Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 90/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses legal challenge to final judgment citing lack of procedural remedy and failure to prove constitutional violation.

Numero d'incarto IV CNP 90/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the plaintiff's complaint against a final appellate judgment ordering payment to a healthcare facility. The plaintiff argued the lower court violated the collective bargaining system for wages, but the court found no valid procedural grounds since the plaintiff had previously exhausted all available appeals. The decision emphasized that a change in judicial interpretation does not constitute a violation of fundamental legal principles unless specific, extraordinary circumstances exist.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1, 2 k.p.c.; A legal challenge to a final judgment is inadmissible unless the party suffered damage and no other remedy exists, or if the judgment violates fundamental legal principles, constitutional freedoms, or human rights, provided the party could not use other remedies.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal challenge admissibility final judgment review constitutional violation claim exhaustion of remedies judicial interpretation change

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4241 § 1 k.p.c.
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
art. 4241 § 2 k.p.c.
mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. zmiana kierunku orzecznictwa Sądu Najwyższego
art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c.
k.p.c., w przepisie art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c. nałożył na skarżącego obowiązek
art. 4248 § 1 i 2 k.p.c.
art. 102 k.p.c.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
art. 4241 § 2 k.p.c
mowa w art. 4241 § 2 k.p.c.
art. 102 k.p.c
O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 90/07

POSTANOWIENIE

Dnia 10 sierpnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi strony powodowej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 listopada 2004 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Zakładu

Opieki Zdrowotnej Wojewódzkiego Szpitala […]

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 sierpnia 2007 r.,

odrzuca skargę i odstępuje od obciążenia powoda kosztami

postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2004 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

Publicznego

Zakładu

Opieki

Zdrowotnej Wojewódzkiego

Szpitala

[…]

od

oddalającego powództwo wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 14 kwietnia 2004 r.

o zapłatę od Narodowego Funduszu Zdrowia kwoty 3 223 477,25 zł.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego prawomocnego

orzeczenia powód zarzucił naruszenie art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia

1994 r.

o

negocjacyjnym

systemie

kształtowania

przyrostu

przeciętnych

wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1995 r.

Nr 1, poz. 2 ze zm.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego

postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona

szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie

środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Jest więc co do

zasady niedopuszczalna, jeżeli w sprawie strona miała możliwość zaskarżyć

orzeczenie apelacją, kasacją, skargą o wznowienie postępowania lub mogła

skorzystać z innego środka np. o uchylenie lub zmianę stwierdzenia nabycia

spadku, czy z wniosku o przywrócenie terminu.

Od tego unormowania ustawodawca wprowadził wyjątek przewidziany w art.

4241 § 2 k.p.c. Na podstawie tej regulacji, skarga przysługuje także od orzeczenia

sądu pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie,

naruszającego podstawowe zasady porządku prawnego, konstytucyjne wolności

lub prawa człowieka, chociaż strony nie skorzystały z przysługujących im środków,

pod warunkiem, że jego uchylenie lub zmiana w innym postępowaniu nie jest już

dopuszczalna.

Niezgodność z prawem wynikająca z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności, albo praw człowieka to

przesłanka ogólna, a więc wymaga doprecyzowania w praktyce orzeczniczej

i piśmiennictwie. Występuje wtedy, gdy został naruszony przepis mający

podstawowe znaczenie dla funkcjonowania demokratycznego państwa, bądź

normujący ujęte w rozdziale drugim Konstytucji wolności oraz prawa człowieka

i obywatela. Ze względu jednak na wyjątkowość omawianego unormowania,

wyartykułowanie tej przesłanki jest także elementem konstrukcyjnym skargi.

Ustawodawca w przeciwieństwie do innych wymagań tego nadzwyczajnego

i wysoce sformalizowanego środka zawartych w pozostałych punktach art. 424 5 § 1

k.p.c., w przepisie art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c. nałożył na skarżącego obowiązek

nie tylko przedstawienia ale i wykazania, że występuje ten wyjątkowy wypadek

uzasadniający jego wniesienie.

Za wyjątkowy wypadek można uznać - przykładowo - nieskorzystanie przez

stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby,

katastrofy, klęski żywiołowej, lub błędnej informacji udzielonej przez pracownika

sądu. Skarżący zarzucił, że dopiero w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 30 marca 2006 r. III CZP 130/05 (OSNC 2006, nr 11, poz. 177)

przesądzone zostało, że samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej

przysługuje roszczenie w stosunku do kas chorych (Narodowego Funduszu

Zdrowia) o zwrot kosztów zwiększonego wynagrodzenia pracowników, jeżeli

pomimo prawidłowej gospodarki tymi środkami nie był on w stanie ich pokryć

w całości lub części. W związku z tym należy przypomnieć, że nie można

stwierdzić niezgodności z prawem orzeczenia opartego na przepisie prawa, którego

treść dopuszcza możliwość różnych interpretacji i gdy za każdą z nich przemawiają

różne argumenty (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2006 r., III BU

2/05, OSNP 2007, nr 1-2, poz. 23). Nie stanowi wyjątkowego wypadku, o którym

mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. zmiana kierunku orzecznictwa Sądu Najwyższego

(por. postanowienie Sądu Najwyższego, z dnia 22 czerwca 2007 r., III CNP 37/07,

dotychczas niepublikowane).

Spełnienie wymagania, określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c. polega

na zawarciu w skardze wyodrębnionej, poprawnej jurydyczne argumentacji

przedstawiającej jakie podstawowe zasady porządku prawnego, lub konstytucyjne

wolności, albo prawa człowieka zaskarżone prawomocne orzeczenie narusza

i wskazaniu na czym polegała obraza przepisów (przepisu) mających podstawowe

znaczenie dla ich ochrony (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia

2006 r., II CNP 2/06 OSNC 2006, nr 6 poz. 112). Tego elementu konstrukcyjnego

skarga nie zawiera. Wprawdzie skarżący wskazał na kolizję dwóch zasad

konstytucyjnych, tj. zasady określoności i zasady ochrony zaufania do prawa

stanowionego, ale zarzuty te dotyczyły wadliwości przedmiotowego unormowania,

a nie orzeczenia Sądu Apelacyjnego.

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 424 8 § 1 i 2 k.p.c.).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.