Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 4/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for failure to identify the correct final judgment in the legal challenge.

Numero d'incarto IV CNP 4/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's complaint for declaring a final court order inconsistent with the law. The appellant argued that a judge who previously ruled on a retrial request improperly participated in the final decision, citing specific procedural articles. The court rejected this claim because the appellant failed to correctly identify the specific final judgment being challenged, instead directing legal arguments at a prior, non-final ruling.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 424 ust. 1 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 424 ust. 1 § 3 k.p.c.: A complaint for declaring a final court order inconsistent with the law must specifically identify the challenged order and direct legal arguments against that exact decision; failure to do so renders the complaint inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
complaint for inconsistency final court order procedural defect identification requirement inadmissible complaint

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 424 ust. 1 § 1 pkt 1 k.p.c.
Skarżący powoływał się na przepis art. 424 1 § 2 k.p.c.
Art. 424 ust. 1 § 3 k.p.c.
Skarżący powoływał się na przepis art. 424 1 § 2 k.p.c.
Art. 424 ust. 1 § 2 k.p.c.
Skarżący powoływał się na przepis art. 424 1 § 2 k.p.c.
Art. 48 § 3 k.p.c.
procesowego (art. 48 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 379 pkt 4 k.p.c.
z art. 379 pkt 4 k.p.c. w wyniku „orzekania co do skargi o wznowienie
Art. 424 ust. 8 § 1 k.p.c.
Skarżący powoływał się na przepis art. 424 1 § 2 k.p.c.
art. 48 § 3 k.p.c
procesowego (art. 48 § 3 k.p.c.
art. 379 pkt 4 k.p.c
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c. w wyniku „orzekania co do skargi o wznowienie

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 4/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w O.

z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt IX Ca (…),

w sprawie ze skargi pozwanego

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Rejonowego w L.

z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt I C (…)

w sprawie z powództwa Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W.

przeciwko Z. R.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 kwietnia 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Z. R. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 24 lutego 2009 r., w którym uchylony został

wyrok Sądu Rejonowego z dnia 25 września 2008 r. (obejmujący oddalenie skargi Z. R.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 28 grudnia

2006 r.) i w którym odrzucono wspomnianą skargę. Zaskarżeniem skargą objęta została

ta część zaskarżonego postanowienia, w której odrzucono skargę o wznowienie

postępowania. Skarżący powoływał się na przepis art. 424 1 § 2 k.p.c. i stwierdzał, że

zaskarżone postanowienie z dnia 24 lutego 2009 r. wydane zostało niezgodnie z art. 48

§ 3 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c. w wyniku „orzekania co do skargi o wznowienie

postępowania przez tego samego sędziego Sądu Rejonowego (...), który wydał

orzeczenie objęte skargą (o wznowienie)”. Według skarżącego, wydane orzeczenie w

zaskarżonej części wyrządziło skarżącemu szkodę, bowiem „doprowadziło do

niemożności wzruszenia orzeczenia stanowiącego podstawę egzekucji świadczenie

nienależnego”. Skarżący nie mógł wzruszyć zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

dostępnych środków prawnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jednym

z

podstawowych

wymogów

formalnych

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji jest m. in.

oznaczenie orzeczenia, od którego skarga została wniesiona (art. 424 5 § 1 pkt 1 k.p.c.).

W konsekwencji do tego właśnie, kwestionowanego w skardze, orzeczenia mają

odnosić się zarzuty świadczące o jego niezgodności z prawem (art. 424 5 § 1 pkt 3

k.p.c.).

Jako orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 424 1 § 2 k.p.c. skarżący

wskazał we wstępnej części skargi prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego z

dnia 24 lutego 2009 r. [sygn. Akt – IX (…)]. Jednocześnie powołał się na przepisy prawa

procesowego (art. 48 § 3 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c.), które mogą odnosić się

jednak do innych orzeczeń, poprzedzających zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu

Okręgowego. W uzasadnieniu skargi stwierdzono bowiem, że wyrokiem z dnia 25

września 2008 r. [sygn. akt I C (…)] Sąd oddalił skargę skarżącego o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 28

grudnia 2006 r. [I C (…)], przy czym w rozpoznaniu skargi o wznowienie brał udział ten

sam sędzia Sądu Rejonowego, który uczestniczył wcześniej w wydaniu nakazu zapłaty z

dnia 19 grudnia 2005 r. [I Nc (…)]. Oznacza to, że zarzuty niezgodności z prawem

kierowane są w istocie wobec innego orzeczenia niż wskazanego we wstępnej części

skargi. W tej sytuacji istnieją usprawiedliwione podstawy do odrzucenia skargi (art. 424 8

§ 1 k.p.c.).