Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 191/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final ruling due to lack of specified legal grounds and harm.

Numero d'incarto IV CNP 191/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appeal filed by spouses R. and F. against the final rejection of their retrial request. The appellants argued that new cadastral maps should have been used in the boundary dispute, but the lower courts ruled these documents were available before the final decision and did not affect the outcome. The court rejected the appeal because it failed to meet strict statutory requirements, specifically lacking a detailed legal argument on violated fundamental rights and failing to prove specific, actual harm caused by the final judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 424 § 1 k.p.c.; Art. 424 § 5 k.p.c.: An appeal for invalidation of a final judgment is admissible only if it contains a separate, legally sound argument demonstrating a violation of fundamental legal principles or constitutional freedoms, and proves that the final judgment caused specific, actual damage.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for invalidation final judgment boundary dispute retrial request cadastral maps procedural law specific harm

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 424 § 1 k.p.c.
nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
Art. 424 § 5 k.p.c.
nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
Art. 424 § 5 k.p.c. in fine
nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
Art. 424 § 11 k.p.c.
nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
art. 403 § 2 k.p.c
wznowienie nie została oparta na powołanej podstawie określonej w art. 403 § 2
art. 4241 § 1 k.p.c
nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
art. 4241 § 2 k.p.c
przewidziany w art. 4241 § 2 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
prawnych nie jest możliwe" (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
art. 4248 § 1 k.p.c
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 191/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi uczestników postępowania R.W. i F.W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Rejonowego w K.

z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

w sprawie z wniosku Zarządu Dróg Wojewódzkich

przy uczestnictwie R.W., F.W., K.W., A.D., B.P. i A.P.

o rozgraniczenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 grudnia 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2006 r. Sąd Rejonowy w K. oddalił skargę

uczestników R. i F. małżonków W. o wznowienie postępowania rozgraniczeniowego

zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia 1

grudnia 2004 r. Podniósł, iż nie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania,

skoro skarżący o istnieniu przedmiotowych map katastralnych mających stanowić

podstawę wznowienia dowiedzieli się jeszcze przed wydaniem postanowienia

o rozgraniczeniu z dnia 1 grudnia 2004 r.

W

wyniku

środka

odwoławczego

tych

uczestników

-

nazwanego

„zażaleniem", Sąd Okręgowy w G. na posiedzeniu niejawnym zmienił zaskarżone

postanowienie w ten sposób, że odrzucił skargę o wznowienie postępowania.

Podniósł, że środki dowodowe w postaci wskazanych map katastralnych mogły być

wykorzystane przez skarżących w postępowaniu prawomocnie zakończonym, a

więc nie były to dowody, z których zainteresowani nie mogli skorzystać przed

wydaniem przez Sąd Rejonowy w K. postanowienia o rozgraniczeniu., a ponadto

nie miały wpływu na wynik tego postępowania W rezultacie uznał, że skarga o

wznowienie nie została oparta na powołanej podstawie określonej w art. 403 § 2

k.p.c.

Pełnomocnik R. i F. małżonków W. wniósł skargę „o stwierdzenie

niezgodności z prawem postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 21 grudnia

2006 r. zmienionego postanowieniem Sądu Okręgowego w G. z dnia 13 czerwca

2007 r." Wskazał, że „od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 21 grudnia 2006

r., uczestnicy wnieśli zażalenie, które zostało rozpoznane przez Sąd Okręgowy w

G. w dniu 13 czerwca 2007 r.... w ten sposób, .... iż skarga uczestników o

wznowienie została prawomocnie odrzucona. Od postanowienia Sądu Okręgowego

w G. nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W związku z tym, wnoszę o

stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia szczegółowo opisanego wyżej z

prawem i uchylenie w całości obu postanowień ..."

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Pomimo niejasności w oznaczeniu orzeczenia, od którego skarga została

wniesiona w świetle przedstawionych twierdzeń skarżącego trzeba przyjąć,

że zaskarżył on skargą orzeczenie sądu pierwszej instancji. Tymczasem skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przysługuje od

prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie

w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana

lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych

nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Jest więc co do zasady

niedopuszczalna, jeżeli w sprawie strona miała możliwość zaskarżyć orzeczenie,

skargą kasacyjną, skargą o wznowienie postępowania lub mogła skorzystać

z innego środka np. o uchylenie lub zmianę stwierdzenia nabycia spadku, czy

z wniosku o przywrócenie terminu. Z unormowania tego także wynika, że skarga

jest niedopuszczalna od orzeczenia sądu pierwszej instancji jeżeli w wyniku

wniesionego środka odwoławczego straciło byt prawny tj. uległo uchyleniu lub - jak

w omawianym wypadku - całkowitej zmianie. Orzeczenie takie bowiem nigdy nawet w części – nie uprawomocniło się.

