Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III ZP 30/97 Generato dall'IA

Supreme Court rules annual bonus base excludes salary paid during disciplinary suspension of prosecutor.

Numero d'incarto III ZP 30/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court ruled that salary paid during a prosecutor's disciplinary suspension does not count toward the annual bonus base. The lower court had incorrectly applied regulations regarding unpaid leave to this specific suspension scenario. The court distinguished suspension from statutory leave, noting the prosecutor remained on duty and available for calls.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa z dnia 10 lipca 1985 r. o rocznych nagrodach z zakładowego funduszu nagród; Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1986 r. Wynagrodzenie wypłacone za okres zawieszenia prokuratora w czynnościach nie zalicza się do podstawy ustalenia wysokości rocznej nagrody z zakładowego funduszu nagród.

Parole chiave

Generato dall'IA
annual bonus calculation disciplinary suspension prosecutor salary fund of rewards statutory leave distinction Supreme Court ruling administrative law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ustawa z dnia 10 lipca 1985 r. o rocznych nagrodach z zakładowego funduszu nagród w państwowych jednostkach organizacyjnych nie będących przedsiębiorstwami państwowymi
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1986 r. w sprawie rocznych nagród z zakładowego funduszu nagród w uspołecznionych zakładach pracy nie będących państwowymi jednostkami organizacyjnymi oraz w sprawie niektórych wynagrodzeń i świadczeń za okres efektywnie nie przepracowany
Ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. o Prokuraturze
Ustawa z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Uchwała z dnie 20 sierpnia 1997 r.

III ZP 30/97

Przewodniczący Prezes SN: Jan Wasilewski, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Maria

Mańkowska (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Iwony

Kaszczyszyn, w sprawie z powództwa Leszka J. przeciwko Prokuraturze Wojewódzkiej

w K. o nagrodę z zakładowego funduszu nagród, po rozpoznaniu na posiedzeniu

jawnym dnia 20 sierpnia 1997 r. zagadnienia prawnego przekazanego przez Sąd

Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach postanowieniem z dnia

7 maja 1997 r. [...] do rozstrzygnięcia w trybie art. 390 § 1 KPC

Czy do podstawy do ustalenia wysokości przysługującej prokuratorowi nagrody z

zakładowego funduszu nagród, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca

1985 r. o rocznych nagrodach z zakładowego funduszu nagród w państwowych

jednostkach organizacyjnych nie będących przedsiębiorstwami państwowymi (Dz. U. Nr

32, poz. 141), zalicza się wynagrodzenie wypłacone za okres zawieszenia prokuratora

w czynnościach ?

p o d j ą ł następującą uchwałę:

Do podstawy ustalenia wysokości rocznej nagrody z zakładowego funduszu nagród nie zalicza się wynagrodzenia wypłaconego prokuratorowi za okres

zawieszenia w czynnościach.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach, postanowieniem z dnia 7 maja 1997 r. wydanym na podstawie art. 390 § 1 KPC, przedstawił

Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia wyżej sformułowane pytanie prawne. Sąd

Wojewódzki ustalił, że powód był zawieszony w czynnościach prokuratora Prokuratury

Wojewódzkiej w Kielcach w okresie od 6 marca do 24 maja 1993 r. w związku z

toczącym się postępowaniem dyscyplinarnym, które zakończyło się uniewinnieniem

powoda od popełnienia zarzucanego mu przewinienia służbowego. Wynagrodzenie

otrzymane przez powoda w okresie zawieszenia go w czynnościach nie zostało

zaliczone do podstawy ustalenia wysokości nagrody z zakładowego funduszu nagród

pomimo, że wynagrodzenie takie otrzymywał stosownie do art. 51 ust. 2 ustawy z dnia

20 czerwca 1985 o Prokuraturze (Dz. U. z 1991 r. Nr 25, poz. 103 ze zm.) oraz art. 12

ust. 3 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U.

Nr 31, poz. 214 ze zm.).

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Kielcach uwzględnił powództwo powołując przepis §

2 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1986 r. w sprawie rocznych

nagród z zakładowego funduszu nagród w uspołecznionych zakładach pracy nie

będących państwowymi jednostkami organizacyjnymi oraz w sprawie niektórych

wynagrodzeń i świadczeń za okres efektywnie nie przepracowany stanowiących podstawę ustalenia wysokości nagrody (Dz. U. Nr 5, poz. 29), zgodnie z którym do podstawy

do ustalenia wysokości rocznej nagrody z zakładowego funduszu nagród zalicza się

również wynagrodzenie za czas efektywnie nie przepracowany w związku ze

zwolnieniem od pracy na podstawie przepisów o zwolnieniu od pracy, jeżeli przepisy te

przewidują wypłatę wynagrodzenia za czas tych zwolnień. Skoro art. 12 ust. 3 ustawy z

dnia 16 września 1982 r. stanowi, iż urzędnik państwowy w okresie zawieszenia

zachowuje prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń przysługujących na podstawie

stosunku pracy, to brak jest podstaw do nieuwzględnienia wynagrodzenia wypłaconego

powodowi w okresie zawieszenia w czynnościach przy ustalaniu wysokości

przysługującej mu nagrody.

