Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UZ 29/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses request to restore deadline for service of judgment due to lack of fault or mental incapacity.

Numero d'incarto III UZ 29/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal to restore the deadline for serving a court judgment and its reasoning. The applicant, a legal heir, argued that delays were caused by the lawyer's mental health issues and the insured's own health problems, but failed to prove these conditions prevented the insured from making a legal decision. The court held that physical or mental illness does not justify restoring deadlines unless it completely prevents the party from acting, which was not established here.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 394 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.: A party's request to restore a missed procedural deadline is denied if the delay was not caused by a fault of the party or a condition (such as illness) that completely prevented them from performing the required act.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural deadline restoration service of judgment mental health incapacity fault in delay legal heir rights

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 394 § 2 k.p.c.
postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2
Art. 398 § 14 k.p.c.
w związku z art. 39821 k.p.c., na wniosek
Art. 394 § 3 k.p.c.
postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2
art. 168 § 1 k.p.c
żądania doręczenia wyroku z uzasadnieniem, jaką w świetle art. 168 § 1 k.p.c.
art. 328 § 1 k.p.c
przedmiotowy wniosek podlega odrzuceniu z mocy art. 328 § 1 k.p.c.
art. 3941 § 2 k.p.c
postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2
art. 380 k.p.c
w art. 380 k.p.c. Sąd Najwyższy może więc na podstawie tego przepisu, poprzez
art. 3941 § 3 k.p.c
odesłanie zawarte w art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 39821 k.p.c
w związku z art. 39821 k.p.c., na wniosek
art. 387 § 3 k.p.c
Należy przypomnieć, że w myśl art. 387 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UZ 29/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło (sprawozdawca)

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z wniosku M. N. jako następczyni prawnej po zmarłym S. N.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K.

o rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 stycznia 2012 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 6 września 2011 r.,

oddala zażalenie

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 6 września 2011 r. oddalił wniosek M. N. – następcy prawnego zmarłego S. N.

o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku tego Sądu z dnia

8 listopada 2007 r. wraz z uzasadnieniem oraz odrzucił wniosek o doręczenie tegoż

wyroku wraz z uzasadnieniem.

Sąd drugiej instancji ustalił, że wspomnianym wyrokiem z dnia 8 listopada

2007 r. oddalono apelację ubezpieczonego S. N. od wyroku Sądu Okręgowego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 16 stycznia 2007 r. Pismem z 8

listopada 2007 r. pełnomocnik ubezpieczonego – T. N. wniósł o wydanie

powyższego

wyroku.

Odpis

orzeczenia

doręczono

pełnomocnikowi

ubezpieczonego w dniu 3 grudnia 2007 r. Pismem z 5 grudnia 2007 r. S. N. złożył

wniosek o doręczenie wyroku z dnia 8 listopada 2007 r. wraz z uzasadnieniem oraz

wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. W

uzasadnieniu podał, iż jedynie przez niedopatrzenie nie żądał pierwotnie

doręczenia

orzeczenia

wraz

z

uzasadnieniem,

a

tylko

samego

wyroku.

Zarządzeniem z 17 grudnia 2007 r. zobowiązano pełnomocnika ubezpieczonego do

uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu - pod rygorem jego odrzucenia - o

wykazanie, że zgłoszenie wniosku nastąpiło w ciągu siedmiu dni od ustania

przyczyny uchybienia terminu. Korespondencja skierowana do pełnomocnika

ubezpieczonego została zwrócona z adnotacją o jej niepodjęciu w terminie. W dniu

17 stycznia 2008 r. Sąd Apelacyjny powziął wiadomość o śmierci S. N. Z

nadesłanego odpisu skróconego aktu zgonu wynika, że śmierć nastąpiła w dniu 17

grudnia 2007 r. Postanowieniem z dnia 5 marca 2008 r. zawieszono postępowanie

w sprawie. Pismem z 11 kwietnia 2011 r. T. N., jako pełnomocnik procesowy

następczyni zmarłego – M. N., wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania.

Postanowieniem z 20 czerwca 2011 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych podjął zawieszone postępowanie.

