Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 55/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific legal provision in grounds of complaint.

Numero d'incarto IV CNP 55/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the plaintiffs' appeal against a final appellate judgment regarding a debt dispute. The plaintiffs alleged violations of substantive and procedural law but failed to identify the specific statutory provision they claimed was breached. The court ruled that under Polish civil procedure law, an appeal must independently cite the exact article of law violated; merely stating the grounds without referencing the specific legal text constitutes a fatal defect that renders the complaint inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 4245 § 1 k.p.c.; The grounds of an appeal for violation of law must cumulatively include the specific article of law breached, making a complaint lacking this citation fundamentally defective and subject to dismissal.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for violation of law specific legal provision citation inadmissible complaint substantive law violation procedural law violation constructive requirements cumulative fulfillment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4245 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
art. 4248 § 1 k.p.c.
Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 108 § 1 zd. pierwsze k.p.c.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 108 § 1 zd.
art. 98 § 1 k.p.c.
z art. 98 § 1 i 3 i art.
art. 98 § 3 k.p.c.
z art. 98 § 1 i 3 i art.
art. 99 k.p.c.
98 § 1 i 3 i art. 99 k.p.c. w zw.
§ 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 77 ust. 1 Konstytucji
zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 55/08

POSTANOWIENIE

Dnia 17 października 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz

w sprawie ze skargi E. C. i K. C.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

w sprawie z powództwa E. C. i K. C.

przeciwko M. K.

o zapłatę

oraz z powództwa wzajemnego M. K.

przeciwko K. C.

o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 października 2008 r.,

odrzuca skargę;

zasądza od E. C. i K. C. solidarnie na rzecz M. K. 1.200 (jeden tysiąc dwieście)

złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2007 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w G. z dnia 22 marca 2007 r. w pkt I, tj. w części uwzględniającej

powództwo wytoczone przez E. C. i K. C. przeciwko M. K. i zasądzającej od pozwanej

na rzecz powodów kwotę 25.000 zł z odsetkami i w tej części powództwo oddalił.

Powodowie wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego

została wniesiona – przytoczenia podstaw skargi oraz ich uzasadnienie, wniosek o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem a także wskazanie przepisu prawa, z

którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i

powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca

któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie

właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Każde wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny,

powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Przepis

ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych

elementów przedstawiony odrębnie (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca

2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia z 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ. oraz

z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP

23/05, postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych wymagań przytoczenia

podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym. Po

pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa, została ustanowiona w

celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 417 1 § 2 k.c.,

zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność

Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy

wykonywaniu władzy publicznej. Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem

uzasadniająca odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia

skargi – jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest

niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego

orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność

orzeczenia z prawem (por. art. 4244 k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy

wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame

z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn,

zważywszy także na względy czysto normatywne, tj. na konstrukcję art. 4245 k.p.c.,

należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt

3 k.p.c. odwołanie się do podstaw skargi lub ich uzasadnienia.

W skardze powodów powołano jako jej podstawę naruszenie prawa materialnego

– art. 65 § 2 k.c. oraz jako naruszenie przepisów postępowania naruszenie art. 386 § 2 i

art. 385 k.p.c. Nie wskazano jednakże przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie

jest niezgodne. Skarga nie spełnia zatem wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt

3 k.p.c.

Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 4248 § 1 k.p.c.

postanowił odrzucić skargę.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 108 § 1 zd. pierwsze w

zw. z art. 98 § 1 i 3 i art. 99 k.p.c. w zw. z § 12 ust. 5 pkt 2 i § 6 pkt 5 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze

zm.).