Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UZ 29/04 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal dismissed for formal defects because it still requests disability pension. The court held that missing formalities do not block appeal progress if the core claim remains clear. The decision clarifies that appeals without specific procedural complaints can still proceed if the substantive request is evident. The court ruled that formal defects must prevent proper appeal progression to be grounds for dismissal. The court emphasized that appeals without specific procedural complaints can still proceed if the substantive request is evident. The court held that formal defects must prevent proper appeal progression to be grounds for dismissal.

Numero d'incarto III UZ 29/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court allowed the appellant's appeal against the appellate court's dismissal, ruling that the appeal was not formally defective. Although the appellant failed to list specific procedural complaints and their justifications, the court found the appeal still clearly requested a disability pension based on unchanged health conditions. The court decided that formal defects only justify dismissal if they prevent the appeal from proceeding properly, which was not the case here as the substantive claim remained evident.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 368 § 1 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.: Formal defects in an appeal only justify dismissal if they prevent the appeal from proceeding properly, provided the substantive request remains clear.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal formal defects disability pension claim procedural complaints appeal progression Supreme Court ruling social security benefits legal representation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 368 § 1 k.p.c.
określonych w art. 368 § 1 k.p.c., a mianowicie nie zostały w niej przedstawione zarzuty i ich uzasadnienie oraz nie został sformułowany wniosek apelacyjny.
Art. 370 k.p.c.
jej braków może dotyczyć tylko takich braków formalnych, które uniemożliwiają nadanie apelacji prawidłowego biegu (art. 370 i 373 k.p.c.).
Art. 373 k.p.c.
do zastosowania art. 373 k.p.c. w zw.
Art. 393 § 18 k.p.c.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy z mocy przepisów art. 393 18 § 3
Art. 397 k.p.c.
w związku z art. 397 k.p.c. i art.
art. 368 § 1 k.p.c
określonych w art. 368 § 1 k.p.c., a mianowicie nie zostały w niej przedstawione zarzuty i ich uzasadnienie oraz nie został sformułowany wniosek apelacyjny.
art. 5 k.p.c
przez pełnomocnika będącego adwokatem, zarzucając naruszenie prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 5 k.p.c., wniósł o jego uchylenie.
art. 368 k.p.c
prawa wymienione konkretne podstawy apelacji, a przepis art. 368 k.p.c.
art. 378 § 1 k.p.c
treści apelacji, a po drugie - sąd apelacyjny nie jest związany zarzutami podniesionymi w apelacji, a jedynie jej wnioskami (art. 378 § 1 k.p.c.).
art. 373 k.p.c
do zastosowania art. 373 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 28 stycznia 2005 r.

III UZ 29/04

Odrzucenie apelacji z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie

jej braków może dotyczyć tylko takich braków formalnych, które uniemożliwiają nadanie apelacji prawidłowego biegu (art. 370 i 373 k.p.c.).

Przewodniczący SSN Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie: SN Katarzyna Gonera,

SA Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia

2005 r. sprawy z wniosku Leszka B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń SpołecznychOddziałowi w R. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, na skutek zażalenia

wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22 listopada

2004 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 listopada 2004 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie odrzucił apelację Leszka B. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Radomiu z dnia 5 listopada 2003 r., którym oddalono odwołanie

wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w R. odmawiającej mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Sąd Apelacyjny wskazał, że apelacja wnioskodawcy nie spełniała wymogów

określonych w art. 368 § 1 k.p.c., a mianowicie nie zostały w niej przedstawione zarzuty i ich uzasadnienie oraz nie został sformułowany wniosek apelacyjny. Wezwanie

do usunięcia w terminie tygodniowym wskazanych braków formalnych wnioskodawca

otrzymał w dniu 9 listopada 2004 r., zaś w dniu 15 listopada 2004 r. złożył pismo procesowe, w którym opisał stan zdrowia oraz trudności, z jakimi spotyka się w procesie

leczenia. Z treści pisma można co prawda wyprowadzić wniosek, iż wnioskodawca

domaga się zmiany zaskarżonego wyroku i uwzględnienia odwołania od decyzji or-

ganu rentowego, jednakże nie zawiera ono przedstawienia zarzutów i ich uzasadnienia. Przez zarzuty apelacyjne należy przy tym rozumieć zastrzeżenia dotyczące postępowania i wyrokowania przez sąd pierwszej instancji, czyli przyczyny, ze względu

na które skarżący uważa, iż zaskarżony wyrok jako wadliwy nie powinien się ostać.

Zarzuty powinny być przedstawione przez stronę w sposób konkretny i precyzyjny

oraz na tyle szczegółowo, aby sąd drugiej instancji mógł przeprowadzić postępowanie w odpowiednim kierunku, a nadto żeby zarzucane przez skarżącego wadliwości

postępowania lub wyroku stanowiły właściwe uzasadnienie wniosków apelacyjnych.

