Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 80/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal for non-compliance with law due to failure to prove damage from first-instance judgment.

Numero d'incarto IV CNP 80/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's complaint challenging a final judgment from the first-instance court regarding a property auction. The appellant argued that the loss of ownership rights constituted a violation of constitutional property rights and fair trial guarantees, claiming obvious damages. The court rejected this because the appellant failed to specify the amount of the alleged loss and did not demonstrate why they did not use available ordinary legal remedies to challenge the first-instance decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: A complaint for non-compliance with law requires proof of damage; failure to specify the amount or justify non-use of ordinary remedies precludes admissibility.

Parole chiave

Generato dall'IA
complaint for non-compliance with law proof of damage requirement first instance judgment appeal ordinary legal remedies property rights violation admissibility of complaint specification of loss amount

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art.
Art. 4171 § 2 k.c.
4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,
Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
z wymagań konstrukcyjnych tej skargi (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Art. 4248 § 1 k.p.c.
4245 § 1 pkt 5 oraz art. 4248 § 1 i 2 k.p.c., wobec czego należy ograniczyć się do
Art. 4241 § 2 k.p.c.
szczególnej regulacji przewidzianej w art. 4241 § 2 k.p.c. (por.
Art. 4248 § 1 i 2 k.p.c.
4245 § 1 pkt 5 oraz art. 4248 § 1 i 2 k.p.c., wobec czego należy ograniczyć się do
art. 45 Konstytucji
zagwarantowanym w art. 45 Konstytucji, a także z przepisem art.
art. 4241 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art.
art. 4171 § 2 k.c
4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
z wymagań konstrukcyjnych tej skargi (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 80/07

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi pozwanego RR

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Rejonowego w E.

z dnia 22 października 2004 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości wspólnej

położonej w E. przy ul. S. 15

przeciwko RR i JR

o sprzedaż lokalu w drodze licytacji ,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 lipca 2007 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Rejonowego w E. z dnia 22 października 2004 r. pozwany twierdził, że

następstwem naruszenia wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego

i procesowego jest niezgodność zaskarżonego orzeczenia z podstawowymi

zasadami porządku prawnego tj. prawem własności chronionym przez art. 21 ust. 1

w zw. z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji oraz prawem do sprawiedliwego sądu

zagwarantowanym w art. 45 Konstytucji, a także z przepisem art. 16 ust. 1 ustawy

z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali i przepisem art. 379 pkt 2 i 5 k.p.c.

Według skarżącego, powołującego się na art. 424 1 § 2 k.p.c., w takiej sytuacji nie

ma znaczenia dla dopuszczalności skargi, z jakich powodów strona nie skorzystała

z przysługujących jej zwyczajnych i nadzwyczajnych środków prawnych do

wzruszenia zaskarżonego wyroku; wystarczające jest, że żaden taki środek nie

przysługuje w dacie wnoszenia skargi.

Skarżący stwierdził, że „szkoda powstała w wyniku wydania orzeczenia jest

oczywista – obejmuje ona: po pierwsze stratę w postaci różnicy wartości

mieszkania, a kwoty uzyskanej w wyniku jego licytacji, tj. zasądzona kwota

5253,50 zł wraz z odsetkami, kosztami procesu i kosztami egzekucyjnymi, a po

drugie krzywdę w wyniku prawnie nieuzasadnionej utraty prawa własności do lokalu

mieszkalnego. Strata ta powstała z chwilą utraty przez skarżącego prawa własności

do tego lokalu na rzecz MJ, co też nastąpiło w drodze przysądzenia przez Sąd

Rejonowy w E (..)”. Jako dowód powstania szkody skarżący powołał wymienione

orzeczenie, z którego wynika, że w dniu 6 marca 2006 r. przysądzona została na

rzecz MJ własność nieruchomości, której dotyczył zaskarżony wyrok, za cenę

60375 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,

skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje tylko wtedy, gdy przez wydanie orzeczenia stronie została wyrządzona

szkoda. Z tego względu obowiązek uprawdopodobnienia szkody jest jednym

z wymagań konstrukcyjnych tej skargi (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Sposób spełnienia

tego wymagania był przedmiotem licznych orzeczeń Sądu Najwyższego.

Syntetycznie

rzecz

ujmując,

wymaganie

uprawdopodobnienia

szkody

jest

spełnione, gdy skarżący złoży oświadczenie, że szkoda wystąpiła, wskaże jej

rodzaj, rozmiar i czas powstania oraz związek przyczynowy między tym stanem

a wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem, wykaże, że w dacie wnoszenia

skargi szkoda już istniała, a także powoła dowody lub inne środki uwiarygodniające

te twierdzenia (por., m.in., postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia

2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006/6/110, 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05,

OSNC 2007/7-8/41, 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05 i 23 marca 2006 r., IV CNP

23/06). W postępowaniu wywołanym skargą Sąd Najwyższy co prawda nie bada

tych dowodów, ale ich powołanie jest konieczne dla uprawdopodobnienia szkody.

Dla uprawdopodobnienia nie jest wystarczające samo twierdzenie o wyrządzeniu

szkody czy twierdzenie że skarżący oczekiwał orzeczenia odmiennej treści.

Konfrontacja

przedstawionych

wymagań

z

zacytowanym

w

pełnym

brzmieniu fragmentem skargi, prowadzi do stwierdzenia, że obowiązek, o którym

mowa w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., nie został spełniony.

Przede wszystkim w ogóle nie został właściwie sprecyzowany rozmiar szkody.