Przechodząc do analizy wniosku o przywrócenie terminu do dokonania

spóźnionej czynności procesowej Sąd drugiej instancji, zważył że doręczenie

wyroku z uzasadnienie na ogół jest potrzebne stronie do złożenia środka

zaskarżenia. W świetle poglądów judykatury i doktryny złożenie wniosku o

doręczenie wyroku sądu drugiej instancji w terminie tygodniowym od ogłoszenia

jego sentencji nie oznacza spełnienia przesłanki dopuszczalności kasacji, jeżeli

wniosek nie dotyczy doręczenia wyroku z uzasadnieniem i brak podstaw do

przyjęcia, iż został złożony w celu wszczęcia procedury zaskarżenia wyroku

kasacją.

W

niniejszym

przypadku

bezspornym

jest,

że

reprezentujący

ubezpieczonego pełnomocnik w osobie syna – T. N. był obecny na rozprawie

poprzedzającej wydanie wyroku i został prawidłowo pouczony o sposobie

zaskarżenia orzeczenia. Z jego wyjaśnień wynika, iż przyczyną żądania doręczenia

tylko odpisu wyroku, bez uzasadnienia, były emocje związane z długością procesu i

treścią zapadłego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu Apelacyjnego, emocje z reguły

towarzyszą stronom postępowania i nie jest to okoliczność na tyle nadzwyczajna,

aby wyłączała winę w uchybieniu terminu do dokonywania czynności procesowych.

Pełnomocnik ubezpieczonego jest zaś osobą z średnim wykształceniem,

wykonywał zawód nauczyciela i przygotowując się do sporawy korzystał z Kodeksu

postępowania cywilnego z komentarzem. W toku postępowania dokonywał zaś

szeregu czynności procesowych, prawidłowych od strony formalnej. W tej sytuacji

nie można przyjąć, że została spełniona ta przesłanka przywrócenia terminu do

żądania doręczenia wyroku z uzasadnieniem, jaką w świetle art. 168 § 1 k.p.c. jest

brak winy strony w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej.

Konsekwencją oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o

sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie orzeczenia wraz z uzasadnieniem

jest to, że czynność ta, dokonana w dniu 8 listopada 2007 r., jest spóźniona, stąd

przedmiotowy wniosek podlega odrzuceniu z mocy art. 328 § 1 k.p.c.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem następczyni

prawnej zmarłego ubezpieczonego. Zarzucając orzeczeniu błąd w ustaleniach

faktycznych poprzez uznanie, że reprezentujący stronę pełnomocnik ze swojej winy

nie złożył w terminie wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem, żaląca

się wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu

do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym

kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu

zażalenia podniesiono, że pełnomocnik ubezpieczonego w ustawowym terminie

złożył wniosek o doręczenie wyroku Sądu drugiej instancji. Niezażądanie

jednoczesnego doręczenia uzasadnienia orzeczenia było następstwem błędu,

wynikającego ze złego stanu psychicznego pełnomocnika w związku z fatalnym

stanem zdrowia jego ojca. Przemawia to za przyjęciem braku winy strony w

uchybieniu terminu do dokonania przedmiotowej czynności procesowej. Trzeba też

mieć na względzie fakt, że nie składa się wniosku o wydanie samej sentencji

wyroku, a czyni się to w celu zaskarżenia orzeczenia, do czego potrzebna jest

znajomość jego uzasadnienia. Z akt sprawy wynika zaś, iż pełnomocnik

ubezpieczonego nie zgadzał się zarówno z przebiegiem postępowania, jak i z

rozstrzygnięciem sprawy, czemu dawał wyraz w toku procesu. Sąd Apelacyjny

powinien zatem kierować się nie literalnym brzmieniem wniosku, a celem jego

złożenia. Celem tym było doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem po to, aby

zaskarżyć orzeczenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Analizę prawidłowości zaskarżonego orzeczenia rozpocząć wypada od

przypomnienia, iż postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające wniosek strony

o doręczenie wyroku z uzasadnieniem w celu wniesienia skargi kasacyjnej jest

postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2

k.p.c. Jeżeli zapadło ono w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna, może

być przedmiotem zażalenia do Sądu Najwyższego (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 17 lipca 2003 r., II UZ 36/03, OSNP 2004 r. nr 10, poz. 178

oraz z dnia 4 kwietnia 2003 r., I PZ 10/03, OSNP - wkł. z 2003 r. nr 17, poz. 6).

