Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 46/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for unconstitutionality due to failure to prove damage caused by the ruling.

Numero d'incarto IV CNP 46/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal for unconstitutionality against a final court order regarding the division of joint property. The applicant argued that the lower court's decision violated specific civil procedure and property laws but failed to meet procedural requirements. The court rejected the claim because the applicant did not substantiate that the disputed costs constituted actual damage as required by law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 5192 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: An appeal for unconstitutionality is inadmissible if the applicant fails to substantiate the damage caused by the contested final ruling.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for unconstitutionality joint property division substantiation of damage procedural requirements inadmissible appeal civil procedure code final court order divisione della proprietà

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 5192 § 1, 2 k.p.c.
1920 r., Nr 31, poz.178).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przesłanki dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w postępowaniu nieprocesowym określa art. 5192 § 1 i 2 k.p.c., a więc powołanie przez skarżącą jako podstawy skargi art.
Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
5191 § 1 k.p.c., skarżący jest zobowiązany do wykazania wymogów określonych w art. 4245 § 1 k.p.c.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
powoduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Art. 108 § 1 k.p.c.
Art. 520 k.p.c.
z art. 520 k.p.c. oraz przepisy ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c.
Właściwym środkiem zaskarżenia postanowienia w przedmiocie kosztów jest zażalenie (art. 394 § 1 pkt 9, art.
Art. 3942 § 1 k.p.c.
394 § 1 pkt 9, art. 3942 § 1 k.p.c.) a nie apelacja, co potwierdza, że nie ma ono charakteru postanowienia kończącego postępowanie w sprawie.
art. 4241 § 1 k.p.c
5192 § 1 i 2 k.p.c., a więc powołanie przez skarżącą jako podstawy skargi art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 247 k.p.c
Zarzuciła naruszenie art. 247 k.p.c.
art. 5191 § 1 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 46/17 POSTANOWIENIE Dnia 16 kwietnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie ze skargi wnioskodawczyni o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Z.‎z dnia 4 września 2015 r., sygn. akt I Ca […]/15, w sprawie z wniosku N.G.‎przy uczestnictwie K.K.‎o podział majątku wspólnego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2018 r., odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Z. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w H. z dnia 1 kwietnia 2015 r., którym Sąd ten ustalił, że w skład majątku wspólnego stron wchodzi prawo własności zabudowanej nieruchomości położonej w B. i dokonał podziału tego majątku przyznając wnioskodawczyni to prawo oraz zasądzając na rzecz uczestnika tytułem spłaty kwotę 12 350 zł, w ten sposób, że wniosek oddalił i rozstrzygnął o kosztach postępowania w obu instancjach.W skardze wnioskodawczyni wniosła o stwierdzenie niezgodności zaskarżonego postanowienia z prawem w punkcie pierwszym i drugim na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c. Zarzuciła naruszenie art. 247 k.p.c. w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.c., 31 § 1 k.r.o. i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz.

U. 1920 r., Nr 31, poz.178).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przesłanki dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w postępowaniu nieprocesowym określa art. 5192 § 1 i 2 k.p.c., a więc powołanie przez skarżącą jako podstawy skargi art. 4241 § 1 k.p.c. nie jest prawidłowe. Przesłanki skargi w obu przepisach zostały unormowane w sposób tożsamy, z tym że w postępowaniu nieprocesowym można zaskarżyć tylko prawomocne postanowienie co do istoty sprawy sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie.Poza wykazaniem przesłanek dopuszczalności skargi określonych w art. 5191 § 1 k.p.c., skarżący jest zobowiązany do wykazania wymogów określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. stosowanym odpowiednio przez art. 13 § 2 k.p.c. Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona ze wskazaniem w jakiej części zostało zaskarżone, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym orzeczenie to jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.Zachowanie powyższych wymagań konstrukcyjnych skargi podlega badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi, uchybienie tym wymaganiom nie podlega sanowaniu, zaś brak któregokolwiek z elementów skutkuje odrzuceniem skargi a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Sąd Najwyższy wyjaśnił, że wymagania te powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a nadto iż każde z nich ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych (postanowienia z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, z dnia 7 sierpnia 2012 r., III CNP 14/12, nie publ.).Nie ma podstaw do przyjęcia, że zostało spełnione wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., który nakłada na skarżącą obowiązek uprawdopodobnienia szkody, wyrządzonej przez wydanie postanowienia, którego skarga dotyczy.

Niezbędne jest bowiem dokonanie wyodrębnionego wywodu i uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody ze wskazaniem, że już nastąpiła oraz określeniem czasu jej wystąpienia, zakresu, rozmiaru oraz wykazaniem istnienia związku przyczynowego pomiędzy szkodą a zaskarżonym orzeczeniem.Skarżąca jako poniesioną szkodę wskazała kwotę 6 717 zł, na którą składają się koszty sądowe w kwocie 1200 zł oraz koszty postępowania za pierwszą i drugą instancję zasądzone na rzecz uczestnika w kwotach 4317 zł i 1200 zł.Skarga przysługuje od prawomocnych postanowień co do istoty sprawy sądu drugiej instancji, natomiast postanowienie o kosztach sądowych i kosztach procesu ma byt samodzielny i chociaż pozostaje w związku z postanowieniem w przedmiocie podziału majątku wspólnego, to należy do kategorii postanowień incydentalnych, których podstawę stanowi art. 108 § 1 w zw. z art. 520 k.p.c. oraz przepisy ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Właściwym środkiem zaskarżenia postanowienia w przedmiocie kosztów jest zażalenie (art. 394 § 1 pkt 9, art. 3942 § 1 k.p.c.) a nie apelacja, co potwierdza, że nie ma ono charakteru postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. W rezultacie uiszczone przez stronę koszty sądowe i koszty procesu, nie stanowią szkody w rozumieniu art. 5192 § 1 i 2 w zw. z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. uzasadniającej wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2008 r., III CNP 46/06, nie publ., z dnia 27 marca 2015 r., I CNP 43/14, nie publ.).Brak spełnienia w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. powoduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248 § 1 k.p.c.). aj a.ł.