Podana

została

jedynie

kwota

5253,50

zł

(zasądzona

od

pozwanego

i współpozwanej w zaskarżonym wyroku) „wraz z odsetkami, kosztami procesu

i kosztami egzekucyjnymi”. Co do tej kwoty jednak skarżący nie tylko nie

przedstawił żadnych dowodów, ale nawet nie twierdził, by została ona w całości lub

w części od niego wyegzekwowana. Oznacza to, że skarżący nie uprawdopodobnił,

że szkoda już powstała.

Strata w postaci „różnicy wartości mieszkania, a kwoty uzyskanej w wyniku jego

licytacji” nie została w ogóle określona co do wysokości. Skarżący nie tylko nie

wskazał żadnych dowodów (innych środków), ale nawet nie sformułował własnego

twierdzenia, jaką kwotą wyraziła się ta różnica i na jakiej podstawie ją obliczono. Co

więcej, z powołanego przez skarżącego (jedynego) dowodu wynika, że własność

lokalu przysądzono za cenę 60 375 zł, podczas gdy wartość całego przedmiotu

zaskarżenia skarżący określił na kwotę 29 753,50 zł, a więc na kwotę ściśle

odpowiadającą wartości przedmiotu sporu w sprawie zakończonej zaskarżonym

orzeczeniem, na którą składała się kwota 5 253,50 zł (z tytułu zaległych opłat) oraz

wartość mieszkania wyceniona na 24 500 zł. Skarżący nie tylko zaniedbał

określenia, uzasadnienia i uprawdopodobnienia rozmiaru szkody, ale samo jej

powstanie w tej postaci (różnicy wartości mieszkania i ceny jego sprzedaży) budzi –

w świetle powyższych danych - zasadnicze wątpliwości.

Szkoda polegająca na „utracie prawa własności” lokalu na rzecz jego licytacyjnego

nabywcy nie została sprecyzowana co do wysokości.

Z omówionych względów Sąd Najwyższy stwierdził niespełnienie przez

skarżącego konstrukcyjnego wymagania skargi, przewidzianego w art. 424 1 § 1 pkt

4 k.p.c., co stanowi wystarczającą, a zarazem konieczną podstawę jej odrzucenia

(art. 4248 § 1 k.p.c.).

W tej sytuacji nie ma przesądzającego znaczenia kwestia dopuszczalności

skargi z punktu widzenia wymagań wynikających z art. 424 1 § 2 w związku z art.

4245 § 1 pkt 5 oraz art. 4248 § 1 i 2 k.p.c., wobec czego należy ograniczyć się do

następujących stwierdzeń.

Jest w sprawie niewątpliwe, że pozwanemu przysługiwały środki prawne

umożliwiające wzruszenie wyroku Sądu pierwszej instancji oraz, że pozwany

z żadnego z tych środków nie skorzystał. We wniesionej od tego wyroku skardze

skarżący wyraził pogląd, nie uzasadniając go, że przy powołaniu się na

kwalifikowaną niezgodność z prawem orzeczenia, mającą postać określoną w art.

4241 § 2 k.p.c., pozbawione znaczenia prawnego jest to, z jakich przyczyn strona

nie skorzystała z możliwości zaskarżenia orzeczenia Sądu pierwszej instancji.

Konsekwentnie, w skardze żadnych takich przyczyn nie przedstawiono.

Podobnie, jak w wypadku uprawdopodobnienia szkody, skarżący pochopnie uznał

wskazaną kwestię za oczywistą. Bez wątpienia, konstrukcja wymienionych

przepisów i ich wzajemny stosunek dalekie są od jasności i precyzji, tym niemniej

przy ich interpretacji należy uwzględniać charakter i cel skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga ta z zasady przysługuje

tylko od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, których zmiana lub

uchylenie w drodze przysługujących środków prawnych nie było i nie jest możliwe

(art. 4241 § 1 k.p.c.), a zatem z zasady nie przysługuje od orzeczeń sądu pierwszej

instancji. Jedynie wykazanie, że zachodziły przesłanki wymienione w art. 424 5 § 2

k.p.c., czyli wystąpił wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, może

taką przeszkodę usunąć. Gdyby wystarczającą przesłanką dopuszczenia skargi od

orzeczenia sądu pierwszej instancji był tylko kwalifikowany charakter zarzucanej

niezgodności z prawem, w redakcji przepisu zupełnie zbędne byłoby zastrzeżenie

„w wyjątkowych wypadkach”. W dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego

pojęcie „wyjątkowego wypadku” odnosi się do szczególnych okoliczności, przyczyn

usprawiedliwiających nieskorzystanie przez stronę z przysługujących jej „zwykłych”

środków prawnych, które strona obowiązana jest wykazać, aby móc skorzystać ze

szczególnej regulacji przewidzianej w art. 4241 § 2 k.p.c. (por. postanowienia z dnia

2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006/6/113 i z dnia 20 kwietnia 2007 r., IV

CNP 37/07). Skarżący nie przedstawił żadnych argumentów natury prawnej dla

uzasadnienia odmiennego stanowiska i zaniechał wykazania jakichkolwiek

okoliczności usprawiedliwiających nieskorzystanie z żadnego z możliwych środków

prawnych umożliwiających wzruszenie orzeczenia Sądu pierwszej instancji.

Oznacza to, że – przy uwzględnieniu powołanego orzecznictwa Sądu Najwyższego

– brak jest podstaw do stwierdzenia, że w sprawie zachodzi wyjątek, o którym

mowa w art. 4241 § 2 k.p.c.