Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UZ 5/10 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal dismissal for non-property rights in social insurance cases under Polish law.

Numero d'incarto III UZ 5/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's dismissal of the cassation appeal regarding a request for a social insurance contribution certificate. The insured argued the matter was non-property based, while the appellate court incorrectly applied the monetary threshold rule without clarifying its reasoning. The court ruled that the appeal is admissible for non-property rights cases regardless of value, and the lower court must re-examine the case's legal classification.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3981 § 1 k.p.c.: The inadmissibility of cassation appeals in social insurance cases due to low claim value applies only to property rights disputes; appeals concerning non-property rights are always admissible under general rules.

Parole chiave

Generato dall'IA
social insurance certificate cassation appeal admissibility property rights classification monetary threshold rule Polish Code of Civil Procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
361 i art. 3982 § 1 k.p.c. polegające na tym, że Sąd drugiej
Art. 3981 § 1 k.p.c.
sprawie (art. 3981 § 1 k.p.c.).
Art. 328 § 2 k.p.c.
W zażaleniu na to postanowienie ubezpieczony zarzucił naruszenie art. 328
Art. 361 k.p.c.
§ 2 w związku z art. 361 i art.
Art. 25 k.p.c.
dlatego, że zgodnie z art. 25 k.p.c. sprawdzenie wartości przedmiotu sporu
art. 3982 § 1 k.p.c
361 i art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 25 k.p.c
dlatego, że zgodnie z art. 25 k.p.c.
art. 3981 § 1 k.p.c
sprawie (art. 3981 § 1 k.p.c.).
art. 3982 k.p.c
kasacyjnej w sprawach wymienionych w art. 3982 k.p.c., a więc w sprawach o
art. 3941 § 3 k.p.c
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UZ 5/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Romualda Spyt (przewodniczący)

SSN Józef Iwulski (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z odwołania W. S.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

o wydanie zaświadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 września 2010 r.,

zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 28 kwietnia 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r., Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną ubezpieczonego W. S. od wyroku tego Sądu z dnia 19 stycznia 2010 r.

wydanego w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wydanie

zaświadczenia

w przedmiocie

braku

zaległości

w opłacaniu

składek na

ubezpieczenia społeczne.

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Apelacyjny powołał się na art. 398 2

§ 1 k.p.c. i wywiódł, iż "nie ulega wątpliwości, że rozpatrywana sprawa z uwagi na

jej przedmiot (..) nie jest sprawą o prawa majątkowe, w której o dopuszczalności

skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia". Jednocześnie Sąd

Apelacyjny uznał, że

„rodzaj

przedmiotowej sprawy przesądza

zatem o

niedopuszczalności skargi kasacyjnej".

W zażaleniu na to postanowienie ubezpieczony zarzucił naruszenie art. 328

§ 2 w związku z art. 361 i art. 3982 § 1 k.p.c. polegające na tym, że Sąd drugiej

instancji nie wykazał w treści uzasadnienia postanowienia przyczyn, dla których

zakwalifikował przedmiotową sprawę „jako sprawę o prawo majątkowe o wartości

przedmiotu zaskarżenia niższej niż 10.000 zł", a w konsekwencji uznał skargę

kasacyjną za niedopuszczalną. Żalący się podniósł, że - wykonując wezwanie do

usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez wskazanie przesłanek jej

dopuszczalności - oświadczył w piśmie procesowym, iż przedmiotowa sprawa jest

sprawą o prawo niemajątkowe, gdyż wydanie zaświadczenia o niezaleganiu ze

składkami na ubezpieczenie społeczne nie miałoby bezpośredniego wpływu na

sferę jego praw majątkowych i nie kształtowałoby wprost jego sytuacji

ekonomicznej. Gdyby jednak Sąd Apelacyjny nie podzielił tej argumentacji, to

ubezpieczony wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi co najmniej

10.001 zł. Ubezpieczony nie przedstawił - natomiast - sposobu wyliczenia wartości

przedmiotu zaskarżenia z uwagi na „niezrozumiałą treść wezwania" Sądu oraz

dlatego, że zgodnie z art. 25 k.p.c. sprawdzenie wartości przedmiotu sporu

(zaskarżenia) należy do kompetencji sądu. Żalący się zarzucił Sądowi drugiej

instancji, że poczynił on nieuprawnione założenie co do majątkowego charakteru

przedmiotowej sprawy, w której wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego jest

niższa niż 10.000 zł i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie

jest

uzasadnione,

bowiem

trafnie

zarzuca

niewyjaśnienie

przyczyn, z powodu których Sąd Apelacyjny uznał skargę kasacyjną za

niedopuszczalną. Wywody Sądu odwoławczego zamieszczone w uzasadnieniu

postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną pozostają ze sobą w sprzeczności,

a przez to są niejasne, co w gruncie rzeczy uniemożliwia dokonanie oceny

poprawności przyjętego rozstrzygnięcia. Z jednej strony Sąd Apelacyjny stwierdza

bowiem, że sprawa - z uwagi na jej przedmiot (wydanie przez organ rentowy

zaświadczenia o niezaleganiu z zapłatą składek) - "nie jest sprawą o prawa

majątkowe". Tym samym Sąd przyjmuje, że jest to sprawa o prawa niemajątkowe.

