Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UZ 7/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for failure to clearly allege obvious legal error in cassation grounds.

Numero d'incarto III UZ 7/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court's decision regarding social insurance contributions. The appellant argued that the lower court failed to consider the statute of limitations and misinterpreted tax obligation laws, claiming an obvious legal error. The court rejected these claims because the appellant did not explicitly allege an obvious legal error or a binding precedent conflict in the cassation petition, as required by law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.: The Supreme Court does not consider a cassation appeal admissible if the appellant fails to explicitly allege an obvious legal error or a conflict in binding case law in the cassation grounds.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obvious legal error statute of limitations tax obligation law procedural requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c.
niewskazania okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 393 3 § 1 pkt 3
Art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.
Uzasadnienie przesłanki z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. może nastąpić w dowolnym
Art. 393 § 2 k.p.c.
niewskazania okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 393 3 § 1 pkt 3
Art. 39311 § 1 in fine k.p.c.
art. 3935 k.p.c
w związku z art. 3935 k.p.c.), pełnomocnik skarżącej podniósł zarzuty
art. 393 § 1 pkt 2 k.p.c
niewskazania okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 393 3 § 1 pkt 3
art. 393 § 2 k.p.c
niewskazania okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 393 3 § 1 pkt 3
art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c
Uzasadnienie przesłanki z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 393 k.p.c
przedstawienia okoliczności wskazanych w art. 393 k.p.c., nie stanowi spełnienia

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSN 2002
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UZ 7/05

POSTANOWIENIE

Dnia 7 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku B.B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w B.

o zapłatę składek na ubezpieczenie społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 kwietnia 2005 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w L.

z dnia 18 stycznia 2005 r., sygn. akt III AUa …/03,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

W zażaleniu wnioskodawczyni B. B. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w L. z

dnia 18 stycznia 2005 r., odrzucające jej kasację z powodu konstrukcyjnego braku

niewskazania okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 393 3 § 1 pkt 3

k.p.c. w związku z art. 3935 k.p.c.), pełnomocnik skarżącej podniósł zarzuty

naruszenia art. 3935 k.p.c. oraz art. 3933 § 1 pkt 3 w związku z art. 393 § 1 pkt 2

k.p.c. i domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia wraz z zasądzeniem

kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Zdaniem

skarżącej ze sposobu argumentacji i lektury uzasadnienia kasacji

wynika, że

zaskarżony wyrok oczywiście narusza prawo, albowiem w sprawie nastąpiło

przedawnienie roszczenia, co sąd winien brać pod uwagę z urzędu (art. 393 § 2

k.p.c.). Ponadto argumentacja zawarta w kasacji na rzecz sprzecznych ze sobą,

zapadłych wyroków w identycznej sprawie, uzasadnia potrzebę jednolitej wykładni

art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych.

Uzasadnienie przesłanki z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. może nastąpić w dowolnym

miejscu, a rozstrzyga o tym argumentacja natury merytorycznej, ponadto w

niniejszej sprawie ma miejsce oczywiste naruszenie prawa.

Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie jest bezzasadne. W żadnym miejscu

wniesionej skargi kasacyjnej nie został postawiony wyraźny zarzut, że zaskarżony

wyrok oczywiście narusza prawo, tj. w sposób widoczny na pierwszy rzut oka i bez

potrzeby wgłębiania się w szczegóły sprawy, a jedynie zarzut „zwykłej” błędnej

wykładni art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach

podatkowych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem - Sąd drugiej instancji ani Sąd

Najwyższy nie mają obowiązku wyręczania strony skarżącej w precyzyjnym

przedstawieniu (nazwaniu) okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSN 2002

nr 1, poz. 11). Wbrew twierdzeniom zażalenia tego rodzaju kwalifikowany zarzut

kasacji oczywistego naruszenia prawa, postawiony dopiero w zażaleniu,

nie

podlega uwzględnieniu z urzędu przez Sąd Najwyższy, który w granicach

zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania (art.

39311 § 1 in fine k.p.c.). We wniesionej kasacji nie wskazano także wyraźnie na

rozbieżności w orzecznictwie, które wymagałyby ujednolicającego stanowiska Sądu

Najwyższego dotyczącego interpretacji konkretnego przepisu prawa, a sady nie są

uprawnione do samodzielnego dokonywania konkretyzacji ani do ryzykowania

domysłów co do wypełnienia wymagań skargi kasacyjnej, ponieważ to obciąża

wyłącznie stronę skarżącą. Trafnie ujął tę myśl Sąd Najwyższy w postanowieniu z

dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00 (OSNC 2001 nr 3, poz.52), uznając, że

odwołanie się skarżącego do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, bez precyzyjnego

przedstawienia okoliczności wskazanych w art. 393 k.p.c., nie stanowi spełnienia

obowiązku określonego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.. Ponadto przyjmuje się, że

jeżeli skarżący nie wskazał w kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie,

to obowiązek ich przedstawienia (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) nie jest spełniony,

choćby dały się wywieść z uzasadnienia kasacji (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSN 2001 nr 10, poz. 156).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.