Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 65/06 Generato dall'IA

Creditor's appeal dismissed as the lower court's decision was not a final procedural order closing the case.

Numero d'incarto IV CNP 65/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the creditor's appeal challenging a final court order regarding a bailiff's actions. The creditor argued the order was legally inconsistent, but the court held that such an order does not terminate the execution proceedings. Consequently, the appeal was inadmissible because the legal requirements for a final order were not met.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal to declare a final court order inconsistent with the law is inadmissible if the order does not conclusively end the proceedings, as further procedural stages remain available.

Parole chiave

Generato dall'IA
final procedural order execution proceedings inadmissible appeal bailiff actions civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4241 § 1 k.p.c.
Zgodnie z przepisem art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności
art. 13 § 2 k.p.c.
uregulowanie przyjęte w art. 13 § 2 k.p.c. - podstawę do definiowania tego pojęcia
art. 394 § 1 in principio k.p.c.
art. 394 § 1 in principio k.p.c. należy stosować
art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c
Zgodnie z przepisem art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
uregulowanie przyjęte w art. 13 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 44/98
sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC
III ZP 1/00
31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz.1, uchwałę składu 7 sędziów
III CZP 31/00
Supreme Court rules a ruling dismissing a late appeal to extend a deadline is not a final judgment allowing cassation.
III CZP 83/69
(zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1969 r. III CZP 83/69, OSNCP
III CRN 40/86
III CRN 40/86, OSNCP 1987, z.
III CZP 110/95
15 września 1995 r., III CZP 110/95, OSNC 1995, nr 12, poz.177).
V CNP 14/05
Supreme Court dismissed appeal as final judgment was merely a dismissal of enforcement objection, not concluding the case.
I CNP 4/05
Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the ruling did not end the execution proceedings. The court held that only rulings ending execution are appealable under the Civil Procedure Code. The appeal was rejected for being procedurally inadmissible and lacking sufficient grounds.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 65/06

POSTANOWIENIE

Dnia 6 września 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon

na skutek skargi wierzyciela J. K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w S.

z dnia 12 września 2005 r., na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 września 2006 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 września 2005 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił

zażalenie wierzyciela J. K. na postanowienie Sądu Rejonowego w B.

w

przedmiocie skargi na czynności komornika

Wierzyciel wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności tego postanowienia

z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z

prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia

sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego

wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego

orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest

możliwe.

Pojęcie

definiowane

„postanowienie

rozbieżnie

i

przy

kończące

postępowanie

zastosowaniu

różnych

w

sprawie”

kryteriów,

bywa

zarówno

w judykaturze i doktrynie. Powszechnie jednak przyjmuje się, iż postanowieniami

kończącymi postępowanie w sprawie są takie, które zamykają drogę do wydania

wyroku. Chodzi o postanowienia, po wydaniu których dalsze postępowanie nie

może się toczyć. Pod pojęciem „postanowienie kończące postępowanie w sprawie”

należy zatem rozumieć takie postanowienia, które kończą sprawę jako pewną

całość poddaną pod osąd, w wyniku których wykluczona zostaje możliwość

przedsiębrania w danej sprawie dalszych czynności.

W sformułowaniu „postanowienie kończące postępowanie w sprawie” słowo

„sprawa” występuje w znaczeniu materialnoprawnym. W tym ujęciu „sprawę”

należy rozumieć jako całość sporu (zob. uzasadnienie uchwały składu siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC

1999, nr 5, poz. 87, uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia

31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1, poz.1, uchwałę składu 7 sędziów

Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2,

poz. 22).

Przedstawiona definicja postanowienia kończącego postępowanie w sprawie

sformułowana na potrzeby postępowania rozpoznawczego, stanowi – ze względu na

uregulowanie przyjęte w art. 13 § 2 k.p.c. - podstawę do definiowania tego pojęcia

w postępowaniu egzekucyjnym.

W doktrynie przez „sprawę egzekucyjną” rozumie się materię załatwianą

w postępowaniu egzekucyjnym, czyli przymusowe wykonanie orzeczeń sądowych

oraz innych aktów. W judykaturze wielokrotnie podnoszono, że w postępowaniu

egzekucyjnym, w którym

art. 394 § 1 in principio k.p.c. należy stosować

„odpowiednio” (art. 13 § 2 k.p.c.) postanowieniami zaskarżalnymi zażaleniem –

oprócz wymienionych w części III kodeksu postępowania cywilnego – są tylko takie,

które

kończą

lub

zmierzają

do

zakończenia

postępowania

egzekucyjnego

(zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1969 r. III CZP 83/69, OSNCP

1970, z. 6, poz. 105, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1986 r.

III CRN 40/86, OSNCP 1987, z. 7, poz. 102 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia

15 września 1995 r., III CZP 110/95, OSNC 1995, nr 12, poz.177). A zatem

w postępowaniu egzekucyjnym postanowieniem kończącym to postępowanie jest

tylko takie, po wydaniu którego przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie

przewidują dalszego etapu.

Wobec powyższego trzeba uznać, że postanowienie oddalające zażalenie

w przedmiocie skargi na czynności komornika nie jest postanowieniem kończącym

postępowanie w sprawie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia

2005 r., V CNP 14/05, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z 17 sierpnia

2005, I CNP 4/05, niepubl.). Przepisy kodeksu postępowania cywilnego przewidują

bowiem dalszy etap postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że zaskarżone

postanowienie nie spełnia wymagań określonych w art. 4241 § 1 k.p.c., a co za tym

idzie, skarga wierzyciela jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu (art. 424 8 § 1

k.p.c.).

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

db