Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 9/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses claim that final judgment violated law due to evidentiary assessment error.

Numero d'incarto IV CNP 9/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the defendant's extraordinary appeal challenging a final civil judgment. The plaintiff argued the lower court erred in fact-finding regarding debt offsets, but the Supreme Court held that such evidentiary assessments fall outside the scope of a legality review. Consequently, the appeal was rejected because the plaintiff attempted to re-evaluate facts rather than demonstrate a clear violation of fundamental legal principles.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4244 in fine k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: A claim for a final judgment to be declared unlawful is inadmissible if it merely challenges the court's evaluation of evidence without proving a clear violation of fundamental legal principles or judicial independence.

Parole chiave

Generato dall'IA
extraordinary appeal unlawful judgment judicial independence evidentiary assessment clear violation civil procedure state liability

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1, 2 k.p.c.
‎W judykaturze Sądu Najwyższego- uwzględniającej poglądy doktryny oraz orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego - przyjmuje się jednolicie, że orzeczeniem niezgodnym z prawem - w rozumieniu art. 4241 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 4244 in fine k.p.c.
Skarżący kwestionuje bowiem nie tyle błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazanych wyżej norm prawa materialnego, ile podważa dokonaną przez Sąd ocenę dowodów, co nie jest dopuszczalne ‎w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia ‎(art. 4244 in fine k.p.c.).
Art. 4249 k.p.c.
Bezzasadność skargi jest oczywista w rozumieniu art. 4249 k.p.c., jeśli już z jej treści - bez głębszej analizy ‎i jurydycznych dociekań - wynika, że nie może być ona uwzględniona ‎(por.
art. 4249 k.p.c
Bezzasadność skargi jest oczywista w rozumieniu art. 4249 k.p.c., jeśli już z jej treści - bez głębszej analizy ‎i jurydycznych dociekań - wynika, że nie może być ona uwzględniona ‎(por.
art. 499 k.c
498 § 1 i 2 w związku z art. 499 k.c., opierając skargę na podstawie naruszenia art.
art. 328 § 2 k.p.c
217 §1 i 2 , 227, 232 i 233 § 1 oraz art. 328 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 9/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 sierpnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt XII Ga (…), w sprawie z powództwa M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. ‎przeciwko A. J.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 sierpnia 2016 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W związku z wniesieniem przez pozwanego A.J. skargi ‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 2 października 2013 roku, należy wskazać, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego celem jest uzyskanie prejudykatu umożliwiającego dochodzenie roszczeń odszkodowawczych od Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej. ‎W judykaturze Sądu Najwyższego- uwzględniającej poglądy doktryny oraz orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego - przyjmuje się jednolicie, że orzeczeniem niezgodnym z prawem - w rozumieniu art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 4171 ‎§ 2 k.c. - jest orzeczenie niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 31 marca 2006 r., ‎IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17 i z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia ‎27 września 2012 roku, Sk 4/11, OTK-A 2012/8/97, Dz.U.2012, poz.1104).

Niezgodność z prawem powodująca powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa musi mieć więc charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty, tylko bowiem w takim przypadku orzeczeniu sądu można przypisać cechę bezprawności. Bezprawność judykacyjną, o której mowa w przywołanym 4241 § 1 k.p.c., należy definiować w sposób autonomiczny, węższy od tradycyjnie rozumianej bezprawności w dziedzinie odpowiedzialności cywilnej, z uwzględnieniem specyfiki sądowego stosowania prawa, istoty władzy sądowniczej oraz niezawisłości sędziowskiej (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 17 maja 2006 r., ‎sygn.

I CNP 14/06, niepubl.; z dnia 28 marca 2007 r., sygn. II CNP 124/06, niepubl.; z dnia 14 kwietnia 2008 r., sygn. II BP 62/07, niepubl.; z dnia 25 marca 2009 r., sygn. V CNP 93/08, niepubl., z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn. IV CNP 116/08, niepubl.; z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. I BP 4/10, niepubl.). W orzecznictwie utrwalony jest także pogląd, że stwierdzenie niezgodności ‎z prawem prawomocnego orzeczenia to ustalenie jego bezprawności, które nie może nastąpić bez sięgnięcia do istoty władzy sądowniczej, tj. orzekania ‎w warunkach niezawisłości, w sposób bezstronny, zależny nie tylko od obowiązujących ustaw, ale także od "głosu sumienia" sędziego oraz jego swobody w ocenie prawa i faktów stanowiących podłoże sporu.

Jeśli więc na gruncie odpowiedzialności cywilnej bezprawność oznacza generalnie naruszenie normy właściwego zachowania się, wynikającego z ustawy lub z umowy międzynarodowej, to w odniesieniu do odpowiedzialności za wydanie orzeczenia sądowego musi być skorygowana specyfiką władzy sądowniczej oraz jej ustrojem.Wniesione skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku podlegają wstępnej selekcji, albowiem Sąd Najwyższy odmawia ‎przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna ‎(art. 4249 k.p.c.).

Oceny bezzasadności skargi Sąd Najwyższy dokonuje ‎w powiązaniu z przedstawioną wyżej i utrwaloną w orzecznictwie wykładnią pojęcia „niezgodności prawomocnego wyroku z prawem”. Bezzasadność skargi jest oczywista w rozumieniu art. 4249 k.p.c., jeśli już z jej treści - bez głębszej analizy ‎i jurydycznych dociekań - wynika, że nie może być ona uwzględniona ‎(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 6 lutego 2009 roku, I BP 20/08, niepubl., z dnia 26 sierpnia 2008 r., III BP 3/08, niepubl., z dnia 20 czerwca 2007 r., II CNP 74/07, niepubl. oraz z dnia 22 czerwca 2007 r., V CNP 81/07, niepubl.).

Skarżący zarzucił niezgodność wyroku z art. 498 § 1 i 2 w związku z art. 499 k.c., opierając skargę na podstawie naruszenia art. 65 §1 i 2 k.c., art. 498 § 1 i 2 ‎w związku z art. 499 k.c., art. 217 §1 i 2 , 227, 232 i 233 § 1 oraz art. 328 § 2 k.p.c. Wskazał, że w wyniku wydania wyroku poniósł szkodę majątkową w zasądzonej tym wyrokiem kwocie 5 703,92 zł, wyegzekwowanej przez komornika na podstawie zaskarżonego orzeczenia. Dokonując wstępnej oceny niniejszej skargi wskazać należy, że skarżący nie wykazał niezgodności wyroku z art. 498 § 1 i 2 w związku z art. 499 k.c., albowiem o niezgodności takiej można by mówić wtedy, gdyby poczynione przez Sąd – na podstawie zaoferowanych przez pozwanego dowodów - ustalenia faktyczne świadczyły o istnieniu przesłanek do skutecznego potrącenia, a Sąd dokonałby wadliwej subsumcji przytoczonej normy skutkującej oddaleniem zarzutu potrącenia zgłoszonego przez pozwanego.

Tymczasem Sąd Okręgowy uznał, że pozwany nie udowodnił, iż przedstawione do potrącenia przez pozwanego wierzytelności istnieją i są wymagalne, uzasadnił tę ocenę i ta ocena dowodów wiąże Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu niniejszej skargi. Skarżący kwestionuje bowiem nie tyle błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazanych wyżej norm prawa materialnego, ile podważa dokonaną przez Sąd ocenę dowodów, co nie jest dopuszczalne ‎w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia ‎(art. 4244 in fine k.p.c.).

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji (art. 4249 k.p.c.). aj