Cechy zaskarżalności środkiem odwoławczym nie ma natomiast postanowienie

oddalające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i

doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem. Postanowienie takie nie kończy

postępowania w sprawie. Sytuuje się ono w kategorii postanowień, o których mowa

w art. 380 k.p.c. Sąd Najwyższy może więc na podstawie tego przepisu, poprzez

odesłanie zawarte w art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c., na wniosek

strony, rozpatrując zażalenie na postanowienie odrzucające wniosek o doręczenie

odpisu wyroku z uzasadnieniem, rozpoznać także, mające wpływ na jego wydanie,

postanowienie oddalające wniosek o przywróceniu terminu do złożenia wniosku o

takie doręczenie (por. uzasadnienia uchwał składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001 nr 1, poz. 1 i z dnia

6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001 nr 2, poz. 22 oraz uzasadnienia

postanowień Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 1999 r., I CKN 367/99, OSNC

2000 nr 3, poz. 48, z dnia 15 grudnia 2005 r., I UZ 32/05, niepublikowanego; z dnia

19 lipca 2007 r., I UZ 15/07, niepublikowanego i z dnia 7 kwietnia 2011 r., IV CZ

2/11, LEX nr 785889).

Należy przypomnieć, że w myśl art. 387 § 3 k.p.c. orzeczenie sądu drugiej

instancji doręcza się stronie, która w terminie tygodniowym od ogłoszenia sentencji

zażądała doręczenia. Wniosek taki z reguły stanowi równocześnie żądanie

sporządzenia uzasadnienia (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 2010 r.,

III PZP 7/10, Prok. i Pr. – wkł., 2011 nr 7 – 8, poz. 37). Nie ulega wątpliwości, iż w

zakreślonym w cytowanym unormowaniu terminie pełnomocnik ubezpieczonego

dokonał czynności zmierzającej do zaskarżenia niekorzystnego dla jego mandanta

wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8

listopada 2007 r. Czynność ta okazała się jednak wadliwa, albowiem wbrew

wymaganiom tegoż przepisu pismo pełnomocnika strony zawierało jedynie wniosek

o doręczenie wyroku (bez uzasadnienia). Rację ma Sąd drugiej instancji

przytaczając stanowisko zaprezentowane w postanowieniu Sądu Najwyższego z

dnia 7 stycznia 2003 r., I PZ 104/02 (OSNP 2004 nr 13, poz. 231), zgodnie z którym

tej treści wniosek nie spełnia przesłanki dopuszczalności kasacji (obecnie - skargi

kasacyjnej) w rozumieniu art. 3934 § 1 w związku z art. 387 § 3 k.p.c. (obecnie - art.

3985 § 1 w związku z art. 387 § 3 k.p.c.).

Oceniając zasadność wniosku ubezpieczonego S. N. o przywrócenie terminu

do

złożenia

wniosku

o

doręczenie

wyroku

drugoinstancyjnego

wraz

z

uzasadnieniem warto zauważyć, że w świetle art. 168 § 1 i 2 k.p.c. żądanie tej

treści może zostać uwzględnione tylko wtedy, gdy uchybienie terminu do dokonania

czynności procesowej pociąga za sobą ujemne dla strony skutki, a opóźnienie

nastąpiło bez winy wnioskodawcy.

Co do pierwszej z wymienionych przesłanek przywrócenia uchybionego

terminu trzeba stwierdzić, iż przekroczenie przez ubezpieczonego terminu do

złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku ma dla niego

negatywne konsekwencje procesowe. W myśl art. 398 5 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną

wnosi się bowiem do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w dwumiesięcznym

terminie od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej.

Powyższe oznacza, że strona, która w określonym w art. 387 § 3 k.p.c.

tygodniowym terminie od ogłoszenia sentencji wyroku nie złożyła wniosku o

doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem, nie może skutecznie wnieść skargi

kasacyjnej. W takiej sytuacji termin do złożenia skargi kasacyjnej w ogóle nie

rozpoczyna biegu, wobec czego niemożliwe jest wniesienie tego środka

zaskarżenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 1996 r.,

I PKN 45/96, OSNP 1997 nr 14, poz. 254, z dnia 30 stycznia 1998 r., III CKN

106/97, Prokuratura i Prawo 1998 nr 6, poz. 30, z dnia 8 grudnia 1999 r., II CKN

162/97, Prokuratura i Prawo 2000 nr 6, poz. 30 i z dnia 25 stycznia 2007 r., I UZ

43/06, niepublikowane).

