Supreme Court dismisses appeal for legal review due to missing proof of impossibility to use cassation appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's extraordinary appeal challenging a final judgment for non-compliance with the law. The appellant claimed damages from a health loss but failed to prove that filing a cassation appeal was impossible or that an exceptional circumstance justified bypassing the standard appeal process. The court ruled that the omission of this mandatory element constitutes a fatal defect under civil procedure law, rendering the appeal inadmissible ab initio.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An extraordinary appeal for non-compliance with the law is inadmissible if the appellant fails to substantiate that the use of other legal remedies was impossible or that an exceptional circumstance existed, as subjective belief in ineffectiveness does not constitute such a circumstance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 6/13
POSTANOWIENIE
Dnia 10 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt […],
w sprawie z powództwa E. S.
przeciwko Miejskim Zakładom Komunikacyjnym Spółce z o.o. w B.
i P. B.
z udziałem interwenienta ubocznego Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń SA
w W. po stronie pozwanej Miejskich Zakładów Komunikacyjnych
o.o. w B.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 maja 2013 r.,
odrzuca skargę
Spółki z
Uzasadnienie
Powód E. S. złożył na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 marca
2011 r.
Powód wywodził, że w związku z zaskarżonym wyrokiem poniósł szkodę
przez nieuzyskanie odszkodowania z tytułu utraty zdrowia pozostającej w ze
śmiercią jego matki.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżony wyrok narusza przepis art.
233 § 1 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c., bowiem Sąd pominął zgłoszone przez powoda
dowody mające istotne znaczenie dla sprawy. Skutkiem tego naruszenia jest
niezgodność zaskarżonego wyroku z art. 32 i 45 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej. W skardze podniesiono, że powód nie składał skargi kasacyjnej ponieważ
uważał, że w tym trybie nie uzyskałby korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Uregulowana w przepisach art. 4241 - 42412 k.p.c. skarga o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia,
którego
dochodzenie
roszczeń
celem
jest
uzyskanie
odszkodowawczych
za
prejudykatu
szkodę
umożliwiającego
wyrządzoną
tzw.
bezprawiem sądowym (art. 4171 § 2 k.c.).
W myśl art. 4245 § 1 k.p.c., do elementów konstrukcyjnych skargi należą:
- oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,
- przytoczenie i uzasadnienie podstaw skargi,
- wskazanie przepisu prawa z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,
- uprawdopodobnienie powstania szkody w wyniku wydania zaskarżonego
orzeczenia,
- wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w innym trybie nie
było i nie jest możliwe a ponadto - gdy skargę wniesiono, stosując art.
4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający
wniesienie skargi,
- wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu
niejawnym skargę, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę
wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art.
4245 § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną.
Za utrwalony w judykaturze należy uznać pogląd, że niezamieszczenie
w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
wskazania, iż wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe, stanowi podstawę do odrzucenia skargi
(por. postanowienie SN dnia 26 października 2006 r., I CNP 52/06, niepubl.,
postanowienie SN dnia 27 października 2007 r., I CNP 58/07, niepubl.,
postanowienie SN dnia 30 września 2008 r., I CNP 59/08, niepubl., postanowienie
SN dnia 10 października 2012 r., II CNP 44/12, niepubl.). Dotyczy to także skargi
wniesionej na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 13 września 2012 r., IV CNP 34/12, niepubl.).
Skarżący, poza wskazaniem na niezgodność wyroku z art. 32 i 45
Konstytucji, nie wykazał też, że występuje wyjątkowy wypadek, o którym
mowa w art. 4211 § 2 k.p.c., który uniemożliwił złożenie skargi kasacyjnej
od prawomocnego wyroku wydanego przez sąd drugiej instancji. Użyte w art. 4241
§ 2 k.p.c. pojęcie „wyjątkowego wypadku" dotyczy zarówno przyczyn niezgodności
z prawem wyroku ocenianych w kontekście naruszenia podstawowych zasad
porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela,
jak i przesłanek, dla których strona postępowania sądowego nie skorzystała
z przysługujących
jej
środków
prawnych
do
zaskarżenia
orzeczenia
(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2012 r. II BP 16/11,
niepubl.; z dnia 12 maja 2011 r., II BU 10/10, niepubl.; z dnia 10 sierpnia 2010 r.,
II CNP 39/10, niepubl.). Skarżący przyznał w skardze, że nie składał przysługującej
mu w sprawie skargi kasacyjnej, bo uznał to za niekorzystne dla siebie. W związku
z tym trzeba uwzględnić, że za wyjątkowy wypadek nie może być uznane
nieskorzystanie z przysługującego środka prawnego (np. skargi kasacyjnej)
z powodu subiektywnego przekonania strony o nieskuteczności tego środka
(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2012 r., I BU 9/11,
niepubl.).
Skarga powoda nie zawiera także żadnych wywodów dotyczących
uprawdopodobnienia
wyrządzenia
szkody.
Sam
wskazanie
w
skardze
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku określonej kwoty
jako
wartości
przedmiotu
zaskarżenia
nie
stanowi
wykonania
obowiązku
uprawdopodobnienia szkody wyrządzonej prawomocnym orzeczeniem (tak też Sąd
Najwyższy w postanowieniach z dnia 16 października 20012 r., sygn. akt IV CNP
46/12, niepubl.; z dnia 24 lutego 2012 r., I CNP 52/11, niepubl.; z dnia
5 października 2009 r., IV CNP 23/09, niepubl.).
Stwierdzone braki stanowią elementy konstrukcyjne skargi. Są brakami
istotnymi, nieusuwalnym w trybie wzywania do uzupełnienia braków formalnych
skargi i powoduje jej odrzucenie a limine (por. postanowienie SN z dnia 18 stycznia
2006 r., III CNP 26/05, niepubl.).
Mając wszystko powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na mocy art. 424 8 § 1
k.p.c. orzekł jak w sentencji.
jw