Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 115/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance due to procedural defects and lack of concrete damage.

Numero d'incarto IV CNP 115/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against a final judgment ordering payment, citing multiple procedural violations. The appellant failed to specify the exact legal provision violated and did not demonstrate that other remedies were exhausted. Furthermore, the court rejected the claim of financial loss as hypothetical rather than concrete and actual.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for non-compliance with the law is inadmissible if it fails to cite the specific legal provision violated, does not prove the exhaustion of other remedies, or relies on hypothetical rather than concrete financial damage.

Parole chiave

Generato dall'IA
complaint for non-compliance procedural defects exhaustion of remedies concrete financial damage hypothetical loss civil procedure code final judgment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4245 § 1 k.p.c.
zadość wymaganiu przewidzianemu w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c.
podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 1 i 2 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności
art. 4245 pkt 3, 4 i 5 k.p.c.
zadość wymaganiu przewidzianemu w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4241 § 1 i 2 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
zadość wymaganiu przewidzianemu w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07
postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07,
postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06
postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06,
postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05
oraz postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).
postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05
postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05
postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05
postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz.
postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05
110 oraz postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006,
postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01
V CNP 8/07
postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07,
I CNP 12/06
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific law and prove retrial impossibility.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 115/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w […]

z dnia 17 czerwca 2010 r., w sprawie z powództwa E. – O. Spółki Akcyjnej z

siedzibą w […]

przeciwko M. L.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 marca 2011 r.,

I. odrzuca skargę;

II. oddala

wniosek

strony powodowej o

kosztów postępowania ze skargi.

zasądzenie

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

pozwanego M. L. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 13 maja 2009 r., którym

uwzględnione zostało powództwo E.-O. Spółki Akcyjnej o zapłatę.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu pierwszej oraz drugiej instancji, wskazując jako jej podstawę naruszenie

art. 57 Prawa energetycznego, pozwany podniósł, że wykonanie zaskarżonych

orzeczeń spowoduje w jego sytuacji oraz jego rodziny „powstanie szkody wobec

obciążenia i wyegzekwowania zasądzonych kwot”.

W odpowiedzi na skargę strona powodowa wniosła o odmowę przyjęcia

skargi do rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów

postępowania ze skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

została wniesiona przed zmianą przepisów dotyczących tego środka procesowego

wynikającą z ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny,

ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe

i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie z dniem 25 września

2010 r. Wobec braku w tej ustawie przepisów międzyczasowych w sprawie

znajdowały zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu

nadanym tą ustawą.

Zgodnie z art. 4241 § 1 i 2 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje stronie wyłącznie od wyroku

kończącego postępowanie w sprawie i to zarówno, gdy chodzi o wyrok sądu

odwoławczego, jak i wyrok sądu pierwszej instancji, który może być skutecznie

zaskarżony jedynie w wypadkach wyjątkowych. Zważywszy, że pozwany

skorzystał z możliwości zaskarżenia apelacją wyroku Sądu pierwszej instancji,

którą Sąd odwoławczy merytorycznie rozpoznał i oddalił wyrokiem z dnia

17 czerwca 2010 r., jedynie ten wyrok mógł być uznany za kończący postępowanie

w sprawie w rozumieniu wskazanego przepisu. W zakresie zatem, w jakim

skarga dotyczy wyroku Sądu pierwszej instancji jest ona niedopuszczalna.

W

odniesieniu

do

orzeczenia

Sądu

odwoławczego

skarga

jest

niedopuszczalna ze względu na nieusuwalne braki w zakresie zasadniczych

elementów konstrukcyjnych, o których mowa w art. 424 5 pkt 3, 4 i 5 k.p.c.

Każdy tego

rodzaju

brak

stanowi

samodzielną

i

wystarczającą

podstawę

odrzucenia skargi (por. np. postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07,

niepubl.).

W skardze nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżony skargą

wyrok jest, zdaniem pozwanego, niezgodny (art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Przytoczenie podstaw skargi nie jest równoznaczne ze spełnieniem tego

obowiązku i nie może go zastąpić. Oba te wymagania są wyraźnie przez

ustawodawcę odróżniane, a zatem muszą być spełnione w sposób niezależny

i odrębny (por. m.in. postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06,

niepubl. oraz postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).

Skarga nie spełnia ponadto wymagania określonego w art. 424 5 § 1

pkt 5 k.p.c. Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden

z nieodzownych

elementów

tego

szczególnego

środka

procesowego.

Pozwany ograniczył się w tym zakresie jedynie do ogólnikowego stwierdzenia,

że brak było możliwości zmiany bądź uchylenia zaskarżonych orzeczeń w drodze

innych środków prawnych, a skarga spełnia wymagania przewidziane we

wskazanym przepisie. Na skarżącym spoczywał obowiązek przeanalizowania

poszczególnych

przewidzianych prawem środków procesowych, które mogłyby

ewentualnie wchodzić w rachubę przy wzruszeniu wyroku Sądu odwoławczego

i przedstawienia w tym zakresie szczegółowych wniosków. Konieczne zatem było

przeprowadzenie

stosownego

jurydycznego

wywodu,

który

świadczyłby

o niemożności wzruszenia tego orzeczenia w drodze innych środków prawnych

(por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC

2006, nr 1, poz. 17 oraz postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP

23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Skarga

dotknięta

jest

jeszcze

jedną

istotną

wadą.

Pozwany

nie

uprawdopodobnił, iż na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia została mu

wyrządzona skonkretyzowana szkoda majątkowa, o której mowa w art. 4241 § 1

k.p.c. Nieskutecznie skarżący powołał się na szkodę w zakresie, w jakim

powstała jedynie możliwość jej powstania w przyszłości. Pozwany nie wykazał,

że zasądzona od niego kwota została już uiszczona bądź też wyegzekwowana

w drodze postępowania egzekucyjnego. Nie można w tej sytuacji mówić o szkodzie

wymiernej i rzeczywistej, która wystąpiła już w majątku skarżącego, lecz o szkodzie

mającej jedynie charakter przyszły bądź hipotetyczny. Zgodnie z utrwalonym

stanowiskiem judykatury, powołanie się na tego rodzaju postać szkody nie czyni

zadość wymaganiu przewidzianemu w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Na skarżącym

spoczywał obowiązek uprawdopodobnienia, że poniósł on konkretny uszczerbek

majątkowy nie zaś uszczerbek, który mógłby wystąpić w przyszłości (por. m.in.

postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz.

110 oraz postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006,

nr 7-8, poz. 141).

Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na

podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania ze skargi ulegał oddaleniu

wobec tego, że powód wiązał go wyłącznie z wnioskiem o odmowę przyjęcia

skargi do rozpoznania oraz zgłoszonym na wypadek jego nieuwzględnienia

wnioskiem o jej oddalenie (por. postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2002 r.,

III CKN 563/01, niepubl.).

jz