Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CO 50/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial due to failure to meet statutory grounds for retrial under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CO 50/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected an appeal for retrial filed by property owners against a final order confirming easement prescription. The lower courts had previously dismissed the cassation appeal because the applicants failed to specify the value of the disputed matter, a requirement for cost allocation in property disputes. The Supreme Court held that the statutory grounds for retrial are exhaustive and excluded, as the applicants' arguments did not align with any of the specific conditions set forth in the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 399 k.p.c.; Art. 401 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: The grounds for requesting a retrial of a final judgment are exhaustive and statutory; if the circumstances alleged by the applicant do not correspond to any of the statutory conditions, the appeal must be rejected.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial grounds civil procedure code easement prescription exhaustive statutory list cost allocation final judgment dismissal of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 399 k.p.c.
Zgodnie z art. 399 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania, które
Art. 524 § 1 k.p.c.
przesłankę wyraża art. 524 § 1 dopuszczając wznowienie w postępowaniu
Art. 401 k.p.c.
postępowanie w sprawie, jeżeli podstawę wznowienia stanowi art. 4011 k.p.c.
Art. 401 § 1 k.p.c.
postępowanie w sprawie, jeżeli podstawę wznowienia stanowi art. 4011 k.p.c.
Art. 403 k.p.c.
Art. 410 § 1 k.p.c.
stosownie do art. 410 § 1 k.p.c. (por.
Art. 520 § 2 k.p.c.
zainteresowanymi (art. 520 § 2 i 3 k.p.c.) i jej wskazanie jest niezbędne dla
Art. 520 § 3 k.p.c.
zainteresowanymi (art. 520 § 2 i 3 k.p.c.) i jej wskazanie jest niezbędne dla
art. 3986 § 1 k.p.c
drugiej instancji, zgodnie z art. 3986 § 1 k.p.c.
art. 399 k.p.c
Zgodnie z art. 399 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CO 50/10

POSTANOWIENIE

Dnia 4 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Bogumiła Ustjanicz

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 4 listopada 2010 r.,

na skutek skargi uczestniczek postępowania

o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego

z dnia 5 marca 2010 r., sygn. akt IV CZ 5/10,

w sprawie z wniosku Okręgowego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.

przy uczestnictwie Joanny S.-K., Janiny S.-I., Mieczysławy M.-P. i Magdaleny G.

o stwierdzenie zasiedzenia,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy, w sprawie z wniosku Okręgowego Przedsiębiorstwa

Energetyki Cieplnej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., z

udziałem Joanny S.-K., Janiny S.-I., Mieczysławy M.-P. oraz Magdaleny G. o

stwierdzenie zasiedzenia, postanowieniem z dnia 25 września 2009 r. odrzucił

skargę kasacyjną uczestniczek postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 28 listopada 2008 r.

W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 398 4 § 3 k.p.c. skarga kasacyjna

oprócz wymogów formalnych wskazanych w § 1 i 2 tego artykułu powinna czynić

zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a w sprawach

o prawa majątkowe powinna zawierać również oznaczenie wartości przedmiotu

sporu. Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia tych wymagań przewodniczący w sądzie

drugiej instancji, zgodnie z art. 3986 § 1 k.p.c. wzywa skarżącego do usunięcia

braków w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzeniem

Przewodniczącego z dnia 3 kwietnia 2009 r. pełnomocnik skarżących został

zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych skargi, między innymi przez

wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Brak ten nie został uzupełniony

w zakreślonym terminie, co skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 398 6

§ 2 k.p.c. Uczestniczki postępowania zaskarżyły w całości to postanowienie,

wnosząc o jego uchylenie oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej, ewentualnie

o przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia 5 marca 2010 r. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie

uczestniczek

podnosząc,

że

podanie

wartości

przedmiotu

zaskarżenia

w przedmiotowej sprawie było konieczne ze względu na potrzebę ustalenia

i rozliczenia kosztów postępowania obejmujących opłaty za czynności adwokata –

radcy prawnego (zob. uzasadnienie uchwały SN z 27 marca 2008 r., III CZP 7/08,

nie publ.).

W dniu 13 sierpnia 2010 r. uczestniczki złożyły skargę o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego

z dnia 5 marca 2010 r. i wniosły o jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 399 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania, które

zostało zakończone prawomocnym wyrokiem, a więc spraw zakończonych

prawomocnym rozstrzygnięciem sądu o charakterze merytorycznym. Tę samą

przesłankę wyraża art. 524 § 1 dopuszczając wznowienie w postępowaniu

nieprocesowym w odniesieniu do prawomocnych postanowień orzekających co do

istoty sprawy. Wznowienie postępowania w sprawach zakończonych innym

rodzajem orzeczeń możliwe jest jedynie wobec postanowień kończących

postępowanie w sprawie, jeżeli podstawę wznowienia stanowi art. 4011 k.p.c.

Wbrew twierdzeniom skarżących podstawy skargi o wznowienie są wyraźnie

i wyczerpująco wyliczone w ustawie. Określają je przepisy art. 401, 401 1 i 403

k.p.c. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 października 1999 r.

II UKN 174/99 (OSNP 2001, nr 4, poz. 133), a następnie w postanowieniu z dnia

21 września 2007 r. V CZ 88/07 LEX nr 486003), jeżeli z uzasadnienia skargi

wynika, że okoliczności w niej wskazane nie wyczerpują ustawowej przesłanki

wznowienia, to podnoszona w żądaniu podstawa nie zachodzi. W takim przypadku

skarga nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia i podlega odrzuceniu,

stosownie do art. 410 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, Biul. SN 2005, nr 9, z dnia 26 września 2007 r., IV CZ

48/07, LEX nr 485887 i z dnia 15 stycznia 2008 r., III UZ 13/07, LEX nr 442729).

Przyjęta w kodeksie postępowania cywilnego regulacja podstaw wznowienia

postępowania wyklucza konstrukcję dopuszczalności wznowienia z innych przyczyn

niż wskazane w ustawie.

Wbrew stanowisku skarżących wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia

w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej jest obowiązkiem

ustawowym. W takim postępowaniu występuje sprzeczność interesów pomiędzy

zainteresowanymi (art. 520 § 2 i 3 k.p.c.) i jej wskazanie jest niezbędne dla

rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów pomiędzy wnioskodawcą i uczestnikami.

Skarżący pośrednio odwołali się także do podstawy nieważności, ze względu

na brak należytego reprezentowania ich przez fachowego pełnomocnika (art. 401

pkt 2 k.p.c.). W judykaturze wyjaśniono, że jeżeli pełnomocnik podejmował

czynności w sprawie, to nie zachodzi podstawa do przyjęcia występowania

przesłanki wznowienia braku należytej reprezentacji strony. (por. np. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1997 r., III CKN 10/96, OSP 1997, nr 9,

poz. 172 i z dnia 9 czerwca 2000 r., I PKN 277/00, OSNAPiUS 2002, nr 1, poz. 15

i z dnia 18 marca 2008 r., IV CZ 10/08 niepubl)). Dopiero niedziałanie w ogóle

w sprawie pełnomocnika wymagałoby rozważenia istnienia podstawy wznowienia

przewidzianej w art. 401 pkt 2 k.p.c.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji.