Supreme Court dismisses appeal for non-compliance due to procedural defects and lack of concrete damage.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's appeal against a final judgment ordering payment, citing multiple procedural violations. The appellant failed to specify the exact legal provision violated and did not demonstrate that other remedies were exhausted. Furthermore, the court rejected the claim of financial loss as hypothetical rather than concrete and actual.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for non-compliance with the law is inadmissible if it fails to cite the specific legal provision violated, does not prove the exhaustion of other remedies, or relies on hypothetical rather than concrete financial damage.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 115/10
POSTANOWIENIE
Dnia 29 marca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie ze skargi pozwanego
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w […]
z dnia 17 czerwca 2010 r., w sprawie z powództwa E. – O. Spółki Akcyjnej z
siedzibą w […]
przeciwko M. L.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 29 marca 2011 r.,
I. odrzuca skargę;
II. oddala
wniosek
strony powodowej o
kosztów postępowania ze skargi.
zasądzenie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację
pozwanego M. L. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 13 maja 2009 r., którym
uwzględnione zostało powództwo E.-O. Spółki Akcyjnej o zapłatę.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu pierwszej oraz drugiej instancji, wskazując jako jej podstawę naruszenie
art. 57 Prawa energetycznego, pozwany podniósł, że wykonanie zaskarżonych
orzeczeń spowoduje w jego sytuacji oraz jego rodziny „powstanie szkody wobec
obciążenia i wyegzekwowania zasądzonych kwot”.
W odpowiedzi na skargę strona powodowa wniosła o odmowę przyjęcia
skargi do rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów
postępowania ze skargi.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
została wniesiona przed zmianą przepisów dotyczących tego środka procesowego
wynikającą z ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny,
ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe
i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie z dniem 25 września
2010 r. Wobec braku w tej ustawie przepisów międzyczasowych w sprawie
znajdowały zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu
nadanym tą ustawą.
Zgodnie z art. 4241 § 1 i 2 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje stronie wyłącznie od wyroku
kończącego postępowanie w sprawie i to zarówno, gdy chodzi o wyrok sądu
odwoławczego, jak i wyrok sądu pierwszej instancji, który może być skutecznie
zaskarżony jedynie w wypadkach wyjątkowych. Zważywszy, że pozwany
skorzystał z możliwości zaskarżenia apelacją wyroku Sądu pierwszej instancji,
którą Sąd odwoławczy merytorycznie rozpoznał i oddalił wyrokiem z dnia
17 czerwca 2010 r., jedynie ten wyrok mógł być uznany za kończący postępowanie
w sprawie w rozumieniu wskazanego przepisu. W zakresie zatem, w jakim
skarga dotyczy wyroku Sądu pierwszej instancji jest ona niedopuszczalna.
W
odniesieniu
do
orzeczenia
Sądu
odwoławczego
skarga
jest
niedopuszczalna ze względu na nieusuwalne braki w zakresie zasadniczych
elementów konstrukcyjnych, o których mowa w art. 424 5 pkt 3, 4 i 5 k.p.c.
Każdy tego
rodzaju
brak
stanowi
samodzielną
i
wystarczającą
podstawę
odrzucenia skargi (por. np. postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07,
niepubl.).
W skardze nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżony skargą
wyrok jest, zdaniem pozwanego, niezgodny (art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Przytoczenie podstaw skargi nie jest równoznaczne ze spełnieniem tego
obowiązku i nie może go zastąpić. Oba te wymagania są wyraźnie przez
ustawodawcę odróżniane, a zatem muszą być spełnione w sposób niezależny
i odrębny (por. m.in. postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06,
niepubl. oraz postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).
Skarga nie spełnia ponadto wymagania określonego w art. 424 5 § 1
pkt 5 k.p.c. Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze
innych środków prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden
z nieodzownych
elementów
tego
szczególnego
środka
procesowego.
Pozwany ograniczył się w tym zakresie jedynie do ogólnikowego stwierdzenia,
że brak było możliwości zmiany bądź uchylenia zaskarżonych orzeczeń w drodze
innych środków prawnych, a skarga spełnia wymagania przewidziane we
wskazanym przepisie. Na skarżącym spoczywał obowiązek przeanalizowania
poszczególnych
przewidzianych prawem środków procesowych, które mogłyby
ewentualnie wchodzić w rachubę przy wzruszeniu wyroku Sądu odwoławczego
i przedstawienia w tym zakresie szczegółowych wniosków. Konieczne zatem było
przeprowadzenie
stosownego
jurydycznego
wywodu,
który
świadczyłby
o niemożności wzruszenia tego orzeczenia w drodze innych środków prawnych
(por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC
2006, nr 1, poz. 17 oraz postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP
23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Skarga
dotknięta
jest
jeszcze
jedną
istotną
wadą.
Pozwany
nie
uprawdopodobnił, iż na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia została mu
wyrządzona skonkretyzowana szkoda majątkowa, o której mowa w art. 4241 § 1
k.p.c. Nieskutecznie skarżący powołał się na szkodę w zakresie, w jakim
powstała jedynie możliwość jej powstania w przyszłości. Pozwany nie wykazał,
że zasądzona od niego kwota została już uiszczona bądź też wyegzekwowana
w drodze postępowania egzekucyjnego. Nie można w tej sytuacji mówić o szkodzie
wymiernej i rzeczywistej, która wystąpiła już w majątku skarżącego, lecz o szkodzie
mającej jedynie charakter przyszły bądź hipotetyczny. Zgodnie z utrwalonym
stanowiskiem judykatury, powołanie się na tego rodzaju postać szkody nie czyni
zadość wymaganiu przewidzianemu w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Na skarżącym
spoczywał obowiązek uprawdopodobnienia, że poniósł on konkretny uszczerbek
majątkowy nie zaś uszczerbek, który mógłby wystąpić w przyszłości (por. m.in.
postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz.
110 oraz postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006,
nr 7-8, poz. 141).
Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na
podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania ze skargi ulegał oddaleniu
wobec tego, że powód wiązał go wyłącznie z wnioskiem o odmowę przyjęcia
skargi do rozpoznania oraz zgłoszonym na wypadek jego nieuwzględnienia
wnioskiem o jej oddalenie (por. postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2002 r.,
III CKN 563/01, niepubl.).
jz