Pozostaje rozważyć, czy w rozpoznawanej sprawie spełnione zostało drugie

z ustawowych kryteriów przywrócenia uchybionego terminu do dokonania

czynności procesowej, a mianowicie brak winy ubezpieczonego w zaistnieniu

opóźnienia w wystąpieniu z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie

wyroku z uzasadnieniem. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że

uwzględnienie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić tylko w

sytuacji, gdy zachowaniu się strony nie można przypisać znamion winy w

jakiejkolwiek jej postaci, również winy polegającej na zwykłym niedbalstwie. Przy

ocenie braku winy w niedochowaniu terminu procesowego bierze się zaś pod

uwagę miernik należytej staranności, jakiej można wymagać od człowieka

przejawiającego dbałość o swe własne, życiowo ważne sprawy. Analizy tej

dokonuje się przy tym w kontekście całokształtu okoliczności konkretnej sprawy.

Stopień dbałości człowieka o własne sprawy zależy bowiem od szeregu

obiektywnych uwarunkowań, wśród których szczególną rolę odgrywają przesłanki o

społeczno – ekonomicznym i cywilizacyjno – kulturowym charakterze. Przesłanki te

powinny być zatem uwzględniane przy konstruowaniu wzorca staranności, według

którego oceniane jest zachowanie strony dopuszczającej się upływu terminu do

dokonania oznaczonej czynności procesowej. W przeciwnym razie bezskuteczność

danej czynności dotykałaby stronę nie tyle za niedołożenie należytej staranności, ile

za sam fakt dopuszczenia do upływu określonego terminu. Przy ocenie winy strony

lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać

pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły dokonanie tej czynności w

terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez

stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.

Trudności (przeszkody) uniemożliwiające stronie zachowanie terminu do dokonania

czynności procesowej nie muszą też mieć charakteru zdarzeń nadzwyczajnych.

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98,

LEX nr 50679; z dnia 27 października 1998 r., II PKN 385/98, OSNP 1999 nr 23,

poz. 753; z dnia 12 marca 1999 r., I PKN 76/99, OSNP 2001 nr 11, poz. 431; z dnia

14 kwietnia 1999 r., II UKN 555/98, OSNP 2000 nr 14, poz. 561; z dnia 22 lipca

1999 r., I PKN 273/98, OSNP 2000 nr 20, poz. 757; z dnia 29 października 1999 r.,

I CKN 556/98, LEX nr 50702; dnia 2 sierpnia 2006 r., I UZ 13/06, OSNP 2007 nr

15-16, poz. 238; z dnia 10 stycznia 2007 r., I CZ 108/06, LEX nr 258547; z dnia 26

kwietnia 2007 r., III CZ 22/07, LEX nr 319631; z dnia 30 maja 2007 r., II CSK

167/07, LEX nr 346193 i z dnia 8 października 2010 r., II PK 70/10, LEX nr

687017).

Sąd

Apelacyjny

słusznie

przywołał

w

uzasadnieniu

zaskarżonego

postanowienia utrwalony pogląd judykatury w kwestii bezpośredniego obciążenia

strony

procesowej

skutkami

błędu

popełnionego

przez

jej

pełnomocnika

(postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2007 r., II CSK 167/07, LEX nr

346193; z dnia 3 lipca 2008 r., IV CZ 38/08, LEX nr 794012; z dnia 27 października

2009 r., II UZ 35/09, LEX nr 564801 i z dnia 24 listopada 2009 r., V CZ 57/09, LEX

nr 688061). Okoliczności, w jakich doszło do przekroczenia przez ubezpieczonego

terminu do prawidłowego dokonania omawianej czynności procesowej mają

natomiast znaczenie dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie uchybionego

terminu. Jak bowiem zauważył Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z

dnia 28 września 2011 r., I CZ 81/11 (LEX nr 1001272), stroną w rozumieniu

przepisów o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej jest także

pełnomocnik.

Z

tego

względu

uchybienie

czynności

procesowej

przez

pełnomocnika nie stanowi podstawy żądania przywrócenia terminu przez stronę,

chyba że uchybienie nastąpi wskutek okoliczności od niego niezależnych. W

konsekwencji, warunkiem uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do

dokonania czynności procesowej jest wykazanie przez stronę, że pomimo całej

swej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, a więc, że zachodziła

niezależna od niej przeszkoda. Przeszkoda taka zachodzi wówczas, gdy dokonanie

czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było niemożliwe, jak również w takich

przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od

strony, by zachowała termin procesowy.

