Supreme Court rules annual bonus base excludes salary paid during disciplinary suspension of prosecutor.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court ruled that salary paid during a prosecutor's disciplinary suspension does not count toward the annual bonus base. The lower court had incorrectly applied regulations regarding unpaid leave to this specific suspension scenario. The court distinguished suspension from statutory leave, noting the prosecutor remained on duty and available for calls.
Regesto Legislator
Generato dall'IAUstawa z dnia 10 lipca 1985 r. o rocznych nagrodach z zakładowego funduszu nagród; Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1986 r. Wynagrodzenie wypłacone za okres zawieszenia prokuratora w czynnościach nie zalicza się do podstawy ustalenia wysokości rocznej nagrody z zakładowego funduszu nagród.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Uchwała z dnie 20 sierpnia 1997 r.
III ZP 30/97
Przewodniczący Prezes SN: Jan Wasilewski, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Maria
Mańkowska (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Iwony
Kaszczyszyn, w sprawie z powództwa Leszka J. przeciwko Prokuraturze Wojewódzkiej
w K. o nagrodę z zakładowego funduszu nagród, po rozpoznaniu na posiedzeniu
jawnym dnia 20 sierpnia 1997 r. zagadnienia prawnego przekazanego przez Sąd
Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach postanowieniem z dnia
7 maja 1997 r. [...] do rozstrzygnięcia w trybie art. 390 § 1 KPC
Czy do podstawy do ustalenia wysokości przysługującej prokuratorowi nagrody z
zakładowego funduszu nagród, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca
1985 r. o rocznych nagrodach z zakładowego funduszu nagród w państwowych
jednostkach organizacyjnych nie będących przedsiębiorstwami państwowymi (Dz. U. Nr
32, poz. 141), zalicza się wynagrodzenie wypłacone za okres zawieszenia prokuratora
w czynnościach ?
p o d j ą ł następującą uchwałę:
Do podstawy ustalenia wysokości rocznej nagrody z zakładowego funduszu nagród nie zalicza się wynagrodzenia wypłaconego prokuratorowi za okres
zawieszenia w czynnościach.
Uzasadnienie
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach, postanowieniem z dnia 7 maja 1997 r. wydanym na podstawie art. 390 § 1 KPC, przedstawił
Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia wyżej sformułowane pytanie prawne. Sąd
Wojewódzki ustalił, że powód był zawieszony w czynnościach prokuratora Prokuratury
Wojewódzkiej w Kielcach w okresie od 6 marca do 24 maja 1993 r. w związku z
toczącym się postępowaniem dyscyplinarnym, które zakończyło się uniewinnieniem
powoda od popełnienia zarzucanego mu przewinienia służbowego. Wynagrodzenie
otrzymane przez powoda w okresie zawieszenia go w czynnościach nie zostało
zaliczone do podstawy ustalenia wysokości nagrody z zakładowego funduszu nagród
pomimo, że wynagrodzenie takie otrzymywał stosownie do art. 51 ust. 2 ustawy z dnia
20 czerwca 1985 o Prokuraturze (Dz. U. z 1991 r. Nr 25, poz. 103 ze zm.) oraz art. 12
ust. 3 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U.
Nr 31, poz. 214 ze zm.).
Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Kielcach uwzględnił powództwo powołując przepis §
2 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1986 r. w sprawie rocznych
nagród z zakładowego funduszu nagród w uspołecznionych zakładach pracy nie
będących państwowymi jednostkami organizacyjnymi oraz w sprawie niektórych
wynagrodzeń i świadczeń za okres efektywnie nie przepracowany stanowiących podstawę ustalenia wysokości nagrody (Dz. U. Nr 5, poz. 29), zgodnie z którym do podstawy
do ustalenia wysokości rocznej nagrody z zakładowego funduszu nagród zalicza się
również wynagrodzenie za czas efektywnie nie przepracowany w związku ze
zwolnieniem od pracy na podstawie przepisów o zwolnieniu od pracy, jeżeli przepisy te
przewidują wypłatę wynagrodzenia za czas tych zwolnień. Skoro art. 12 ust. 3 ustawy z
dnia 16 września 1982 r. stanowi, iż urzędnik państwowy w okresie zawieszenia
zachowuje prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń przysługujących na podstawie
stosunku pracy, to brak jest podstaw do nieuwzględnienia wynagrodzenia wypłaconego
powodowi w okresie zawieszenia w czynnościach przy ustalaniu wysokości
przysługującej mu nagrody.
Przy rozpoznawaniu apelacji strony pozwanej Sąd Wojewódzki podzielił pogląd,
że powód nabył prawo do nagrody z zakładowego funduszu nagród w pełnej wysokości
stosownie do treści art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 16 września 1982 r. oraz art. 4 ust. 1
ustawy z dnia 10 lipca 1985 r. o rocznych nagrodach z zakładowego funduszu nagród w
państwowych jednostkach organizacyjnych nie będących przedsiębiorstwami
państwowymi (Dz. U. Nr 32, poz. 141), gdyż nie zaszły okoliczności wymienione w art. 2
i 3 tego przepisu.
Jednakże przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 1985 r. przewiduje, że
podstawę taką stanowią wynagrodzenia za czas efektywnie przepracowany. Wyjątek od
tego unormowania zawiera wprawdzie § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17
lutego 1986 r. ale Sąd Wojewódzki dostrzegł równocześnie, że zawieszenie w
czynnościach nie jest zwolnieniem od pracy w rozumieniu przepisów o zwolnieniach od
pracy, aczkolwiek również jego skutkiem jest nieświadczenie pracy z zachowaniem
prawa do wynagrodzenia. Zdaniem Sądu art. 12 ust. 3 ustawy o pracownikach urzędów
państwowych również nie stanowi podstawy do zachowania prawa do spornego
świadczenia. Zawieszenie w czynnościach w trakcie postępowania dyscyplinarnego,
które zakończyło się uniewinnieniem powoda, może być jednak uznane za niesłuszne i
to nasunęło poważną wątpliwość Sądu, czy nie występuje w opisanym zakresie luka w
przepisach prawa, uzasadniająca zastosowanie do stanu faktycznego sprawy - w
drodze analogii - przepisu § 2 ust. 4 rozporządzenia z 17 lutego 1986 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W orzecznictwie Sądu Najwyższego, co trafnie przytoczył Sąd drugiej instancji w
uzasadnieniu pytania prawnego, wielokrotnie podkreślano,że przepisy płacowe winny
być stosowane ściśle. Nie można stosować ich interpretacji zwężającej ani rozszerzającej, a także wykładni tworzącej uprawnienia płacowe na podstawie zasad
słuszności bądź współżycia społecznego. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest
prawo prokuratora do nagrody z zakładowego funduszu nagród w 1993 roku w pełnej
wysokości, mimo że w roku tym był zawieszony w czynnościach przez okres około dwu i
pół miesiąca. Art. 51 ust. 2 i art. 118 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze
(jednolity tekst: Dz. U. z 1991 r. Nr 25, poz. 103 ze zm.) stanowią, że prokuratorowi
przysługuje wynagrodzenie za usprawiedliwione niewykonywanie czynności, a w
sprawach nie uregulowanych w tej ustawie stosuje się do prokuratorów odpowiednio
przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.
U. Nr 31, poz. 214 ze zm.). Art. 12 ust. 3 w związku z ust. 1 ostatnio wymienionej
ustawy stwierdza, że w okresie zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych
urzędnik państwowy zachowuje prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń
przysługujących ze stosunku pracy. Bezsporne jest w sprawie, że powodowi zostało
wypłacone wynagrodzenie za okres zawieszenia w czynnościach. Natomiast pochodną
wynagrodzenia wypłaconego urzędnikowi państwowemu w ciągu całego roku jest
roczna nagroda z zakładowego funduszu nagród. Prawo do tej nagrody, sposób jej
obliczania i zasady wypłaty regulują przepisy ustawy z dnia 10 lipca 1985 r. o rocznych
nagrodach z zakładowego funduszu nagród w państwowych jednostkach
organizacyjnych nie będących przedsiębiorstwami państwowymi (Dz. U. Nr 32, poz. 141
ze zm.) oraz wydane na podstawie jej art. 1 ust. 3 i art. 10 ust. 3 rozporządzenie Rady
Ministrów z dnia 17 lutego 1986 r. w sprawie rocznych nagród z zakładowego funduszu
nagród w uspołecznionych zakładach pracy nie będących państwowymi jednostkami
organizacyjnymi oraz w sprawie niektórych wynagrodzeń i świadczeń za czas
efektywnie nie przepracowany, stanowiących podstawę ustalenia wysokości nagrody
(Dz. U. Nr 5, poz. 29). Ustawa z dnia 10 lipca 1985 r. wprowadza zasadę, że nagrodę w
pełnej wysokości przyznaje się za nienaganną i sumienną pracę oraz rzetelne
wykonywanie obowiązków w okresie całego roku kalendarzowego (art. 4 ust. 1).
