Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 6/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for legal review due to missing proof of impossibility to use cassation appeal.

Numero d'incarto IV CNP 6/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's extraordinary appeal challenging a final judgment for non-compliance with the law. The appellant claimed damages from a health loss but failed to prove that filing a cassation appeal was impossible or that an exceptional circumstance justified bypassing the standard appeal process. The court ruled that the omission of this mandatory element constitutes a fatal defect under civil procedure law, rendering the appeal inadmissible ab initio.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An extraordinary appeal for non-compliance with the law is inadmissible if the appellant fails to substantiate that the use of other legal remedies was impossible or that an exceptional circumstance existed, as subjective belief in ineffectiveness does not constitute such a circumstance.

Parole chiave

Generato dall'IA
extraordinary appeal non-compliance with law impossibility of cassation exceptional circumstance inadmissible appeal constructive elements civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4241 § 2 k.p.c.
złożył na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. skargę o stwierdzenie
art. 4245 § 1 k.p.c.
W myśl art. 4245 § 1 k.p.c., do elementów konstrukcyjnych skargi należą:
art. 4248 § 1 k.p.c.
Na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu
art. 4171 § 2 k.c.
bezprawiem sądowym (art. 4171 § 2 k.c.).
art. 4241 § 2 k.p.c
złożył na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c
art. 227 k.p.c
oraz art. 227 k.p.c., bowiem Sąd pominął zgłoszone przez powoda
art. 4171 § 2 k.c
bezprawiem sądowym (art. 4171 § 2 k.c.).
art. 4245 § 1 k.p.c
W myśl art. 4245 § 1 k.p.c., do elementów konstrukcyjnych skargi należą:
art. 4248 § 1 k.p.c
Na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN dnia 26 października 2006 r., I CNP 52/06
postanowienie SN dnia 26 października 2006 r., I CNP 52/06, niepubl.,
postanowienie SN dnia 27 października 2007 r., I CNP 58/07
postanowienie SN dnia 27 października 2007 r., I CNP 58/07, niepubl.,
postanowienie SN dnia 30 września 2008 r., I CNP 59/08
postanowienie SN dnia 30 września 2008 r., I CNP 59/08, niepubl., postanowienie
postanowienie SN dnia 10 października 2012 r., II CNP 44/12
postanowienie SN dnia 13 września 2012 r., IV CNP 34/12
postanowienie SN dnia 14 lutego 2012 r., II BP 16/11
postanowienie SN dnia 12 maja 2011 r., II BU 10/10
postanowienie SN dnia 10 sierpnia 2010 r., II CNP 39/10
postanowienie SN dnia 3 lutego 2012 r., I BU 9/11
postanowienie SN z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt IV CNP 46/12
postanowienie SN z dnia 24 lutego 2012 r., I CNP 52/11
postanowienie SN z dnia 5 października 2009 r., IV CNP 23/09
postanowienie SN z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 6/13

POSTANOWIENIE

Dnia 10 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt […],

w sprawie z powództwa E. S.

przeciwko Miejskim Zakładom Komunikacyjnym Spółce z o.o. w B.

i P. B.

z udziałem interwenienta ubocznego Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń SA

w W. po stronie pozwanej Miejskich Zakładów Komunikacyjnych

o.o. w B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 maja 2013 r.,

odrzuca skargę

Spółki z

Uzasadnienie

Powód E. S. złożył na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 marca

2011 r.

Powód wywodził, że w związku z zaskarżonym wyrokiem poniósł szkodę

przez nieuzyskanie odszkodowania z tytułu utraty zdrowia pozostającej w ze

śmiercią jego matki.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżony wyrok narusza przepis art.

233 § 1 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c., bowiem Sąd pominął zgłoszone przez powoda

dowody mające istotne znaczenie dla sprawy. Skutkiem tego naruszenia jest

niezgodność zaskarżonego wyroku z art. 32 i 45 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej. W skardze podniesiono, że powód nie składał skargi kasacyjnej ponieważ

uważał, że w tym trybie nie uzyskałby korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uregulowana w przepisach art. 4241 - 42412 k.p.c. skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia,

którego

dochodzenie

roszczeń

celem

jest

uzyskanie

odszkodowawczych

za

prejudykatu

szkodę

umożliwiającego

wyrządzoną

tzw.

bezprawiem sądowym (art. 4171 § 2 k.c.).

