Supreme Court dismisses claim for state liability due to failure to prove impossibility of appealing the final judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiff's claim for state liability, ruling that the lower court's dismissal of the appeal was legally sound. The plaintiff argued that no further legal remedies existed to challenge the final judgment, citing specific civil code articles. The court held that merely stating a remedy is unavailable is insufficient; the plaintiff must demonstrate why specific available means could not have altered the outcome.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A claim for state liability is admissible only if the plaintiff proves that no available legal remedies could have changed the final judgment, requiring a substantive analysis rather than a mere assertion of unavailability.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 35/19 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Dariusz Zawistowski w sprawie ze skargi strony powodowej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T.z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt VIII Ca (…), w sprawie z powództwa P. Spółki Akcyjnej w B.przeciwko I. P.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 listopada 2020 r., odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r. Sąd Okręgowy w T. oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 4 października 2018 r.Od tego wyroku powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, zarzucając naruszenie art. 3851 § 1 zd. 2 k.c. w zw. z art. 58 § 3 k.c. oraz art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim, art. 3851 § 1 zd. 2 k.c. w zw. z art. 58 § 3 k.c. oraz art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim, a także naruszenie art. 3852 k.c. w zw. z art. 3851 § 1 k.c.Skarżąca wskazała, że "nie jest i nie było możliwe wzruszenie wyroku Sądu Okręgowego w T.
Wydział VIII Cywilny Odwoławczy z dnia 20 lutego 2019 r., wydanego w sprawie o sygn. akt: VIII Ca (…), albowiem brak jest podstaw do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a zaskarżone orzeczenie, zgodnie z art. 398 § 1 k.p.c. nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną".Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - pomijając inne ograniczenia - jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Wymaganie to wynika z przyjętego przez prawodawcę założenia, że odpowiedzialność majątkowa Skarbu Państwa przewidziana w art. 77 Konstytucji i art. 4171 § 2 k.c. może wchodzić w grę tylko wtedy, gdy strona poszkodowana uczyniła wszystko co możliwe, aby nie dopuścić do powstania szkody. Obowiązkiem strony jest zatem wykorzystanie wszystkich istniejących w systemie środków prawnych i dopiero ich bezskuteczność lub brak może - w wypadku wystąpienia szkody - uzasadniać odpowiedzialność państwa. Do wymogów konstrukcyjnych skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, od których zależy jej dopuszczalność należy wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
Spełnienie tego wymogu oznacza konieczność przedstawienia przez skarżącego odpowiedniego wywodu prawnego, zawierającego analizę przysługujących środków prawnych i przedstawienie argumentacji, że w konkretnej sprawie żaden z tych środków prawnych nie mógł doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. Ograniczanie się przez skarżącego do stwierdzenia, że zaskarżony wyrok „nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną” i „brak jest podstaw do złożenia skargi o wznowienie postępowania” nie spełnia wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.Z tego względu skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. jw