Podstawą do ustalenia jej wysokości są dokonane w ciągu roku wypłaty pieniężne za
czas efektywnie przepracowany oraz wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy (art. 10
ust. 1) a także, między innymi, wynagrodzenie za czas efektywnie nie przepracowany w
związku ze zwolnieniem od pracy na podstawie przepisów o zwolnieniu od pracy, jeżeli
przepisy te przewidują wypłatę wynagrodzeń za czas tych zwolnień. Takimi przepisami
o zwolnieniu od pracy są, przytoczone także przez Sąd drugiej instancji, przepisy
rozporządzeń Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 1974 r. w sprawie regulaminów pracy
oraz zasad usprawiedliwienia nieobecności w pracy i udzielania zwolnień od pracy (Dz.
U. Nr 49, poz. 299 ze zm.) oraz z dnia 19 maja 1992 r. w sprawie udzielania
bezpłatnych urlopów oraz zwolnień od pracy pracownikom pełniącym z wyboru funkcje
w związkach zawodowych (Dz. U. Nr 45, poz.201). Ma rację Sąd Wojewódzki, że art. 12
ust. 3 ustawy o pracownikach urzędów państwowych stosowany do prokuratorów na
podstawie art. 118 ustawy o prokuraturze, nie stanowi samoistnej przesłanki do
wliczenia wynagrodzenia za okres zawieszenia prokuratora w czynnościach do
podstawy do ustalenia wysokości rocznej nagrody z zakładowego funduszu nagród. Nie
można natomiast podzielić poglądu Sądu Wojewódzkiego, że dla rozstrzygnięcia
spornej sprawy mogą mieć znaczenie przepisy art. 4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 10 lipca
1985 r., które dotyczą zmniejszenia nagrody, bądź jej utraty, ale wyłącznie w sytuacji,
gdy pracownik przepracował cały rok kalendarzowy. Taka sytuacja nie zaistniała w
przedstawionej sprawie, gdyż powód z powodu zawieszenia go w czynnościach, nie
przepracował całego 1993 roku.
Dla rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia prawnego nie ma też znaczenia wynik postępowania dyscyplinarnego, w związku z którym doszło do zawieszenia w czynnościach prokuratora, bowiem przepisy o nagrodach z zakładowego
funduszy nagród nie uzależniają usprawiedliwienia przyczyn nie przepracowania całego
roku kalendarzowego od braku winy pracownika. Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca
1985 r., jak i § 2 ust. 4a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1986 r.,
wskazując wyraźnie, w jakich okolicznościach mimo braku efektywnego przepracowania
czasu pracy dochodzi do wliczenia wynagrodzenia do podstawy ustalenia wysokości
rocznej nagrody, nie pozwalają na zrównanie zawieszenia prokuratora w czynnościach
z wymienionymi tam sytuacjami. Takiego zawieszenia nie można bowiem zaliczyć do
kategorii zwolnień od pracy, o których mowa w § 2 ust. 4a omawianego rozporządzenia
Rady Ministrów. Celem zawieszenia jest odsunięcie od sprawowania urzędu ale nawet,
gdyby prokurator został zwolniony od obowiązku codziennego stawiania się do pracy, to
w czasie trwającego postępowania dyscyplinarnego, co najmniej ma obowiązek
pozostawania w stałej dyspozycji i gotowości do stawienia się do pracy na każde
wezwanie przełożonych. Uznać zatem należy, że zawieszenie w czynnościach nie
może być utożsamiane ze zwolnieniem od pracy i nie może być oceniane analogicznie,
jak zwolnienie pracownika od pracy w rozumieniu § 2 ust. 4a rozporządzenia z dnia 17
lutego 1986 r.
Stosując przytoczone wyżej przepisy o prawie do nagrody z zakładowego
funduszu nagród w państwowych jednostkach organizacyjnych nie będących przedsiębiorstwami państwowymi należy zatem przyjąć, że nie zalicza się wynagrodzenia
wypłaconego prokuratorowi za okres zawieszenia w czynnościach do podstawy ustalenia wysokości rocznej nagrody z zakładowego funduszu nagród.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy podjął uchwałę, jak w sentencji.