Przy rozpoznawaniu apelacji strony pozwanej Sąd Wojewódzki podzielił pogląd,

że powód nabył prawo do nagrody z zakładowego funduszu nagród w pełnej wysokości

stosownie do treści art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 16 września 1982 r. oraz art. 4 ust. 1

ustawy z dnia 10 lipca 1985 r. o rocznych nagrodach z zakładowego funduszu nagród w

państwowych jednostkach organizacyjnych nie będących przedsiębiorstwami

państwowymi (Dz. U. Nr 32, poz. 141), gdyż nie zaszły okoliczności wymienione w art. 2

i 3 tego przepisu.

Jednakże przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 1985 r. przewiduje, że

podstawę taką stanowią wynagrodzenia za czas efektywnie przepracowany. Wyjątek od

tego unormowania zawiera wprawdzie § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17

lutego 1986 r. ale Sąd Wojewódzki dostrzegł równocześnie, że zawieszenie w

czynnościach nie jest zwolnieniem od pracy w rozumieniu przepisów o zwolnieniach od

pracy, aczkolwiek również jego skutkiem jest nieświadczenie pracy z zachowaniem

prawa do wynagrodzenia. Zdaniem Sądu art. 12 ust. 3 ustawy o pracownikach urzędów

państwowych również nie stanowi podstawy do zachowania prawa do spornego

świadczenia. Zawieszenie w czynnościach w trakcie postępowania dyscyplinarnego,

które zakończyło się uniewinnieniem powoda, może być jednak uznane za niesłuszne i

to nasunęło poważną wątpliwość Sądu, czy nie występuje w opisanym zakresie luka w

przepisach prawa, uzasadniająca zastosowanie do stanu faktycznego sprawy - w

drodze analogii - przepisu § 2 ust. 4 rozporządzenia z 17 lutego 1986 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie Sądu Najwyższego, co trafnie przytoczył Sąd drugiej instancji w

uzasadnieniu pytania prawnego, wielokrotnie podkreślano,że przepisy płacowe winny

być stosowane ściśle. Nie można stosować ich interpretacji zwężającej ani rozszerzającej, a także wykładni tworzącej uprawnienia płacowe na podstawie zasad

słuszności bądź współżycia społecznego. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest

prawo prokuratora do nagrody z zakładowego funduszu nagród w 1993 roku w pełnej

wysokości, mimo że w roku tym był zawieszony w czynnościach przez okres około dwu i

pół miesiąca. Art. 51 ust. 2 i art. 118 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze

(jednolity tekst: Dz. U. z 1991 r. Nr 25, poz. 103 ze zm.) stanowią, że prokuratorowi

przysługuje wynagrodzenie za usprawiedliwione niewykonywanie czynności, a w

sprawach nie uregulowanych w tej ustawie stosuje się do prokuratorów odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.

U. Nr 31, poz. 214 ze zm.). Art. 12 ust. 3 w związku z ust. 1 ostatnio wymienionej

ustawy stwierdza, że w okresie zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych

urzędnik państwowy zachowuje prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń

przysługujących ze stosunku pracy. Bezsporne jest w sprawie, że powodowi zostało

wypłacone wynagrodzenie za okres zawieszenia w czynnościach. Natomiast pochodną

wynagrodzenia wypłaconego urzędnikowi państwowemu w ciągu całego roku jest

roczna nagroda z zakładowego funduszu nagród. Prawo do tej nagrody, sposób jej

obliczania i zasady wypłaty regulują przepisy ustawy z dnia 10 lipca 1985 r. o rocznych

nagrodach z zakładowego funduszu nagród w państwowych jednostkach

organizacyjnych nie będących przedsiębiorstwami państwowymi (Dz. U. Nr 32, poz. 141

ze zm.) oraz wydane na podstawie jej art. 1 ust. 3 i art. 10 ust. 3 rozporządzenie Rady

Ministrów z dnia 17 lutego 1986 r. w sprawie rocznych nagród z zakładowego funduszu

nagród w uspołecznionych zakładach pracy nie będących państwowymi jednostkami

organizacyjnymi oraz w sprawie niektórych wynagrodzeń i świadczeń za czas

efektywnie nie przepracowany, stanowiących podstawę ustalenia wysokości nagrody

(Dz. U. Nr 5, poz. 29). Ustawa z dnia 10 lipca 1985 r. wprowadza zasadę, że nagrodę w

pełnej wysokości przyznaje się za nienaganną i sumienną pracę oraz rzetelne

wykonywanie obowiązków w okresie całego roku kalendarzowego (art. 4 ust. 1).

