Supreme Court dismisses appeal on civil code provisions, rejecting argument that clear violation implies legal issue.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal in part regarding the lower court's judgment and refused to accept the remainder of the appeal. The appellant argued that a clear violation of specific Civil Code articles justified the appeal, while the respondent maintained the lower court's decision was correct. The court ruled that a clear violation precludes the existence of a significant legal issue or need for interpretation, thereby rejecting the appellant's contradictory claim.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3981 § 1 k.p.c.; If a cassation appeal is based on a clear violation of law, it cannot simultaneously be argued that the violation raises a significant legal issue or requires interpretation of the law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 101/11
POSTANOWIENIE
Dnia 7 lipca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
Prezes SN Tadeusz Ereciński
w sprawie z powództwa K. L.
przeciwko małoletniemu D. M.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 7 lipca 2011 r.,
na skutek skargi kasacyjnej pozwanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 31 sierpnia 2010 r.,
odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej wyroku Sądu
Okręgowego z dnia 29 stycznia 2010 r., odmawia przyjęcia
skargi kasacyjnej w pozostałej części oraz oddala wniosek
powódki o zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania
przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez
powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym,
które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia
jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć
rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania.
Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest
skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie
publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni
przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane
w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Dlatego też
nie każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.
W niniejszej sprawie nie występuje potrzeba wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości, gdyż art.1082, 216 i 212 k.c., były już
wielokrotnie wykładane w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz omawiane
w piśmiennictwie.
Strona skarżąca podnosi również, że naruszenie wskazanych przepisów
było oczywiste. Taki zarzut powoduje, że nie można równocześnie podnosić, iż
w ramach naruszenia tych samych przepisów w sprawie pojawiło się istotne
zagadnienie prawne albo potrzeba wykładni tych przepisów, ponieważ budzą one
poważne wątpliwości lub wywołują rozbieżności w orzecznictwie. Jeżeli bowiem
w związku z domniemanym naruszeniem przepisu występuje istotne zagadnienie
prawne albo powstaje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, to
nie może być mowy o oczywistym (rażącym) naruszeniu tego przepisu,
prowadzącym do oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 398 9
§ 1 pkt 4 k.p.c.
Uwzględniając powyższe stwierdzić trzeba, że stanowisko strony skarżącej
jest nielogiczne i niekonsekwentne, albo zagadnienie wykładni i zastosowania
normy jest proste, a w konsekwencji naruszenie przepisów prawa oczywiste albo
problem
jest
skomplikowany,
przez
co
powoduje
poważne
wątpliwości,
prowadzące do rozbieżności ocen lub w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne, a tym samym naruszenie prawa przez sąd nie jest oczywiste.
Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego
przez
sąd
drugiej
instancji
prawomocnego
wyroku
lub
postanowienia
w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących
postępowanie w sprawie. Z tych względów należało odrzucić skargę kasacyjną
w części dotyczącej wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 stycznia 2010 r.
W pozostałej części odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
(art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy
orzekł na podstawie art. 102 w zw. z art.108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 20
k.p.c.