Supreme Court dismisses appeal for retrial due to failure to meet statutory grounds for retrial under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected an appeal for retrial filed by property owners against a final order confirming easement prescription. The lower courts had previously dismissed the cassation appeal because the applicants failed to specify the value of the disputed matter, a requirement for cost allocation in property disputes. The Supreme Court held that the statutory grounds for retrial are exhaustive and excluded, as the applicants' arguments did not align with any of the specific conditions set forth in the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 399 k.p.c.; Art. 401 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: The grounds for requesting a retrial of a final judgment are exhaustive and statutory; if the circumstances alleged by the applicant do not correspond to any of the statutory conditions, the appeal must be rejected.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CO 50/10
POSTANOWIENIE
Dnia 4 listopada 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jan Górowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Krzysztof Pietrzykowski
SSN Bogumiła Ustjanicz
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 4 listopada 2010 r.,
na skutek skargi uczestniczek postępowania
o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego
z dnia 5 marca 2010 r., sygn. akt IV CZ 5/10,
w sprawie z wniosku Okręgowego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej
Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.
przy uczestnictwie Joanny S.-K., Janiny S.-I., Mieczysławy M.-P. i Magdaleny G.
o stwierdzenie zasiedzenia,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy, w sprawie z wniosku Okręgowego Przedsiębiorstwa
Energetyki Cieplnej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., z
udziałem Joanny S.-K., Janiny S.-I., Mieczysławy M.-P. oraz Magdaleny G. o
stwierdzenie zasiedzenia, postanowieniem z dnia 25 września 2009 r. odrzucił
skargę kasacyjną uczestniczek postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego
z dnia 28 listopada 2008 r.
W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 398 4 § 3 k.p.c. skarga kasacyjna
oprócz wymogów formalnych wskazanych w § 1 i 2 tego artykułu powinna czynić
zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a w sprawach
o prawa majątkowe powinna zawierać również oznaczenie wartości przedmiotu
sporu. Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia tych wymagań przewodniczący w sądzie
drugiej instancji, zgodnie z art. 3986 § 1 k.p.c. wzywa skarżącego do usunięcia
braków w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzeniem
Przewodniczącego z dnia 3 kwietnia 2009 r. pełnomocnik skarżących został
zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych skargi, między innymi przez
wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Brak ten nie został uzupełniony
w zakreślonym terminie, co skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 398 6
§ 2 k.p.c. Uczestniczki postępowania zaskarżyły w całości to postanowienie,
wnosząc o jego uchylenie oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej, ewentualnie
o przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Postanowieniem z dnia 5 marca 2010 r. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie
uczestniczek
podnosząc,
że
podanie
wartości
przedmiotu
zaskarżenia
w przedmiotowej sprawie było konieczne ze względu na potrzebę ustalenia
i rozliczenia kosztów postępowania obejmujących opłaty za czynności adwokata –
radcy prawnego (zob. uzasadnienie uchwały SN z 27 marca 2008 r., III CZP 7/08,
nie publ.).
W dniu 13 sierpnia 2010 r. uczestniczki złożyły skargę o wznowienie
postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego
z dnia 5 marca 2010 r. i wniosły o jego uchylenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 399 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania, które
zostało zakończone prawomocnym wyrokiem, a więc spraw zakończonych
prawomocnym rozstrzygnięciem sądu o charakterze merytorycznym. Tę samą
przesłankę wyraża art. 524 § 1 dopuszczając wznowienie w postępowaniu
nieprocesowym w odniesieniu do prawomocnych postanowień orzekających co do
istoty sprawy. Wznowienie postępowania w sprawach zakończonych innym
rodzajem orzeczeń możliwe jest jedynie wobec postanowień kończących
postępowanie w sprawie, jeżeli podstawę wznowienia stanowi art. 4011 k.p.c.
Wbrew twierdzeniom skarżących podstawy skargi o wznowienie są wyraźnie
i wyczerpująco wyliczone w ustawie. Określają je przepisy art. 401, 401 1 i 403
k.p.c. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 października 1999 r.
II UKN 174/99 (OSNP 2001, nr 4, poz. 133), a następnie w postanowieniu z dnia
21 września 2007 r. V CZ 88/07 LEX nr 486003), jeżeli z uzasadnienia skargi
wynika, że okoliczności w niej wskazane nie wyczerpują ustawowej przesłanki
wznowienia, to podnoszona w żądaniu podstawa nie zachodzi. W takim przypadku
skarga nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia i podlega odrzuceniu,
stosownie do art. 410 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, Biul. SN 2005, nr 9, z dnia 26 września 2007 r., IV CZ
48/07, LEX nr 485887 i z dnia 15 stycznia 2008 r., III UZ 13/07, LEX nr 442729).
Przyjęta w kodeksie postępowania cywilnego regulacja podstaw wznowienia
postępowania wyklucza konstrukcję dopuszczalności wznowienia z innych przyczyn
niż wskazane w ustawie.
Wbrew stanowisku skarżących wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia
w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej jest obowiązkiem
ustawowym. W takim postępowaniu występuje sprzeczność interesów pomiędzy
zainteresowanymi (art. 520 § 2 i 3 k.p.c.) i jej wskazanie jest niezbędne dla
rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów pomiędzy wnioskodawcą i uczestnikami.
Skarżący pośrednio odwołali się także do podstawy nieważności, ze względu
na brak należytego reprezentowania ich przez fachowego pełnomocnika (art. 401
pkt 2 k.p.c.). W judykaturze wyjaśniono, że jeżeli pełnomocnik podejmował
czynności w sprawie, to nie zachodzi podstawa do przyjęcia występowania
przesłanki wznowienia braku należytej reprezentacji strony. (por. np. postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1997 r., III CKN 10/96, OSP 1997, nr 9,
poz. 172 i z dnia 9 czerwca 2000 r., I PKN 277/00, OSNAPiUS 2002, nr 1, poz. 15
i z dnia 18 marca 2008 r., IV CZ 10/08 niepubl)). Dopiero niedziałanie w ogóle
w sprawie pełnomocnika wymagałoby rozważenia istnienia podstawy wznowienia
przewidzianej w art. 401 pkt 2 k.p.c.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.