Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 121/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against final ruling rejecting correction of court order name. Appeal lacks required legal grounds citation under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CNP 121/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal challenging a final order that rejected a request to correct the name on a payment order. The defendant argued the lower court's decision was legally inconsistent, but the court held that such an order is not a final judgment subject to appeal. Furthermore, the appeal failed to cite the specific legal grounds required by the Civil Procedure Code, rendering it inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An order correcting a previous judgment is not a final judgment and cannot be appealed; additionally, an appeal must cite the specific legal provisions violated, not merely the law allegedly breached.

Parole chiave

Generato dall'IA
final judgment appeal court order correction legal grounds citation inadmissible appeal Civil Procedure Code payment order name procedural requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4241 § 1 k.p.c.
Stosownie do art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności
art. 4245 § 1 k.p.c.
przewidzianych przez art. 4245 § 1 k.p.c. (art.
art. 4248 § 1 k.p.c.
przewidzianych przez art. 4245 § 1 k.p.c. (art. 4248 § 1 k.p.c.). Nie zawiera ona
art. 4241 § 1 k.p.c
Stosownie do art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 392 § 1 k.p.c
I CZ 60/00, niepubl., dotyczące art. 392 § 1 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
przewidzianych przez art. 4245 § 1 k.p.c. (art. 4248 § 1 k.p.c.). Nie zawiera ona
art. 4245 § 1 k.p.c
przewidzianych przez art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c
bowiem przytoczenia jej podstaw (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2000 r., I CZ 60/00, niepubl.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 121/06

POSTANOWIENIE

Dnia 17 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w B.

z dnia 23 września 2005 r.,

w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Usługowo - Handlowego

B. Spółki z o.o. w S.

przeciwko Zakładowi Inżynierii Wodno - Ściekowej Z. L. i J. H. Spółce Jawnej w C.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 stycznia 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pozwany - Zakład Inżynierii Wodno-Ściekowej Z. L. i J. H. Spółka Jawna w

sprawie wytoczonej przeciwko niemu przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowo – Handlowe B. Spółka z o. o. w S. o zapłatę, wniósł o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w B. z

dnia 23 września 2005 r., oddalającego zażalenie pozwanego na postanowienie

Sądu Rejonowego w B. z dnia 24 maja 2005 r., którym w nakazie zapłaty wydanym

przeciwko pozwanemu sprostowano oznaczenie pozwanego w ten sposób, że w

miejsce „Zakład Inżynierii Wodno-Ściekowej Z. L. i J. H. Spółka Jawna w C.”

wpisano „Zakład Inżynierii Wodno-Ściekowej Ze. L. i Je. H. Spółka Jawna w C”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia sądu przysługuje od prawomocnego

orzeczenia

sądu

drugiej

instancji

kończącego

postępowanie

w

sprawie.

Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie sądu

pierwszej instancji w przedmiocie sprostowania orzeczenia wydanego przez ten

sąd nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu

art. 4241 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2000 r.,

I CZ 60/00, niepubl., dotyczące art. 392 § 1 k.p.c. w brzmieniu wówczas

obowiązującym). Na postanowienie takie skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje i na podstawie art. 4248 § 1

k.p.c. podlega odrzuceniu.

Należy zauważyć, ze postanowienie o sprostowaniu orzeczenia sądu nie ma

bytu samoistnego. Rezultatem sprostowania orzeczenia jest nadanie mu treści

wynikającej z postanowienia o sprostowaniu. Jeżeli takie orzeczenie jest niezgodne

z prawem, to służy od niego skarga o stwierdzenie tej niezgodności.

Gdyby nawet skarga wniesiona przez pozwanego była dopuszczalna, to i tak

podlegałaby

odrzuceniu

dlatego,

że

nie

spełnia

wszystkich

wymagań

przewidzianych przez art. 4245 § 1 k.p.c. (art. 4248 § 1 k.p.c.). Nie zawiera ona

bowiem przytoczenia jej podstaw (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.). W skardze jest

wskazany przepis prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

co stanowi konieczny element skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, przewidziany w art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c. Jest to

jednakże element skargi różny od przytoczenia podstaw skargi (art. 424 5 § 1 pkt 2

k.p.c.). Przepis prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne może być

tym przepisem, którego naruszenie stanowi podstawę skargi, ale nie zawsze musi

tak być.

Z wymienionych względów należało postanowić, jak w sentencji.

db