Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 29/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses creditor's appeal regarding bankruptcy distribution plan as it does not end proceedings.

Numero d'incarto IV CNP 29/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed a creditor's appeal challenging a final ruling on a bankruptcy distribution plan. The creditor argued the lower court was improperly staffed and failed to notify them of the plan, claiming this caused irreparable harm. The court held that rulings on distribution plans do not constitute 'final rulings ending proceedings' under the Civil Procedure Code and that the creditor failed to prove actual damage.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 424 § 1 k.p.c.; Art. 424 § 5 k.p.c.: A ruling on a bankruptcy distribution plan does not end the proceedings and thus is not subject to appeal under Art. 424 § 1 k.p.c., and an appeal is inadmissible if the appellant fails to substantiate actual damage.

Parole chiave

Generato dall'IA
bankruptcy distribution plan final ruling ending proceedings appeal admissibility substantiation of damage creditor rights

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 424 § 1 k.p.c.
Wykazując uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody (art. 424 5 § 1 pkt 4
Art. 424 § 5 k.p.c.
Wykazując uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody (art. 424 5 § 1 pkt 4
Art. 424 § 8 k.p.c.
Wykazując uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody (art. 424 5 § 1 pkt 4
Art. 67 § 3 Prawo upadłościowe
Art. 67 § 3 i art. 69 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia
Art. 69 Prawo upadłościowe
67 § 3 i art. 69 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia
Art. 378 § 1 k.p.c.
art. 378 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 379 pkt 4 k.p.c.
z art. 379 pkt 4 k.p.c. w zw.
Art. 81 § 1 Prawo upadłościowe
art. 81 § 1 i 209 § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia
Art. 209 § 1 Prawo upadłościowe
art. 378 § 1 k.p.c
art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 68

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 29/07

POSTANOWIENIE

Dnia 23 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Żyznowski

w sprawie ze skargi wierzyciela M. K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

Sądu Rejonowego w B. z dnia 5 sierpnia 2005 r.,

w sprawie z wniosku dłużnika Przedsiębiorstwa E. Spółki z o.o.

przy uczestnictwie wierzycieli:

M. K. i in. , o ogłoszenie upadłości,

postanowienia

w B.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 marca 2007 r.,

odrzuca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2004 r. sędzia komisarz odrzucił zarzuty

wierzyciela M. K. przeciwko planowi podziału, a złożone przez niego zażalenie

oddalił Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2005 r. w sprawie sygn. akt

VIII U …/02.

W złożonej skardze wierzyciel M. K. wnosił o stwierdzenie niezgodności z

prawem powyżej powołanego prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z

dnia 5 sierpnia 2005 r. sygn. akt VIII U …/02. Zgłosił także żądanie uchylenia tego

postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 1 grudnia 2004 r.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący M. K. zarzucił obrazę przepisów

postępowania bowiem:

1. Sąd orzekający w pierwszej instancji był nienależycie obsadzony,

którego to uchybienia Sąd odwoławczy nie wziął pod uwagę z urzędu,

2. Wierzyciel M. K. nie został zawiadomiony o planie podziału,

3. Obwieszczenie o planie podziału nie było wywieszone w budynku

sądowym,

Wskazał przepisy prawa z którymi orzeczenie jest niezgodne tj.:

1. Art. 67 § 3 i art. 69 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia

24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe, Tekst jednolity Dz.U. 1991 r.

Nr 118 poz. 512 ze zm.,

2. art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 68

rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r.

- Prawo upadłościowe, Tekst jednolity: Dz.U. 1991 r. Nr 118 poz. 512 ze zm.,

3. art. 81 § 1 i 209 § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia

24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe, Tekst jednolity: Dz.U. 1991

Nr 118 poz. 512 ze zm.