We wniosku o przywrócenie terminu do żądania sporządzenia uzasadnienia

wyroku Sądu Apelacyjnego i doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem jako

przyczynę uchybienia terminu wskazano pierwotnie niedopatrzenie pełnomocnika

ubezpieczonego,

będące

konsekwencją

emocji wywołanych

przebiegiem

i

wynikiem procesu. Niewątpliwie tego rodzaju przyczyna opóźnienia w dokonaniu

przedmiotowej czynności procesowej ma zawiniony charakter i świadczy o braku

należytej staranności strony w dochodzeniu swoich praw. Dopiero w dalszym toku

postępowania powołano się na przemijające zaburzenia psychiczne pełnomocnika

spowodowane złym stanem zdrowia reprezentowanego przezeń ojca.

W judykaturze wyrażany jest pogląd, iż brak winy występuje między innymi w

razie choroby strony lub jej pełnomocnika, która uniemożliwia podjęcie działania nie

tylko osobiście, ale i skorzystania z pomocy innych osób. Innymi słowy, choroba

strony (pełnomocnika), która nie wyklucza podjęcia działania, choćby przy pomocy

osób trzecich, nie uzasadnia przywrócenia terminu do dokonania czynności

procesowej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2005 r.,

III CZ 79/05, niepublikowane i z dnia 11 stycznia 2007 r., II CZ 116/06, LEX nr

258551). Dla prawidłowego zrozumienia tej linii orzecznictwa niezbędne jest jednak

podkreślenie różnicy pomiędzy stanem zdrowia fizycznego i psychicznego strony

mającej dokonać danej czynności procesowej. W przypadku, gdy w grę wchodzi

złożenie środka zaskarżenia, trzeba pamiętać, iż to strona (a nie pełnomocnik czy

osoba trzecia) decyduje o jego wniesieniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 15 listopada 2001 r., III CZ 99/01, LEX nr 52765). Zatem, w sytuacji, gdy

strona nie doznaje żadnych zakłóceń w sferze psychicznej i podejmuje decyzję o

skorzystaniu z konkretnego środka zaskarżenia, a obłożna choroba utrudnia jej

dokonanie wymaganych w tym zakresie czynności, należy rozważać, czy możliwe

było skorzystanie przez nią z pomocy osoby trzeciej w roli swego rodzaju posłańca.

Jeśli jednak schorzenie ma charakter psychiczny i uniemożliwia stronie prawidłową

ocenę sytuacji oraz zadecydowanie o złożeniu środka zaskarżenia, nikt inny nie

może wyręczyć jej w tym zakresie.

W rozpoznawanej sprawie żalący się nie sugeruje, by to choroba fizyczna

lub psychiczna ojca była przyczyną niedochowania terminu do złożenia wniosku o

sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

Nie podnosi też, aby z powodu stanu zdrowia ubezpieczonego niemożliwe było

zadecydowanie we właściwym czasie o skorzystaniu z przysługującego stronie

środka zaskarżenia wyroku sądowego. Co więcej – żalący się przyznaje, iż już w

dniu ogłoszenia wyroku, składając wniosek o jego doręczenie, nosił się z zamiarem

wniesienia skargi kasacyjnej, a zatem miał pełną świadomość swojej sytuacji

procesowej i podjął decyzję o skorzystaniu z przysługujących mu środków

prawnych. Nie przedstawił przy tym żadnych dowodów potwierdzających fakt

występowania po jego stronie zaburzeń psychicznych uniemożliwiających mu

prawidłowe dokonanie przedmiotowej czynności procesowej. Trzeba zaś pamiętać,

że występując o przywrócenie uchybionego terminu strona zobowiązana jest do

uprawdopodobnienia

okoliczności

uzasadniających

Uprawdopodobnienie

oznacza

przytoczenie

zaś

tego

rodzaju

twierdzeń

i

żądanie.

wskazanie

okoliczności, z których wynika przekonanie o prawdziwości tych twierdzeń.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na mocy art. 394 1 § 2 k.p.c. i

art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji

postanowienia.