Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 35/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for failing to prove legal inconsistency with substantive law.

Numero d'incarto IV CNP 35/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the appellant's appeal to declare a lower court judgment inconsistent with the law. The appellant argued that the district court incorrectly determined the statute of limitations date under civil code provisions, but the Supreme Court found this argument unpersuasive. Consequently, the court ruled that the appeal was obviously unfounded and did not meet the high threshold for extraordinary review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4249 k.p.c.; Art. 4171 § 2 k.c.: The Supreme Court must reject an appeal as obviously unfounded if the challenged judgment does not contradict fundamental legal principles or established standards of adjudication.

Parole chiave

Generato dall'IA
extraordinary appeal obviously unfounded statute of limitations legal inconsistency civil procedure code fundamental principles prejudgment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4249 k.p.c.
Ustawodawca przyjął zatem w art. 4249 k.p.c., że Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi oczywiście bezzasadnej.
Art. 4171 § 2 k.c.
Celem tego instrumentu prawnego jest umożliwienie uzyskania prejudykatu pozwalającego na dochodzenie od Skarbu Państwa ewentualnego odszkodowania za szkodę wyrządzoną poprzez wydanie niezgodnego z prawem orzeczenia w ramach wykonywania wymiaru sprawiedliwości (art. 4171 § 2 k.c.).
Art. 92 § 1 k.p.c.
art. 92 § 1 k.p.c. nie został poparty przez skarżącego jakimkolwiek wywodem prawnym.Można wobec tego przyjąć na podstawie samej treści skargi, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, że skarga ta nie może być uwzględniona (por.
Art. 120 § 1 k.c.
Art. 554 k.c.
z art. 554 k.c. oraz art.
Art. 117 § 2 k.c.
oraz art. 117 § 2 k.c., a także z przepisem postępowania tj.
art. 120 § 1 k.c
art. 554 k.c
art. 117 § 2 k.c
oraz art. 117 § 2 k.c., a także z przepisem postępowania tj.
art. 92 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 35/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 9 grudnia 2010 r., w sprawie z powództwa S. Spółki Jawnej L. i M. N. w S.‎przeciwko A. B.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 listopada 2013 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego wpłynęła skarga pozwanego A. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 9 grudnia 2010 r. Skarżący zarzucał niezgodność wyroku z przepisami prawa materialnego tj. art. 120 § 1 k.c. w zw. z art. 554 k.c. oraz art. 117 § 2 k.c., a także z przepisem postępowania tj. art. 92 k.p.c. wskazując, że Sąd Okręgowy bezzasadnie nie uwzględnił podniesionego zarzutu przedawnienia, wskazując samodzielnie kiedy przedawnienie miało nastąpić. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia.

Celem tego instrumentu prawnego jest umożliwienie uzyskania prejudykatu pozwalającego na dochodzenie od Skarbu Państwa ewentualnego odszkodowania za szkodę wyrządzoną poprzez wydanie niezgodnego z prawem orzeczenia w ramach wykonywania wymiaru sprawiedliwości (art. 4171 § 2 k.c.). Wskazana regulacja prawna jest o tyle wyjątkowa, że przełamuje podstawowe zasady rządzące postępowaniem cywilnym, w tym w szczególności skutki prawomocności orzeczenia sądu. Ustawodawca przyjął zatem w art. 4249 k.p.c., że Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi oczywiście bezzasadnej.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, oceny czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem” (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2013 r., I CNP 42/12, niepubl.).Z kolei w odniesieniu do pojęcia „niezgodnego z prawem orzeczenia” użytego w treści art. 4241 § 1 k.p.c., w judykaturze występuje jednolity i ugruntowany pogląd, że chodzi tylko o takie orzeczenia, które są sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami oraz ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2012 r., I CNP 13/12, niepubl., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007/2/35, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007/1/17, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2006 r., I CNP 14/06, niepubl., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2009 r., IV CNP 122/08, niepubl., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08, niepubl.).Skarżący wykazywał sprzeczność zaskarżonego orzeczenia w zasadzie samodzielnie dokonując w sprawie ustalenia terminu wymagalności roszczenia, o którym mowa w art. 120 § 1 k.c. Pozostałe wskazane przez skarżącego przepisy prawa materialnego tj. art. 554 k.c. oraz art. 117 § 2 k.c. mają w świetle argumentacji zawartej w skardze poboczne znaczenie ustępując rozważaniom dotyczącym art. 120 § 1 k.c. Zagadnienie daty wymagalności roszczenia nie jest kwestią jednolicie interpretowaną w orzecznictwie i doktrynie (por. m. in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2012 r., I CSK 104/12, niepubl., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2010 r., IV CSK 173/10, niepubl., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2009 r., II CSK 625/08, publ. w M.

Prawn. 2009/11/578, OSP 2010/4/45). Przyjęcie jednego z tych wariantów nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa.Zarzut niezgodności zaskarżonego orzeczenia z przepisem procesowym tj. art. 92 § 1 k.p.c. nie został poparty przez skarżącego jakimkolwiek wywodem prawnym.Można wobec tego przyjąć na podstawie samej treści skargi, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, że skarga ta nie może być uwzględniona (por. niepublikowane postanowienia SN z dnia 6.02.2009 roku, I BP 20/08, z dnia 26.08.2008 r., III BP 3/08, z dnia 20 czerwca 2007 r., II CNP 74/07, z dnia 22 czerwca 2007 r. , V CNP 81/07).

Mając wszystko powyższe na uwadze, na podstawie art. 4249 k.p.c., należało orzec jak w sentencji postanowienia. es