W myśl art. 4245 § 1 k.p.c., do elementów konstrukcyjnych skargi należą:

- oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,

- przytoczenie i uzasadnienie podstaw skargi,

- wskazanie przepisu prawa z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

- uprawdopodobnienie powstania szkody w wyniku wydania zaskarżonego

orzeczenia,

- wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w innym trybie nie

było i nie jest możliwe a ponadto - gdy skargę wniesiono, stosując art.

4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający

wniesienie skargi,

- wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu

niejawnym skargę, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę

wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art.

4245 § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną.

Za utrwalony w judykaturze należy uznać pogląd, że niezamieszczenie

w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

wskazania, iż wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, stanowi podstawę do odrzucenia skargi

(por. postanowienie SN dnia 26 października 2006 r., I CNP 52/06, niepubl.,

postanowienie SN dnia 27 października 2007 r., I CNP 58/07, niepubl.,

postanowienie SN dnia 30 września 2008 r., I CNP 59/08, niepubl., postanowienie

SN dnia 10 października 2012 r., II CNP 44/12, niepubl.). Dotyczy to także skargi

wniesionej na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 13 września 2012 r., IV CNP 34/12, niepubl.).

Skarżący, poza wskazaniem na niezgodność wyroku z art. 32 i 45

Konstytucji, nie wykazał też, że występuje wyjątkowy wypadek, o którym

mowa w art. 4211 § 2 k.p.c., który uniemożliwił złożenie skargi kasacyjnej

od prawomocnego wyroku wydanego przez sąd drugiej instancji. Użyte w art. 4241

§ 2 k.p.c. pojęcie „wyjątkowego wypadku" dotyczy zarówno przyczyn niezgodności

z prawem wyroku ocenianych w kontekście naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela,

jak i przesłanek, dla których strona postępowania sądowego nie skorzystała

z przysługujących

jej

środków

prawnych

do

zaskarżenia

orzeczenia

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2012 r. II BP 16/11,

niepubl.; z dnia 12 maja 2011 r., II BU 10/10, niepubl.; z dnia 10 sierpnia 2010 r.,

II CNP 39/10, niepubl.). Skarżący przyznał w skardze, że nie składał przysługującej

mu w sprawie skargi kasacyjnej, bo uznał to za niekorzystne dla siebie. W związku

z tym trzeba uwzględnić, że za wyjątkowy wypadek nie może być uznane

nieskorzystanie z przysługującego środka prawnego (np. skargi kasacyjnej)

z powodu subiektywnego przekonania strony o nieskuteczności tego środka

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2012 r., I BU 9/11,

niepubl.).

Skarga powoda nie zawiera także żadnych wywodów dotyczących

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody.

Sam

wskazanie

w

skardze

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku określonej kwoty

jako

wartości

przedmiotu

zaskarżenia

nie

stanowi

wykonania

obowiązku

uprawdopodobnienia szkody wyrządzonej prawomocnym orzeczeniem (tak też Sąd

Najwyższy w postanowieniach z dnia 16 października 20012 r., sygn. akt IV CNP

46/12, niepubl.; z dnia 24 lutego 2012 r., I CNP 52/11, niepubl.; z dnia

5 października 2009 r., IV CNP 23/09, niepubl.).

Stwierdzone braki stanowią elementy konstrukcyjne skargi. Są brakami

istotnymi, nieusuwalnym w trybie wzywania do uzupełnienia braków formalnych

skargi i powoduje jej odrzucenie a limine (por. postanowienie SN z dnia 18 stycznia

2006 r., III CNP 26/05, niepubl.).

Mając wszystko powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na mocy art. 424 8 § 1

k.p.c. orzekł jak w sentencji.

jw