Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to failure to prove exceptional circumstances for missing appeal deadline.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging a final judgment regarding membership in a housing cooperative. The plaintiff argued the lower court violated constitutional rights and the Housing Cooperatives Act, claiming she could not appeal due to postal delays. The court ruled the appeal failed because the plaintiff did not demonstrate an exceptional circumstance preventing her from filing the appeal within the statutory deadline.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt. 5 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for legal inconsistency against a final judgment from the first instance requires proof of an exceptional circumstance justifying the filing, which was not established here.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 47/06
POSTANOWIENIE
Dnia 9 czerwca 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie ze skargi powódki
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w G.
z dnia 3 czerwca 2004 r.,
w sprawie z powództwa U. S.
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w S.
o nakazanie przyjęcia w poczet członków,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 9 czerwca 2006 r.,
odrzuca skargę
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 3 czerwca 2004 r. oddalił
powództwo U. S. wniesione przeciwko Spółdzielni mieszkaniowej w S. o
nakazanie przyjęcia jej w poczet członków tej spółdzielni. Postanowieniem z
dnia 30 czerwca 2005 r. Sąd ten odrzucił apelację powódki, a jej zażalenie na
powyższe
postanowienie
zostało
oddalone
przez
Sąd
Apelacyjny
postanowieniem z dnia 11 października 2005 r. W skardze o stwierdzenie
niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w G. powódka podniosła,
że
niezgodność
z prawem
tego
orzeczenia
wynika
z
naruszenia
podstawowych zasad porządku prawnego oraz konstytucyjnych praw
człowieka i obywatela, w tym art. 64 Konstytucji, a zaskarżone orzeczenie
zapadło z rażącym naruszeniem art. 15 ust.2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000
r.
o
spółdzielniach
mieszkaniowych.
Skarżąca
przedstawiła
również
argumentację, która w jej ocenie uzasadnia pogląd, że doznała szkody
spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy skarga oraz
wskazała okoliczności w wyniku których wzruszenie zaskarżonego wyroku w
drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
winna odpowiadać wymogom szczególnym dla tego środka procesowego
określonym w art. 4245 § 1 k.p.c. Ich zachowanie podlega badaniu przez Sąd
Najwyższy przy wniesieniu skargi, a brak któregokolwiek z koniecznych elementów
skargi skutkuje jej odrzuceniem ( art. 4248 § 1 k.p.c.). Z brzmienia art. 4245 § 1 pkt.5
k.p.c. wynika, że w sytuacji, gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c.
skarga
powinna
zawierać
wykazanie,
że
występuje
wyjątkowy
wypadek
uzasadniający wniesienie skargi. Taka sytuacja miała miejsce w rozstrzyganej
sprawie, bowiem przedmiotem skargi był wyrok Sądu Okręgowego wydany przez
ten Sąd, jako Sąd pierwszej instancji. Określony w art. 424 1 § 2 k.p.c. wymóg
dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie wydanego przez Sąd pierwszej
instancji
w
wypadkach
jedynie
wyjątkowych,
dotyczy
zarówno
przyczyn
niezgodności z prawem tego orzeczenia (wynikających z naruszenia podstawowych
zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych praw i wolności człowieka i
obywatela), jak i przyczyn, dla których strona postępowania sądowego nie
skorzystała z przysługujących jej środków prawnych. W przypadku rozpoznawanej
skargi środkiem tym była apelacja, której powódka skutecznie nie złożyła. W świetle
art. 4245 § 1 pkt. 5 skarga powódki powinna zawierać zatem wykazanie, że z uwagi
na wyjątkową sytuację powódka nie mogła skorzystać z możliwości zaskarżenia
wyroku przez wniesienie apelacji. Temu wymogowi wniesiona skarga nie
odpowiada. Zawarto w niej jedynie stwierdzenie, że powódce faktycznie nie
doręczono odpisu wyroku z uzasadnieniem, mimo złożonego przez nią wniosku, a
złożony przez nią wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji został
oddalony. W rzeczywistości zaś powódka nie odebrała dwukrotnie awizowanej
przesyłki zawierającej uzasadnienie wyroku, a jako uzasadnienie wniosku o
przywrócenie jej terminu do wniesienia apelacji wskazała, że już wcześniej miała
zastrzeżenia do rzetelności pracowników poczty w zakresie doręczania jej
przesyłek pocztowych. Wyżej przytoczone w skardze fakty nie stanowią wskazania
tego rodzaju okoliczności, których zaistnienie pozwalałoby przyjąć, że powódka nie
złożyła w terminie apelacji z przyczyn o charakterze wyjątkowym. Sprowadzają się
one w istocie do oceny przyczyn złożenia apelacji po terminie, które zostały
rozważone przez Sądy obu instancji przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie
terminu i uznane za świadczące o tym, że powódka uchybiła terminowi do
wniesienia apelacji w sytuacji nie pozwalającej przyjąć, że nastąpiło to bez jej winy.
Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że skarga nie odpowiadała
wymogowi określonemu w art. 4245 § 1 pkt. 5 k.p.c. Dlatego też podlegała
odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
db