Supreme Court dismisses appeal for non-compliance as inadmissible due to lack of legal basis and damage proof.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the appellant's claim challenging the finality of a lower court's ruling. The appellant failed to cite the specific legal grounds required for an appeal under the Code of Civil Procedure and did not substantiate the alleged damage. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible ab initio because it lacked the necessary legal foundation and concrete proof of harm.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 5192 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for non-compliance is inadmissible if the appellant fails to specify the legal basis for the appeal or fails to substantiate the damage and causal link required by law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 40/13 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie ze skargi uczestnika postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w G.z dnia 26 lutego 2013 r., w sprawie z urzędu przy uczestnictwie L. Spółki z o.o. z siedzibą w G.o złożenie wniosku o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego oraz dokumentów, których złożenie jest obowiązkowe,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 grudnia 2013 r., odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Skarżąca domagała się stwierdzenia, na podstawie art. 4244 k.p.c., niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 25 lutego 2013 r., którym zostało oddalone jej zażalenie od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 2 listopada 2012 r., którym nałożył na członków zarządu L. spółki z o.o. grzywny w kwotach po 1 000 zł za niewykonanie postanowienia z dnia 24 sierpnia 2012 r. zobowiązującego do złożenia wniosku o ujawnienie wzmianki z o złożeniu sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2010 wraz ze stosownymi dokumentami finansowymi oraz ponownie zobowiązał spółkę do złożenia wniosku na formularzu KRS – Z30 oraz szczegółowo wymienionych dokumentów.W skardze L. spółka z o.o. zarzuciła naruszenie art. 366 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c., bowiem postanowieniami w/w Sądu Rejonowego w G. z dnia 20 kwietnia 2011 r., i z dnia 9 maja 2011 r., został rozstrzygnięty przedmiot objęty zaskarżonym postanowieniem.Sąd Najwyższy zważył:Zaskarżone postanowienie, dotyczące przedmiotu nie stanowiącego sprawy o wpis, zostało wydane przez Sąd rejestrowy, zastosowanie mają zatem przepisy regulujące postępowanie nieprocesowe (art. 7 ustawy o KRS), w tym w odniesieniu do dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia art. 5192 § 1 i 2 k.p.c. oraz, poprzez odpowiednio stosowany art. 13 § 2 k.p.c., przepisy regulujące wymagania skargi w procesie – art. 4244 i n. k.p.c. Skarżąca w ogóle nie powołuje podstawy prawnej uzasadniającej dopuszczalność skargi i nie uzasadnia przesłanek określonych w art. 5192 § 1 lub 2 k.p.c., a zwłaszcza nie wskazuje, na której podstawie określonej w tym przepisie opiera skargę, co ma istotne znaczenie przy ocenie spełnienia szczególnych wymogów, określonych w art. 4245 § 1 k.p.c., którym skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna odpowiadać.
Jedynie z uzasadnienia skargi, ograniczonego do stwierdzenia że wzruszenie postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było możliwe można przypuszczać, że skarżąca wskazuje podstawę określoną w § 1. Brak jest również jakichkolwiek wywodów prawnych odnoszących się do tego, czy zaskarżone postanowienie ma charakter kończącego postępowanie w sprawie, skoro jest to postanowienie wydane w toku postępowania przymuszającego, które prowadzi do zakończenia sprawy w sposób określony w art. 24 pkt 3 i 4, 25 lub 26 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym.
Skarżąca nie twierdzi również, że postępowanie to zostało zakończone, skoro w stosunku do skarżących została orzeczona grzywna po raz pierwszy, a sąd rejestrowy tę grzywnę może ponawiać (art. 24 pkt 2). Nie każde prawomocne postanowienie wydane przez sąd drugiej instancji w toku postępowania zażaleniowego jest postanowieniem kończącym sprawę, zwłaszcza w postępowaniu rejestrowym, w którym zgodnie z art. 6941 § 1 k.p.c. sprawą rejestrową jest sprawa o wpis. Sąd rejestrowy rozpoznaje zarówno sprawy o wpis do rejestru (postępowanie rejestrowe), jak i sprawy pomocnicze i nadzorcze (postępowanie przed sądem rejestrowym).
Brak jest podstaw, by zważywszy na charakter postępowania wymuszającego określonego w art. 24 ustawy o KRS, jego ścisły związek z postępowaniem egzekucyjnym i brak charakteru sprawy rejestrowej uznać, że zarówno prawomocne postanowienie w przedmiocie złożenia sprawozdania finansowego, jak i prawomocne postanowienie o nałożeniu grzywny na członków spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 5192 § 1 lub 2 k.p.c. W konsekwencji od powyższych postanowień skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia nie przysługuje.
Dodatkowo jedynie wskazać należy, iż zachowanie wymagań konstrukcyjnych skargi wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c. podlega badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi, uchybienie tym wymaganiom nie podlega sanowaniu, zaś brak któregokolwiek z elementów skutkuje odrzuceniem skargi a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.). Przepis art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. nakłada na skarżącego obowiązek uprawdopodobnienia szkody, wyrządzonej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy. Niezbędne jest zatem dokonanie wyodrębnionego wywodu i uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody ze wskazaniem, że już nastąpiła oraz określeniem jej zakresu i rozmiaru.
Skarżąca powinna nadto wykazać w skardze istnienie związku przyczynowego pomiędzy szkodą a zaskarżonym postanowieniem. Nie jest spełnieniem tego wymagania powołanie się na powstanie szkody wskutek orzeczenia grzywny, a więc odwołanie się do szkody hipotetycznej, czy mogącej powstać w przyszłości, gdy grzywna zostanie uiszczona (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2011, III CNP 5/11; z dnia 25 sierpnia 2011, I CNP 12/11; z dnia 19 lipca 2012 r., I CNP 14/12 – niepubl.). Z tych względów skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, wobec czego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. db