Tymczasem treść apelacji i pisma wnioskodawcy z dnia 15 listopada 2004 r. nie zawiera zarzutów apelacyjnych i ich uzasadnienia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną

zaskarżonego wyroku w takim stopniu, że apelacji nie można nadać dalszego biegu i

w konsekwencji skutkuje jej odrzuceniem stosownie do art. 373 zdanie 2 i 3 k.p.c.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca, reprezentowany

przez pełnomocnika będącego adwokatem, zarzucając naruszenie prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 5 k.p.c., wniósł o jego uchylenie.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż analiza apelacji i pisma procesowego sporządzonych osobiście przez wnioskodawcę, wskazuje na jego nieporadność

procesową, brak znajomości terminologii prawniczej i właściwego zrozumienia dokonywanych czynności procesowych oraz wypływających zeń skutków prawnych.

Zgodnie z przepisem art. 5 k.p.c. rzeczą Sądów obu instancji było zatem udzielenie

mu takich pouczeń, które pozwoliłyby na rzeczywiste zrozumienie ciążących na nim

obowiązków i przysługujących uprawnień oraz aby podejmowane i nie podjęte

wskutek niewiedzy czynności procesowe nie przynosiły ujemnych skutków procesowych. Skarżący podkreślił nadto, iż Sąd drugiej instancji uznał, że z treści pisma złożonego przez wnioskodawcę w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków

apelacji można wywieść wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione. Postępowanie apelacyjne nie jest sformalizowane, skoro odmiennie od istniejącej uprzednio instytucji rewizji nie są w przepisach

prawa wymienione konkretne podstawy apelacji, a przepis art. 368 k.p.c. wymaga,

aby apelacja przytaczała zarzuty i ich uzasadnienie, co w orzecznictwie Sądu Najwyższego traktowane jest jako każdy przejaw niezadowolenia strony z orzeczenia

sądu pierwszej instancji. W doktrynie zgodne jest stanowisko, że uregulowanie apelacji uprawnia do twierdzenia, iż w obowiązującym systemie prawnym postępowanie

apelacyjne jest dalszym stadium postępowania przed sądem pierwszej instancji.

Oczywiście w interesie strony wnoszącej apelację jest sprecyzowanie zarzutów i ich

uzasadnienie, jednakże po pierwsze - zarzut apelacyjny może wynikać pośrednio z

treści apelacji, a po drugie - sąd apelacyjny nie jest związany zarzutami podniesionymi w apelacji, a jedynie jej wnioskami (art. 378 § 1 k.p.c.). Wiąże się to z przyjęciem założenia, że w postępowaniu apelacyjnym sąd rozpoznaje sprawę w pełnym

zakresie i o treści rozstrzygnięcia, w tym jego podstawie faktycznej i prawnej, decydują ustalenia poczynione w tym postępowaniu. Obowiązujące przepisy nie przewidują również zakazu zmiany zarzutów apelacyjnych, co uzasadnia dopuszczalność

ich zmian w toku postępowania apelacyjnego (por. uchwałę z dnia 17 marca 1998 r.,

III ZP 1/98, OSNAPiUS 1998 nr 16, poz. 483). Z tego też względu orzecznictwo Sądu

Najwyższego przyjmuje, że jeżeli żądanie pozwu (odwołania) było precyzyjne, a

apelacja od wyroku sądu pierwszej instancji nie wskazywała konkretnych zarzutów i

wyrażała tylko niezadowolenie z oddalenia powództwa (odwołania) brak jest podstaw

do zastosowania art. 373 k.p.c. w zw. z art. 368 k.p.c. (por. wyrok z dnia 14 maja

1999 r., I PKN 61/99 - OSNAPiUS 2000 nr 15, poz. 578). Przepisy art. 370 i 373

k.p.c. o odrzuceniu apelacji, której strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie,

należy bowiem rozumieć w ten sposób, że dotyczą one tylko takich braków formalnych apelacji, które uniemożliwiają nadanie jej prawidłowego biegu.

W niniejszej sprawie wnioskodawca odwołał się od decyzji organu rentowego,

odmawiającej mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Tym samym, skoro

jego odwołanie zostało oddalone wyrokiem Sądu pierwszej instancji, przeto nie ulega

wątpliwości, iż nadal domaga się przyznania świadczenia rentowego. Zarówno w

apelacji, jak i w piśmie procesowym z dnia 15 listopada 2004 r., skarżący podnosi, iż

stan jego zdrowia nie uległ żadnej poprawie od czasu przyznania renty w 2000 r., nie

może podjąć żadnej pracy zarobkowej z uwagi na bóle nasilające się przy chodzeniu

i każdym wysiłku, zaś opinia biegłego została wydana bez przeprowadzenia aktualnych badań. W tej sytuacji błędnie Sąd Apelacyjny ocenił, iż apelacja wnioskodawcy

jest dotknięta brakami formalnymi, uniemożliwiającymi nadanie jej prawidłowego

biegu, tym bardziej że - jak trafnie zarzuca skarżący - wnioskodawca działał bez

profesjonalnego pełnomocnika, zaś treść apelacji, podobnie jak pisma procesowego

zawierającego uzupełnienie jej braków, dostosowana jest do poziomu jego rozumienia pojęcia „przedstawienia zarzutów i ich uzasadnienia”.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy z mocy przepisów art. 393 18 § 3

k.p.c. w związku z art. 397 k.p.c. i art. 39319 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia, co oznacza konieczność nadania apelacji wnioskodawcy dalszego biegu.