Social security pension recalculation case dismissed as inadmissible due to value below 10,000 PLN threshold.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal regarding the value of the subject matter in a social security pension dispute. The appellant argued that the case involved a recalculation of pension basis, which should allow cassation regardless of the amount, whereas the lower court applied a strict 10,000 PLN threshold. The court ruled that the case is a property rights matter governed by Article 3982 § 1 of the Code of Civil Procedure, requiring the value to meet the statutory minimum for admissibility.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 22 k.p.c.; Art. 3982 § 1 k.p.c.: In social security cases involving the recalculation of pension basis, the value of the subject matter is determined by the annual difference between the claimed and current benefit, and the cassation appeal is inadmissible if this calculated value falls below the statutory minimum of 10,000 PLN.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UZ 19/10
POSTANOWIENIE
Dnia 17 lutego 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący)
SSN Halina Kiryło
SSN Andrzej Wróbel (sprawozdawca)
w sprawie z odwołania W. B.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
o wysokość emerytury oraz datę początkową przeliczenia emerytury,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 lutego 2011 r.,
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 14 października 2010 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 24
czerwca 2010 r., w sprawie o wysokość emerytury oraz datę początkową
przeliczenia emerytury oddalił apelację ubezpieczonej W. B. od wyroku Sądu
Okręgowego w S. z 26 lutego 2010 r., oddalającego odwołania ubezpieczonej od
decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 września 2009 r. oraz 11
września 2009 r.
Od powyższego orzeczenia ubezpieczona wniosła skargę kasacyjną.
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń społecznych wezwał
pełnomocnika
wyliczenia
ubezpieczonej
wartości
do
przedmiotu
przedstawienia
matematycznego
sposobu
zaskarżenia
uwzględnieniem
wartości
z
otrzymywanych świadczeń (wyliczenie różnicy między świadczeniem żądanym a
otrzymywanym) w terminie 7 dni.
Pełnomocnik złożył pismo procesowe zawierające stosowne wyliczenia, tj.
„powódka posiada świadczenie 1347 brutto tj. 1012,62 netto miesięcznie a ubiega
się o 1800 zł. miesięcznie netto. Różnica miesięcznie netto wynosi 787,38 zł.
wartość przedmiotu zaskarżenia zatem wynosi 12 krotność tej kwoty – do pełnych
złotych: 9449 zł., słownie: dziewięć tysięcy czterysta czterdzieści dziewięć złotych”.
Postanowieniem z 14 października 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę
kasacyjną. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że przedmiotem sporu w niniejszej
sprawie jest wysokość emerytury. Spór dotyczy więc prawa majątkowego, odnośnie
do którego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dopuszczalność skargi
kasacyjnej jest uwarunkowana wykazaniem wartości przedmiotu zaskarżenia w
wysokości co najmniej 10.000 zł (art. 3982 § 1 k.p.c.). Zgodnie z wyliczeniem
przedmiotu zaskarżenia wskazanym przez pełnomocnika ubezpieczonej, wartość
przedmiotu zaskarżeniu w sprawie wynosi 9.449 zł, a zatem jako niższa od
wyznaczonej ustawowo w tej kategorii spraw powoduje, że skarga kasacyjna jest
niedopuszczalna.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik wnioskodawczyni
zarzucił postanowieniu Sądu Apelacyjnego naruszenie „prawa materialnego tj. art.
3982 § 1 k.p.c.” przez błędną jego wykładnię i zastosowanie tj. poprzez przyjęcie iż
sprawa objęta skargą kasacyjną jest typową sprawą o prawa majątkowe i z uwagi
na wartość przedmiotu sporu niższą niż dziesięć tysięcy złotych zasadne jest
odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalne, podczas gdy w ocenie powódki
jej sprawa, gdzie chodziło zasadę jest sprawa z zakresu ubezpieczeń społecznych,
gdzie skarga przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia. W
zażaleniu podniesiono ponadto, że „sprawa niniejsza jest sprawą o przeliczenie
podstawy emerytury, co ma wpływ w konsekwencji na jej wysokość i przyznanie
emerytury ewentualnie w wyższej wysokości ale jest to jedynie konsekwencją i
następstwem, gdyby żądanie objęte niniejszym postępowaniem okazało się
zasadne”.
Stawiając
powyższe
zarzuty
wniesiono
o
uchylenie
zaskarżonego
postanowienia w całości, ewentualnie o jego zmianę poprzez przeliczenie i
ustalenie podstawy wymiaru emerytury na podstawie dokumentacji zgromadzonej
w sprawie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest nieuzasadnione. Wartość przedmiotu sporu w odniesieniu do
roszczenia ubezpieczonej podlega ustaleniu na podstawie art. 22 k.p.c., zgodnie z
którym w sprawach o prawo do świadczeń powtarzających się wartość przedmiotu
sporu stanowi suma świadczeń za jeden rok. A zatem, wartość przedmiotu
zaskarżenia skargą kasacyjną (która w niniejszej sprawie jest równa wartości
przedmiotu sporu) wylicza się w ten sposób, że od kwoty stanowiącej wysokość
świadczenia, do której zdaniem odwołującej się powinno ono zostać wyrównane,
odejmuje się kwotę świadczenia aktualnie otrzymywanego i następnie obliczoną w
stosunku miesięcznym różnicę, stosownie do zasad określonych w art. 22 k.p.c.,
określa się w stosunku rocznym.
Wbrew wyrażonemu w zażaleniu poglądowi, niniejsza sprawa jest sprawą o
prawa majątkowe, tym samym wartość przedmiotu zaskarżenia nie może być
niższa niż kwota warunkująca dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 398 2 § 1
k.p.c.).
Z powyższych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art.
art. 39814 w związku z 3941 § 3 k.p.c.