Supreme Court dismisses appeal claiming a final judgment violated law due to statute of limitations issues.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the defendant's appeal to declare a final judgment inconsistent with the law. The defendant argued the lower court erred by rejecting a statute of limitations defense based on bankruptcy proceedings, citing a conflicting Supreme Court precedent. The court determined the appealed judgment did not exhibit the obvious and qualified illegality required for such an extraordinary remedy.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: An appeal to declare a final judgment inconsistent with the law is inadmissible if the alleged illegality is not obvious, qualified, and elementary in character.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 6/17 POSTANOWIENIE Dnia 19 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt XII Ga (…), w sprawie z powództwa J.Z. przeciwko M.O. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 września 2017 r., odmawia przyjęcia skargi pozwanego do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W związku z wniesieniem przez pozwanego M.O. skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. należy wskazać, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego celem jest uzyskanie prejudykatu umożliwiającego dochodzenie roszczeń odszkodowawczych od Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego uwzględniającym poglądy doktryny i orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego przyjmuje się jednolicie, że orzeczeniem niezgodnym z prawem - w rozumieniu art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 4171 § 2 k.c. - jest orzeczenie niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (por. orzeczenia Sądu Najwyższego: z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, nr 1, poz. 17, z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35, z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn.
IV CNP 18/09, niepubl.; z dnia 5 września 2008 r., sygn. I CNP 27/08, niepubl.; z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. I BP 4/10, niepubl.). Niezgodność z prawem powodująca powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa musi mieć więc charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty, tylko bowiem w takim przypadku orzeczeniu sądu można przypisać cechy bezprawności. Tę wykładnię wskazanej normy zawartej w przytoczonym przepisie podzielił Trybunał Konstytucyjny orzekając w wyroku z dnia 27 września 2012 roku, (Sk 4/11, OTK-A 2012/8/97, Dz.U. 2012, poz. 1104), że art. 4241 § 1 k.p.c. rozumiany w ten sposób, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji przysługuje tylko wtedy, kiedy niezgodność ta jest oczywista, rażąca i przybiera postać kwalifikowaną, jest zgodny z art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W świetle przedstawionego stanowiska bezprawność judykacyjną, o której mowa w przywołanym 4241 § 1 k.p.c., należy więc definiować w sposób autonomiczny, węższy od tradycyjnie rozumianej bezprawności w dziedzinie odpowiedzialności cywilnej, z uwzględnieniem specyfiki sądowego stosowania prawa, istoty władzy sądowniczej i niezawisłości sędziowskiej (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 17 maja 2006 r., sygn. I CNP 14/06, niepubl.; z dnia 28 marca 2007 r., sygn. II CNP 124/06, niepubl.; z dnia 14 kwietnia 2008 r., sygn. II BP 62/07, niepubl.; z dnia 25 marca 2009 r., sygn.
V CNP 93/08, niepubl., z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn. IV CNP 116/08, niepubl.; z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. I BP 4/10, niepubl.). Wniesione skargi podlegają wstępnej selekcji, albowiem Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna (art. 4249 k.p.c.).Oceny bezzasadności skargi należy dokonywać w powiązaniu z przedstawioną wyżej i utrwaloną w orzecznictwie wykładnią pojęcia „niezgodności prawomocnego wyroku z prawem”. Bezzasadność skargi jest oczywista, jeśli już z jej treści bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań wynika, że nie może być uwzględniona (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6.02.2009 roku, I BP 20/08, nie publ., z dnia 26.08.2008 r., III BP 3/08, nie publ., z dnia 20 czerwca 2007 r., II CNP 74/07, nie publ. oraz z dnia 22 czerwca 2007 r., V CNP 81/07, nie publ.).
Niezgodność z prawem rodząca odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa musi mieć bowiem charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty, których to cech nie nosi zaskarżony rozpatrywaną skargą wyrok.W skardze pozwany zarzucił jego niezgodność z art. 4421 §1 k.c. z uwagi na uwzględnienie powództwa opartego na art. 299 k.s.h. skierowanego przeciwko pozwanemu jako prezesowi zarządu upadłej spółki „H.” sp. z o.o. mimo zasadności podniesionego przez pozwanego zarzutu upływu 10 letniego terminu przedawnienia roszczenia powoda.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał na motywy uzasadniające wyrażony przez ten Sąd pogląd, że o dowiedzeniu się przez powoda jako wierzyciela upadłej spółki o niemożności zaspokojenia się z jej majątku można mówić dopiero od dnia definitywnego zakończenia postępowania upadłościowego dłużnej spółki z o.o. ewentualnie od dnia sporządzenia ostatecznego podziału funduszy masy upadłości nie uwzględniającego powoda, stąd roszczenie objęte pozwem nie jest przedawnione. Przywołany przez skarżącego wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2010 r., I CSK 653/09 (OSNC-ZD 2011, nr 1, poz. 17), w którym wskazano, że roszczenie przewidziane w art. 298 k.h. przeciwko członkowi zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ulega przedawnieniu z upływem 10 lat od dnia, w którym przestał on pełnić tę funkcję (art. 442 § 1 k.c.) nie może przesądzać o zasadności skargi, albowiem wyrok ten został wydany w stanie faktycznym, w którym nie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości spółki z o.o., a więc całkowicie odmiennym od występującego w niniejszej sprawie.W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji (art. 4249 k.p.c.).aj