 3 i 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.
art. 3984 § 2 k.p.c
Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 7 k.c
Po drugie, nie ma sporu co do tego, że o dobrej lub złej wierze posiadacza służebności przesyłu przesądza data uzyskania posiadania, którą odnośnie do przedsiębiorstwa państwowego jest data jego uwłaszczenia i obowiązuje domniemanie dobrej wiary (art. 7 k.c.).
art. 39821 k.p.c
391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CZ 102/02

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 103/18 POSTANOWIENIE Dnia 6 lipca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku Parafii Rzymskokatolickiej pw. […] w K.‎przy uczestnictwie ,,E.” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 lipca 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II Ca […]/17, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza na rzecz uczestniczki od wnioskodawczyni kwotę 240,- (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.). Wskazany przez skarżącego przepis ten musi budzić poważne wątpliwości, a zatem nie wątpliwości zwykłe, które mogą być rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy, a wątpliwości kwalifikowane, wynikające z rozbieżnej jego wykładni przez judykaturę i orzecznictwo.

Nie uzasadnia natomiast powołanej przesłanki wskazanie na taki problem prawny, którego rozstrzygnięcie nie miałoby żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w stanie faktycznym ustalonym przez Sąd drugiej instancji. Skarżąca wskazuje na konieczność wykładni w zakresie zastosowania art. 121 pkt 4 w zw. ze 123 § 1 pkt 1 i 175 k.c. oraz art. 60 ust. 1 pkt 1 i 5 oraz 61 ust. 1 pkt 2 i 63 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Rzymskokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (j.t. Dz. U. 2013, poz. 1169 ze zm.) co do zawieszenia biegu zasiedzenia służebności gruntowych i służebności przesyłu w okresie, gdy właściciel nieruchomości nie miał możliwości pełnego odzyskania własności nieruchomości.

Skoro z ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd drugiej instancji, którymi Sąd Najwyższy jest związany z mocy art. 39813 § 2 in fine k.p.c., wynika, że początek biegu zasiedzenia służebności został określony na dzień 1 października 1990 r., jego koniec na dzień 1 lutego 2009 r. a przyznanie wnioskodawczyni prawa własności nieruchomości zamiennych, na których są posadowione urządzenia przesyłowe, nastąpiło na podstawie ugody z dnia 9 maja 1995 r., to wykluczony jest związek przedstawionej wątpliwości jako dotyczącej okresu sprzed 1989 r. i odjęcia własności innych nieruchomości, z zagadnieniem zwieszenia biegu zasiedzenia służebności, którego bieg rozpoczął się w 1989 r.

Skarżąca nie powołuje żadnych argumentów, które uzasadniałyby konieczność rozstrzygnięcia przedstawionego problemu odnośnie do okresu po uzyskaniu własności nieruchomości w 1995 r. Nie ma również podstaw do przyjęcia, że istnieje w ustalonym stanie faktycznym wątpliwość co do istnienia po stronie przedsiębiorcy przesyłowego dobrej wiary w posiadaniu służebności przesyłu na nieruchomości wywłaszczonej. Po pierwsze, przedmiotowe nieruchomości zostały przyznane wnioskodawczyni w 1995 r. ugodą zawartą przed Komisją Majątkową jako nieruchomości zamienne a przed tą datą stanowiły własność Skarbu Państwa.

Po drugie, nie ma sporu co do tego, że o dobrej lub złej wierze posiadacza służebności przesyłu przesądza data uzyskania posiadania, którą odnośnie do przedsiębiorstwa państwowego jest data jego uwłaszczenia i obowiązuje domniemanie dobrej wiary (art. 7 k.c.). W dacie rozdzielenia prawa własności nieruchomości stanowiącej własność państwową i prawa własności urządzeń przesyłowych, nieruchomość, na której były posadowione, nie była nieruchomością wywłaszczoną jako mienie kościelne i nie przysługiwały do niej wnioskodawczyni żadne prawa, co wyklucza możliwość uwzględnienia przez uczestnika naruszenia jej praw a jednocześnie czyni irrelewantną dla rozstrzygnięcia przedstawioną wątpliwość.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z 13 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 5 pkt 3 i 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.). jw ał