Podstawą do ustalenia jej wysokości są dokonane w ciągu roku wypłaty pieniężne za

czas efektywnie przepracowany oraz wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy (art. 10

ust. 1) a także, między innymi, wynagrodzenie za czas efektywnie nie przepracowany w

związku ze zwolnieniem od pracy na podstawie przepisów o zwolnieniu od pracy, jeżeli

przepisy te przewidują wypłatę wynagrodzeń za czas tych zwolnień. Takimi przepisami

o zwolnieniu od pracy są, przytoczone także przez Sąd drugiej instancji, przepisy

rozporządzeń Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 1974 r. w sprawie regulaminów pracy

oraz zasad usprawiedliwienia nieobecności w pracy i udzielania zwolnień od pracy (Dz.

U. Nr 49, poz. 299 ze zm.) oraz z dnia 19 maja 1992 r. w sprawie udzielania

bezpłatnych urlopów oraz zwolnień od pracy pracownikom pełniącym z wyboru funkcje

w związkach zawodowych (Dz. U. Nr 45, poz.201). Ma rację Sąd Wojewódzki, że art. 12

ust. 3 ustawy o pracownikach urzędów państwowych stosowany do prokuratorów na

podstawie art. 118 ustawy o prokuraturze, nie stanowi samoistnej przesłanki do

wliczenia wynagrodzenia za okres zawieszenia prokuratora w czynnościach do

podstawy do ustalenia wysokości rocznej nagrody z zakładowego funduszu nagród. Nie

można natomiast podzielić poglądu Sądu Wojewódzkiego, że dla rozstrzygnięcia

spornej sprawy mogą mieć znaczenie przepisy art. 4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 10 lipca

1985 r., które dotyczą zmniejszenia nagrody, bądź jej utraty, ale wyłącznie w sytuacji,

gdy pracownik przepracował cały rok kalendarzowy. Taka sytuacja nie zaistniała w

przedstawionej sprawie, gdyż powód z powodu zawieszenia go w czynnościach, nie

przepracował całego 1993 roku.

Dla rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia prawnego nie ma też znaczenia wynik postępowania dyscyplinarnego, w związku z którym doszło do zawieszenia w czynnościach prokuratora, bowiem przepisy o nagrodach z zakładowego

funduszy nagród nie uzależniają usprawiedliwienia przyczyn nie przepracowania całego

roku kalendarzowego od braku winy pracownika. Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca

1985 r., jak i § 2 ust. 4a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1986 r.,

wskazując wyraźnie, w jakich okolicznościach mimo braku efektywnego przepracowania

czasu pracy dochodzi do wliczenia wynagrodzenia do podstawy ustalenia wysokości

rocznej nagrody, nie pozwalają na zrównanie zawieszenia prokuratora w czynnościach

z wymienionymi tam sytuacjami. Takiego zawieszenia nie można bowiem zaliczyć do

kategorii zwolnień od pracy, o których mowa w § 2 ust. 4a omawianego rozporządzenia

Rady Ministrów. Celem zawieszenia jest odsunięcie od sprawowania urzędu ale nawet,

gdyby prokurator został zwolniony od obowiązku codziennego stawiania się do pracy, to

w czasie trwającego postępowania dyscyplinarnego, co najmniej ma obowiązek

pozostawania w stałej dyspozycji i gotowości do stawienia się do pracy na każde

wezwanie przełożonych. Uznać zatem należy, że zawieszenie w czynnościach nie

może być utożsamiane ze zwolnieniem od pracy i nie może być oceniane analogicznie,

jak zwolnienie pracownika od pracy w rozumieniu § 2 ust. 4a rozporządzenia z dnia 17

lutego 1986 r.

Stosując przytoczone wyżej przepisy o prawie do nagrody z zakładowego

funduszu nagród w państwowych jednostkach organizacyjnych nie będących przedsiębiorstwami państwowymi należy zatem przyjąć, że nie zalicza się wynagrodzenia

wypłaconego prokuratorowi za okres zawieszenia w czynnościach do podstawy ustalenia wysokości rocznej nagrody z zakładowego funduszu nagród.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy podjął uchwałę, jak w sentencji.