Zasadą jest, że skarga kasacyjna przysługuje we wszystkich sprawach, w których

sąd drugiej instancji wydał prawomocny wyrok lub postanowienie w przedmiocie

odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończące postępowanie w

sprawie (art. 3981 § 1 k.p.c.). Wyjątkiem natomiast jest niedopuszczalność skargi

kasacyjnej w sprawach wymienionych w art. 3982 k.p.c., a więc w sprawach o

prawa majątkowe (§ 1) oraz wskazanych przedmiotowo w § 2 i 3, niezależnie od ich

majątkowego lub niemajątkowego charakteru. Jeżeli sprawa o wydanie przez organ

rentowy zaświadczenia o niezaleganiu z zapłatą składek jest sprawą o prawa

niemajątkowe, to skarga kasacyjna jest w niej dopuszczalna, gdyż nie dotyczy jej

art. 3982 § 1 k.p.c., a nie jest ona wymieniona w art. 3982 § 2 i 3 k.p.c. Z drugiej

jednak strony Sąd Apelacyjny przytacza treść art. 398 2 § 1 k.p.c. i uznaje, że rodzaj

sprawy przesądza o niedopuszczalności skargi kasacyjnej. W istocie nie wiadomo,

czy Sąd Apelacyjny uznał rozpoznawaną sprawę za sprawę o prawa niemajątkowe,

czy też - jak uważa żalący się - za sprawę o prawa majątkowe, w której wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł, a nie jest sprawą, o której mowa

w art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. (o przyznanie, wstrzymanie emerytury lub renty

albo o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego).

Przewidziana w art. 3982 § 1 k.p.c. niedopuszczalność skargi kasacyjnej w

sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych dotyczy jedynie spraw o prawa

majątkowe, z wyjątkiem spraw o prawa majątkowe wskazane w art. 398 2 § 1 zdanie

drugie k.p.c. Natomiast ograniczenie to nie dotyczy spraw z zakresu ubezpieczeń

społecznych, których przedmiotem są prawa niemajątkowe. W sprawach z zakresu

ubezpieczeń społecznych o prawa niemajątkowe skarga kasacyjna jest zawsze

dopuszczalna w myśl ogólnej reguły przewidzianej w art. 3981 § 1 k.p.c.

W sytuacji, gdy Sąd drugiej instancji dochodzi do wniosku, że sprawa z

zakresu ubezpieczeń społecznych ma charakter sprawy o prawa niemajątkowe, to

nie może odrzucić skargi kasacyjnej z powołaniem się na zbyt niską wartość

przedmiotu zaskarżenia. Zbyteczne jest w tym wypadku wzywanie strony

wnoszącej skargę do określenia wartości przedmiotu zaskarżenia i sposobu jej

wyliczenia. Wartość przedmiotu zaskarżenia (sporu) jest bowiem kategorią

właściwą jedynie w odniesieniu do spraw o charakterze majątkowym, a nie ma

zastosowania w sprawach o charakterze niemajątkowym (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 9 stycznia 2008 r., II CSK 363/07, LEX nr 432207 oraz

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 11 stycznia 2001 r., V CKN 1852/00, LEX

nr 52402 i z dnia 19 listopada 2009 r., IV CZ 76/09, LEX nr 577699).

W zaskarżonym postanowieniu Sąd Apelacyjny założył, że "niewątpliwie"

rozpoznawana sprawa jest sprawą o charakterze niemajątkowym. W takim razie,

rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu (zakładając, że w sprawie

rzeczywiście chodzi o prawa niemajątkowe, czego Sąd Apelacyjny w istocie nie

rozważył), odrzucenie skargi byłoby oczywiście błędne w świetle art. 398 2 § 1 k.p.c.

Jeśli natomiast Sąd Apelacyjny traktuje rozpoznawaną sprawę jako sprawę o

charakterze majątkowym i uważa za wątpliwą wskazaną przez skarżącego wartość

przedmiotu zaskarżenia na kwotę „co najmniej 10.001 zł", to powinien dokonać

sprawdzenia tej wartości. W zależności więc od oceny charakteru rozpoznawanej

sprawy (o prawa majątkowe lub niemajątkowe) zaskarżone postanowienie jest albo

nietrafne, albo wydane przedwcześnie. Dlatego podlegało ono uchyleniu a sprawa

(dopuszczalności skargi kasacyjnej) przekazaniu do ponownego rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 § 1 w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.