Od przedstawionego unormowania ustawodawca wprowadził wyjątek

przewidziany w art. 4241 § 2 k.p.c. Na podstawie tej regulacji, skarga przysługuje

od prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, wydanego

przez sąd pierwszej lub drugiej instancji naruszającego podstawowe zasady

porządku prawnego, konstytucyjne wolności lub prawa człowieka, chociaż strony

nie skorzystały z przysługujących im środków, pod warunkiem, że jego uchylenie

lub zmiana w innym postępowaniu nie jest już dopuszczalna.

Niezgodność z prawem wynikająca z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka to

przesłanka ogólna, a więc wymaga doprecyzowania w praktyce orzeczniczej

i piśmiennictwie. Występuje

wtedy,

gdy został naruszony przepis mający

podstawowe znaczenie dla funkcjonowania demokratycznego państwa, bądź

normujący ujęte w rozdziale drugim Konstytucji wolności oraz prawa człowieka

i obywatela. Ze względu jednak na wyjątkowość omawianego unormowania,

wyartykułowanie tej przesłanki jest także elementem konstrukcyjnym skargi.

Ustawodawca w przeciwieństwie do innych wymagań tego nadzwyczajnego

i wysoce sformalizowanego środka zawartych w pozostałych punktach art. 424 5

k.p.c., w przepisie art. 4245 pkt 5 in fine k.p.c. nałożył na skarżącego obowiązek nie

tylko przedstawienia ale i wykazania, że występuje ten wyjątkowy wypadek

uzasadniający jego wniesienie .

Spełnienie zatem wymagania, określonego w art. 424 5 § 1 pkt 5 in fine k.p.c.

polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej, poprawnej jurydyczne argumentacji

przedstawiającej jakie podstawowe zasady porządku prawnego, lub konstytucyjne

wolności albo prawa człowieka zaskarżone prawomocne orzeczenie narusza

i wskazaniu na czym polegała obraza przepisów (przepisu) mających podstawowe

znaczenie dla ich ochrony. Tego elementu konstrukcyjnego skarga nie zawiera.

Skarga jest nie tylko środkiem nowym, ale - jak podkreślono w literaturze wyjątkowym w skali europejskiej. Zasadą bowiem jest, że prawomocność, tworzy

nowy stan prawny pomiędzy stronami, jak też sanuje wszelkie ewentualne

naruszenia prawa, którymi orzeczenie ewentualnie jest dotknięte. Z tego względu

wszystkie jej wymagania konstrukcyjne określone w art. 424 5 § 1 k.p.c. należy

interpretować ściśle. Do nich należy uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia którego dotyczy (pkt 4). Uwzględnienie

bowiem skargi i stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie jest niezgodne z prawem,

ma charakter prejudykatu, gdyż stwarza możliwość dochodzenia od państwa

odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez jego wydanie. Spełnienie tego

wymagania polega na wskazaniu rodzaju i rozmiaru szkody. Wywód ten powinien

także zawierać informację dotyczącą czasu jej powstania i określać związek

przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem. Nie jest spełnieniem

tego wymagania odwołanie się do szkody niesprecyzowanej, hipotetycznej, czy też

mogącej powstać w przyszłości (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006 nr 1, poz. 16, z dnia 31 stycznia

2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006. nr 7-8, poz. 141 i z dnia 27 października

2005 r., V CNP 28/05 niepublikowane). W skardze odwołano się do szkody nie

sprecyzowanej i mogącej powstać w przyszłości a więc i nie spełnia tego

wymagania.

Kolejnym elementem konstrukcyjnym, którego skarga nie zawiera jest

„wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie jest możliwe" (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). W judykaturze ukształtowany

jest pogląd, że aby je spełnić nie wystarczy wskazać, że od zaskarżonego

orzeczenia nie przysługuje żaden środek zaskarżenia.. Należy w tym zakresie

przedstawić wyczerpujący wywód i oprzeć go na przekonywującym uzasadnieniu

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,

OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Należało zatem wykazywać - gdyby założyć,

że zaskarżono także postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 13 czerwca

2007 r., iż od tego orzeczenia nie przysługiwała skarga kasacyjna, zażalenie, bądź

inne środki i dlaczego.

Na marginesie trzeba zauważyć orzeczenie zaskarżone skargą można

uchylić na zasadzie całkowitego wyjątku określonego w art. 424 11 § 3 k.p.c.,

tj. jeżeli sprawa ze względu na osobę lub przedmiot nie podlegała orzecznictwu

sądów chwili orzekania.

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).