Supreme Court dismisses appeal for failure to identify the correct final judgment in the legal challenge.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint for declaring a final court order inconsistent with the law. The appellant argued that a judge who previously ruled on a retrial request improperly participated in the final decision, citing specific procedural articles. The court rejected this claim because the appellant failed to correctly identify the specific final judgment being challenged, instead directing legal arguments at a prior, non-final ruling.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 424 ust. 1 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 424 ust. 1 § 3 k.p.c.: A complaint for declaring a final court order inconsistent with the law must specifically identify the challenged order and direct legal arguments against that exact decision; failure to do so renders the complaint inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 4/10
POSTANOWIENIE
Dnia 15 kwietnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosław Bączyk
w sprawie ze skargi pozwanego
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Okręgowego w O.
z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt IX Ca (…),
w sprawie ze skargi pozwanego
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem
Sądu Rejonowego w L.
z dnia 28 grudnia 2006 r., sygn. akt I C (…)
w sprawie z powództwa Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W.
przeciwko Z. R.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 15 kwietnia 2010 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Z. R. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 24 lutego 2009 r., w którym uchylony został
wyrok Sądu Rejonowego z dnia 25 września 2008 r. (obejmujący oddalenie skargi Z. R.
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 28 grudnia
2006 r.) i w którym odrzucono wspomnianą skargę. Zaskarżeniem skargą objęta została
ta część zaskarżonego postanowienia, w której odrzucono skargę o wznowienie
postępowania. Skarżący powoływał się na przepis art. 424 1 § 2 k.p.c. i stwierdzał, że
zaskarżone postanowienie z dnia 24 lutego 2009 r. wydane zostało niezgodnie z art. 48
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c. w wyniku „orzekania co do skargi o wznowienie
postępowania przez tego samego sędziego Sądu Rejonowego (...), który wydał
orzeczenie objęte skargą (o wznowienie)”. Według skarżącego, wydane orzeczenie w
zaskarżonej części wyrządziło skarżącemu szkodę, bowiem „doprowadziło do
niemożności wzruszenia orzeczenia stanowiącego podstawę egzekucji świadczenie
nienależnego”. Skarżący nie mógł wzruszyć zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
dostępnych środków prawnych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jednym
z
podstawowych
wymogów
formalnych
skargi
o
stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji jest m. in.
oznaczenie orzeczenia, od którego skarga została wniesiona (art. 424 5 § 1 pkt 1 k.p.c.).
W konsekwencji do tego właśnie, kwestionowanego w skardze, orzeczenia mają
odnosić się zarzuty świadczące o jego niezgodności z prawem (art. 424 5 § 1 pkt 3
k.p.c.).
Jako orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 424 1 § 2 k.p.c. skarżący
wskazał we wstępnej części skargi prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego z
dnia 24 lutego 2009 r. [sygn. Akt – IX (…)]. Jednocześnie powołał się na przepisy prawa
procesowego (art. 48 § 3 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c.), które mogą odnosić się
jednak do innych orzeczeń, poprzedzających zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu
Okręgowego. W uzasadnieniu skargi stwierdzono bowiem, że wyrokiem z dnia 25
września 2008 r. [sygn. akt I C (…)] Sąd oddalił skargę skarżącego o wznowienie
postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 28
grudnia 2006 r. [I C (…)], przy czym w rozpoznaniu skargi o wznowienie brał udział ten
sam sędzia Sądu Rejonowego, który uczestniczył wcześniej w wydaniu nakazu zapłaty z
dnia 19 grudnia 2005 r. [I Nc (…)]. Oznacza to, że zarzuty niezgodności z prawem
kierowane są w istocie wobec innego orzeczenia niż wskazanego we wstępnej części
skargi. W tej sytuacji istnieją usprawiedliwione podstawy do odrzucenia skargi (art. 424 8
§ 1 k.p.c.).