Wykazując uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody (art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c.) wskazał, że wierzyciel wniósł o zmianę planu podziału poprzez wykreślenie z

planu podziału wierzytelności członka zarządu upadłej spółki E. S. Zarzuty

wierzyciela były w jego ocenie zasadne. Gdyby zatem zostały uwzględnione

wierzyciel

byłby

w

większym

zakresie

zaspokojony

w postępowaniu

upadłościowym. Poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia wierzyciel nie został

zaspokojony w postępowaniu upadłościowym w ogóle.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu kończącego

postępowanie w sprawie (art. 4241 § 1 i 2 k.p.c.), wydanego począwszy od dnia

1 września 2004 r. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r.,

I CNP 1/05 i uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 października

2005 r., której nadano moc zasady prawnej). Oznacza to możliwość wniesienia

skargi od prawomocnych wyroków, nakazów zapłaty, postanowień co do istoty

sprawy wydanych w postępowaniu nieprocesowym oraz od postanowień tzw.

formalnych

kończących

postępowanie

w

sprawie.

W judykaturze

zostało

wyjaśnione, że jest to postanowienie, które poprzez uprawomocnienie się trwale

zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty w danej instancji (por. np.

uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1998 r.,

III CZP 44/98, OSNC 1999, nr 5 poz. 87, z dnia 31 maja 2000 r. III CZP 1/00,

OSNC 2001, nr 1 poz. 1 i z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001,

nr 2, poz. 22).

Wychodząc z tego założenia, tj., że pojęcie to obejmuje tylko orzeczenia

kończące postępowanie jako całość poddaną pod osąd (por. np. orzeczenie Sądu

Najwyższego z dnia 14 listopada 1996 r., OSNC 1997, nr 3, poz. 31) od początku

funkcjonowania tego pojęcia w systemie nadzwyczajnych środków zaskarżenia

orzecznictwo opowiada się za ścisłym ujęciem tego terminu (por. np. orzeczenie

Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 1996 r., II CKN 7/96, niepublikowane).

Omawiane pojęcie jest przeciwieństwem wyrażenia „postanowienie nie kończące

postępowania w sprawie” (por. np. art. 359 oraz art. 394 § 1 k.p.c.). Z tego względu

postanowieniami kończącymi w sprawie w rozumieniu art. 424 1 § 1 k.p.c.

nie są orzeczenia rozstrzygające kwestie wpadkowe, tj., kończące postępowania

pomocnicze,

lub

zamykające

fragment,

bądź

pewną

fazę

postępowania.

Postępowanie w przedmiocie podziału funduszy masy upadłościowej zmierza do

urzeczywistnienia podstawowego celu postępowania upadłościowego jakim jest

równomierne zaspokojenie wierzycieli. Plan podziału zawiera tabelaryczne

uporządkowanie owego podziału według określonych przez prawo zasad.

Przyjmując, że plan w znaczeniu orzeczenia wydaje sędzia komisarz, to zarówno

jego w tym przedmiocie czynności, jak i właściwego sądu rejonowego (at. 77 pr.

upadłościowego) nie są orzeczeniami kończącymi w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c.

– postępowanie w sprawie.

Nadto wskazać należy, co trafnie podniesiono w literaturze i wyjaśniono

w judykaturze (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP

13/05 OSNC 2006, Nr 6, poz. 110) omawiana skarga przysługuje tylko wtedy, gdy

przez

wydanie orzeczenia stronie została wyrządzona szkoda. Właśnie z tego

względu wśród jej konstrukcyjnych wymagań przewidziany został obowiązek

uprawdopodobnienia jej wyrządzenia (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Przesłanką

dopuszczalności omawianej skargi jest istnienie szkody w chwili wnoszenia skargi,

a nie możliwość jej wystąpienia w przyszłości (por. także post. Sądu Najwyższego

z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05 – OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141).

Uprawdopodobnienie nastąpi zatem wtedy, gdy strona tak uzasadni swoje

twierdzenie, że będzie można uznać, iż jest ono prawdziwe. W rozpoznawanej

skardze skarżący nie uprawdopodobnił szkody w wymagany w ustawie sposób.

Brak spełnienia tego wymagania prowadzi także do odrzucenia skargi a limine.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.

bez rozważania innych – o charakterze nieusuwalnym – braków wniesionej skargi.

jz